Hallo, ik ben Suzan Song,
Directeur van de afdeling Kind, Jeugd- en gezinspsychiatrie van de
George Washington-universiteit, en adviseur voor humanitaire bescherming
voor overlevenden van gedwongen ontheemding wereldwijd en lokaal.
Er is een ongekende stijging geweest
in het nummer van ontheemden wereldwijd,
waaronder vluchtelingen, asielzoekers, immigranten zonder papieren
en niet-begeleide minderjarigen.
Rond de wereld, meer dan 65 miljoen mensen
zijn momenteel ontheemd door oorlog, gewapend conflict of vervolging.
Vanaf begin 2018 werden bijna 31 miljoen kinderen wereldwijd
verdreven door geweld en conflicten.
Als deze trends zich voortzetten, zal één op de honderd mensen
in de nabije toekomst vluchteling zijn.
Helaas zullen de meeste vluchtelingen en ontheemden
geen noodzakelijke geestelijke gezondheidszorg krijgen.
vanwege gebrek aan diensten en toegang tot gekwalificeerde zorg,
en stigma op psychische stoornissen.
Vluchtelingen zijn gevlucht uit hun land van herkomst
wegens gegronde vrees voor vervolging
gebaseerd op ras, religie, nationaliteit, politieke mening
of lidmaatschap van een bepaalde sociale groep.
Hoewel vluchtelingen bescherming vragen in het buitenland
en toestemming krijgen om de VS binnen te komen,
hebben asielzoekers ook een gegronde vrees voor vervolging.
Maar zij zoeken bescherming terwijl ze in de VS zijn.
Vluchtelingen en andere door conflicten getroffen personen hebben naar verluidt
een prevalentie van 15 tot 30% voor PTSS en depressie.
vergeleken met de 3,5% prevalentie van PTSS onder niet-vluchtelingen.
De sterkste voorspellers van slechte geestelijke gezondheid zijn marteling
en meerdere traumatische gebeurtenissen.
Maar marteling, scheiding van familie, stressvolle asielprocedures,
isolement en achterstand in het gastland verslechteren de geestelijke gezondheid.
De omgeving na de migratie, voornamelijk langdurige detentie,
onzekere immigratiestatus, slechte toegang tot diensten
en beperkingen op het gebied van werk en opleiding
kan de mentale gezondheid verslechteren.
Dit dekt niet alle emotionele problemen
waar veel mensen uit conflicten mee te maken hebben
inclusief ingewikkeld verdriet, complex trauma,
wanhoop, isolement, boosheid en gebrek aan vertrouwen.
Veel mensen ervaren normale reacties
tot zeer abnormale ervaringen.
Na een tijdje vertonen de meeste vluchtelingen weinig of geen symptomen.
Een klein aantal laat een patroon van geleidelijk herstel zien
en een kleine minderheid blijft chronisch.
We moeten dus het verschil evalueren tussen situationele vormen van leed
en een duidelijke psychische stoornis voor vluchtelingen.
Dit doen we door te focussen op een dynamisch samenspel van
blootstelling aan trauma uit het verleden,
aanhoudende dagelijkse stressfactoren
en de belangrijkste psychosociale systemen waarin men is ingebed.
Psychiaters kunnen deze populaties helpen
met cultureel competent klinisch werk met vluchtelingen en asielzoekers.
Op beleidsniveau door asiel evaluaties uit te voeren
en op belangenbehartigingsniveau door gelijke toegang te bevorderen,
duurzaamheid van de dienstverlening
aan vluchtelingen en door geweld verdreven mensen
en samenwerking met interdisciplinaire leden uit de samenleving,
zoals advocaten, opvoeders en beleidsmakers
voor een veilig systeem waar vluchtelingen
en overlevenden van gedwongen ontheemding op kunnen vertrouwen.