Beş yıl önce TED sahnesinde durduğumda işim hakkında konuşuyordum.
Ama bir yıl sonra,
İskoçya'da karanlık bir gecede arkadaşlarımla bir bardan çıktığımda
çok kötü bir kaza geçirdim.
Ormanda bir yolu takip ederken aniden çok büyük bir çarpışma hissettim,
sonra bi tane daha
ve ardından yere düştüm.
Bana neyin çarptığı hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Sonradan öğrendim ki bir bahçe kapısı açıldığında
vahşi bir geyik o yolda koşarken bana çarpmış.
Boynuzu soluk borumu ve yutağımı delip geçmiş
ve omuriliğimde durup boynumu çatlatmış.
En yakın arkadaşım beni yerde yatarken
ve boğazımdaki bir delikten yardım için ağlarken buldu.
Göz göze geldiğimizde konuşamıyor olsam bile
düşündüğüm şeyi anladı.
Ardından bana şöyle dedi: "Sadece nefes al."
Nefesime odaklanırken güçlü bir sakinlik hissettim
fakat öleceğime emindim.
Bir şekilde, bu durumdan memnundum
çünkü hayatta her zaman yapabileceğimin en iyisini yapmaya çalıştım.
Her nefesimin, her anımın tadını çıkarmaya devam ettim --
nefes alıp nefes verirken.
Bir ambulans geldi, bilincim hala tamamen yerindeydi,
ve bir bilim insanı olduğum için yolculuktaki her şeyi analiz ettim:
yoldaki tekerleklerin sesini, sokak lamblarının sıklığını,
ve nihayetinde, şehir ışıklarını.
"Belki kurtulurum." diye düşündüm.
Sonrasında bayıldım.
Yerel bir hastanede stabilize edilip daha sonra uçakla Glasgow'a taşınmışım.
Orada boğazımı yeniden düzenleyip beni komaya sokmuşlar.
Komadayken pek çok alternatif gerçekliğe tanık oldum.
"Westworld" ve "Black Mirror" karışımı gibiydi.
Fakat o bambaşka bir hikaye.
Yerel televizyonum hastane dışından canlı yayın yapıyordu,
komada bir Cambridge bilim insanı hakkında
ama yaşayacağımı, öleceğimi, yürüyeceğimi veya konuşacağımı bilmiyorlardı.
Bir hafta sonra, komadan uyandım.
Bu ilk hediyeydi.
Sonrasında düşünme hediyesini, hareket edebilme hediyesini,
nefes alabilme hediyesini
ve yiyip içebilme hediyesini aldım.
Bu üç buçuk ay sürdü.
Fakat yeniden kazanamadığım bir şey vardı,
mahremiyetim.
Magazin basını hikayeyi cinsiyet ile ilgili yaptı.
Bakın -- ben trans bireyim, çok önemli bir şey değil.
Saç rengim, ayakabı numaram çok daha ilgi çekici.
Burada geçen konuştuğumda --
(Alkışlar)
Burada geçen konuştuğumda
(Alkışlar)
TED'de bunun hakkında konuşmadım, çünkü sıkıcıydı.
Bir İskoç gazetesi şöyle bir manşet attı:
"Trans Bilim İnsanı Geyik Tarafından Boynuzlandı"
Beş ayrı gazete daha benzer şeyler yazdı.
Bir an için öfkelendim.
Fakat sonra sakinleştim.
Kafamdan geçen şu oldu, "Yanlış kadına bulaştılar
ve başlarına neyin geldiğini bilmiyorlar."
(Gülüşmeler)
Ben bir nezaket ninjasıyım.
Aslında bir ninja ne yapar bilmem
fakat benim için, gölgelerden kayıp, lağımlarda sürünüp
çatılardan atlarlar
ve siz daha bilmeden arkanızda olurlar.
Bir orduyla veya şikayetle çıkagelmezler
ve planlarına lazer gibi odaklanmışlardır.
Ben hastane yatağımda uzanırken
bunu bir başkasına yapma ihtimallerini
düşürmek için planımı yaptım,
sistemi olduğu gibi kullanarak ve mahremiyetimi feda ederek.
Bir milyon kişiye söylediklerini, ben on milyon kişiye söyleyeceğim.
Çünkü kızgın olduğunuzda insanlar kendilerini savunurlar.
Bu yüzden onlara saldırmadım
ve onlar savunmasızdı.
O gazetelere nazik ve sakin mektuplar yazdım.
The Sun gazetesi - "Fox News" Birleşik Krallık versiyonu gibi -
"mantıksal yaklaşımım" için teşekkür etti.
Özür, tekzip veya para istemedim,
sadece kendi kurallarını bozduklarını, ve yaptıklarının yanlış olduğunu
bilmelerini istedim.
Bu yolculukta ben onların kim olduğunu öğrenmeye başladım,
onlar da benim.
Aslında arkadaş olduk.
The Sun'dan Philippa ile birkaç kadeh şarap bile içtik.
Üç ay sonunda, hepsi anlaştı
ve bir Cuma tebliğlerini yayınladılar
ve böylece konu kapandı.
Ya da onlar öyle sanıyordu.
Cumartesi günü akşam haberlerine çıktım,
"Altı Ulusal Gazete Yanlışını Kabul Etti" başlığıyla.
Sunucu bana sordu,
"Gazeteciler olarak bir hikayeyi sansasyonel yapmak
bizim görevimiz değil mi?"
Ben de şöyle dedim, "Bir geyik tarafından boynuzlanmış şekilde orman yolunda yatmam
yeterince sansasyonel değil mi?"
(Kahkahalar)
Artık başlıkları ben yazıyordum.
Favorilerimden bir tanesi,
"Geyik boğazımı çiğnerken basın mahremiyetimi çiğnedi."
O gün BBC News Online'da en çok okunan makale oldu.
Aslında biraz keyif de alıyordum.
Medyada bir haftamın sonunda
yeni bulduğum sesimi ve platformumu
sevgi ve nezaket mesajı yollamak için kullanmaya başladım.
Basın ve gazetecilere karşı,
bir dakikalık kızgınlığım ve nefretim olduğunda
onlara karşı olan bağnazlığımı tanımladım.
Onlarla önyargısız bir şekilde buluşup
konuşmam gerekiyordu.
Onları anlamaya çalışmam gerekiyordu,
karşılığında onlar beni anlayacaktı.
Altı ay sonra benden
basını düzenleyen bir komiteye katılmamı istediler.
Yılda bir kaç kere Daily Mail editörü Paul Dacre ile
çay içip bisküvi batırdım ve bana sorardı:
"Kate, son ayların nasıl geçti?"
Onlara saygı duyuyorum.
Şu anda o masada oturan
üç üyeden birisiyim --
farklı olduğum için değil,
fakat sesime önem verildiği için, diğer herkes gibi.
İroni şurada,
bu küçülen matbaa sektörünü ziyaret etmeye
arada bir çağırırlar
çünkü bazılarına göre
geçen TED konuşmamda burada bahsettiğim, interaktif baskı teknolojim
onları aslında kurtarabilir.
Sonuç olarak, içinizdeki bağnaza dikkat edin
ve düşmanlarınızdan arkadaş edinin.
Teşekkürler.
(Alkışlar)