Znajdujemy się w Bazylice Świętego Piotra,
stoimy naprzeciwko Piety Michała Anioła.
Czuję się bardzo szczęśliwy ponieważ w ten deszczowy, poranny poniedziałek,
jesteśmy tutaj jedynymi obecnymi
i rzeźba tak naprawdę na dosyć niewielką
w stosunku do kapliczki, która podtrzymuje to
lecz także, zwłaszcza w stosunku do
Bazyliki, która jest tak opustoszona.
Oczywiście, ta rzeźba została wykonana dla kardynała
lecz później została zamieszczona w starej Bazylice
która była znacznie mniejsza
od tej
więc miałoby to w tamtym przypadku inny stosunek
do architektury
Co wydaje mi się ciekawe, pomijając fakt,że
jest ona relatywnie mała
i chyba 20 stóp od nas
to wciąż jest to bliski obraz,
tutaj naprawdę jest ten nadzwyczajny
związek, który Michał Anioł
zbudował pomiędzy ciałami
zmarłego Chrystusa i jego matki,
Dziewicy Maryi, która trzyma go na jej łonie.
Maryja wygląda bardzo młodo i pięknie
tak jak jej ciało jest
oraz jej łono czymś powiększonym,
aby podtrzymywać ciało jej nieżywego syna
realizm tego nieżywego ciała
jego ciężaru
sądzę,że jednym z najpiękniejszych przejść
rzeźby jest sposób w jaki ona podtrzymuje
jego prawe ramię i trochę podtrzymuje to światło
i naprawdę czujesz przez sekundę
po pierwsze, że marmur jest przetworzony
przez Michała Anioła, ze światłem
i że ciężar tego ciała
przez ten ciężar przechodzi utrata życia
jest to tak ewidentne dla Maryi
ten kompletny brak spoczynku
który zapewnia jego ciała
oraz wysiłek, który ona musi rozszerzyć
ażeby przytrzymać je
i ten kontrast
działa na oglądających
w bardzo fizycznym doświadczeniu spoglądając na tę rzeźbę,
jego ciało bardzo przypomina ciało
prawdziwego, młodego człowieka
żebra, mięśnie brzuszne
i jeszcze jest to też wyidealizowane, w taki sposób
w którym, tu jest ten piękny skręt jego ciała
wzdłuż jej łona
i również dla Maryj
jest tutaj ta interesująca sprzeczność,
w jej słodkości i pięknie
lecz także w sile i w skali,
która jest niezbędna dla niej, aby z łatwością go trzymać
zobacz jak głęboko wyrzeźbiony jest ten marmur,
udrapowanie,
ta prawdziwa miłość przemienienia kamienia
tworząc ten bardzo jasny sens
świateł i cieni
złożoność powierzchni
kontrastująca z szerokimi, klarownymi powierzchniami
nóg Chrystusa
jego torsu, jego ramion.
Maryja nachyla jej głowę naprzód i patrzy w dół
na niego, jego głowa jest przerzucona do tyłu
więc jest tutaj coś pomiędzy tymi dwoma szyjami
jak dla mnie
I jego kark jest wystawiony
do nas, nadzwyczaj bezbronnie
stopa Chrystusa wisi w powietrzu,
Maryja, jej lewa ręka jest otwarta,
i wskazuje delikatnie naprzód
jak gdyby ona wciąż próbowała zrozumieć jego śmierć
ale sądzę, że jest tutaj też sposób prezentowania
ciała Chrystusa do widzów
mówiąc, jest to ścieżka do zbawienia,
jest to poświęcenie Boga dla ludzkości,
MOJE poświęcenie, mojego syna,
które czyni możliwym spełnienie twej obietnicy,
jest tu jakby rytm, który wskazuje do tej ręki,
drapowanie oraz kolano wskazują w kierunku
kolan Chrystusa, które z kolei
tworzą jakby rytmiczny most do jej ręki
i do tego sensu zdziwienia
jest to bardzo klarowny obraz
który został pomyślany dla kontemplacji
i dla bólu i dla cierpienia
które Chrystus znosił
Wytrwanie Maryi jest kontemplowane
jako ścieżka
Pastują podłogę!
Okej, ruszajmy się stąd!