[W chwili natchnienia...]
Jest rok 1816.
35-letni lekarz René Laennec
przechadza się ulicami Paryża.
Zatrzymuje się, żeby popatrzeć, jak dwójka dzieci komunikuje się
za pomocą długiego, pustego w środku kijka.
Jedno dziecko trzyma przy uchu kijek,
drugie skrobie jego przeciwny koniec,
a wzmocniony dźwięk dociera po kijku do drugiego końca.
Jakiś czas później Laennec zostaje wezwany do młodej kobiety chorej na serce.
Pacjentka jest hojnie obdarzona przez naturę
i Laennec czuje się skrępowany,
przykładając ucho bezpośrednio do jej klatki piersiowej.
Laennec przypomina sobie dzieci z kijkiem.
W chwili natchnienia i przyzwoitości
mocno zwija arkusz papieru.
Jeden koniec przykłada do swojego ucha,
a drugi do klatki piersiowej pacjentki.
Jakość dźwięku jest doskonała.
Laennec spędza kolejne trzy lata na rozwijaniu i testowaniu
różnych materiałów i mechanizmów,
zanim zdecyduje się na wydrążoną w środku drewnianą rurkę
ze zdejmowaną głowicą.
Przyrząd Laenneca jest prekursorem
stetoskopów z metalu, plastiku i gumy, jakich używamy do dziś.