Lieve mama.
Ik probeer je te herinneren.
Je komt bij me in delen.
Nooit de hele jij. Alleen delen.
Ik vind je ogen fijn.
Ik herinner je ogen.
Die ongelofelijk grote, ronde verdrietige ogen.
Het eerste wat ik zag waren die ogen.
Ik opende die van mij voor het eerst en ze ontmoetten de jouwe.
Ik kon mijn reflectie zien in die ogen.
Ik kon mijn eigen ogen zien en mijn gezicht, gloednieuw en zo klein.
En ik kon hen zien.
Ik zag ze komen.
Ze kwamen en namen me weg.
En toen begon ik je te vergeten.
Mama, ik herinner je tong.
Zo groot als mijn hoofd, die tong.
Zo ruw maar zo teder.
Ik was glad en nat geboren en jij maakte mij schoon met die tong.
Tenminste, je begon daarmee.
Die tong was het eerste wat ik voelde en het voelde als liefde.
En toen voelde ik hen.
Ik voelde hun handen me grijpen. Ruw maar niet zacht.
Geen liefde in die handen.
Ik herinner je geur mama. Warm en aardachtig.
Mijn eerste adem was die van jou.
Maar er waren andere geuren.
Viezigheid en angst. En hen.
Ik kon ze ruiken.
Hun geur overmeesterde de jouwe. Ze namen je van me weg, op meerdere manieren.
Het geluid mama.
Ik herinner het geluid van je ademhaling.
Dat was het eerste wat ik hoorde, die ademhaling.
Diep en rustig.
Gelijkmatig maar moeizaam.
Het klonk zo vermoeiend, dat ademen.
Een laag, raspend gebrom, in en uit. Jouw geheel zet zich uit en stort weer neer.
Ik zou altijd naar je kunnen luisteren.
Maar toen klonk er geschreeuw.
Zo hard, dat geschreeuw. Het deed pijn het te horen mama.
En toen waren ze daar.
De Nemers.
Ze kwamen voor me met hun harde geschreeuw en hun sterke geuren en hun ruwe maar niet zachte handen.
Ze kwamen en ze namen me mee mama en ik begon je te verliezen.
En nu weet ik niet waar ik ben.
Het is krap en donker en ik kan niet bewegen.
Er zit iets om mijn nek en het doet pijn.
Ik kan anderen om me heen horen.
Zij hebben ook pijn. Wij allemaal.
De Nemers komen soms met hun ruwe maar niet zachte handen en hun geschreeuw zo hard dat het pijn doet om te horen.
En ze nemen weer.
Ze nemen sommige van ons mee.
En ik weet niet waar ze heen gaan.
Ik doe mijn best je niet te vergeten mama. Vergeet alsjeblieft niet dat ik het probeer.
Mijn lieve kind. Ik ben je kwijtgeraakt. Ze kwamen en namen je mee. Het is weer gebeurd en ik kan er niets aan doen.
Ik droeg je in me, net als je broertjes en zusjes voor jou.
Toen kon ik je beschermen.
Ik wilde je daar voor eeuwig houden.
Maar toen kwam je.
Je kwam en je was prachtig en je was van mij.
Zo klein en gloednieuw. Zo breekbaar.
Ik maakte je schoon voor je nieuwe wereld. Ik probeerde je dicht bij me en stil te houden. Maar ze wisten dat je zou komen.
Ze weten het altijd.
Ik wilde je in me verstoppen en je altijd veilig houden, maar ze kwamen mijn kind.
De Nemers kwamen voor je.
Ze komen altijd.
Mijn lichaam is zo moe, mijn kind. Ik kon ze niet wegjagen.
Ik probeerde het de eerste keer. En die keer daarna. En daarna. En daarna en zo ging het maar door.
En nu mijn kind, heb ik niets meer.
Ik ben weer leeg.
En ik ben je kwijt.
Alweer.
En gauw gaan ze me weer proberen te vullen.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
Ik heb voor je gehuild, mijn kind. Ik riep je naam dagen lang. Heb je me gehoord?
Ik wilde dat je wist dat ik hier was.
Ik wilde dat je me zou vinden. Maar nu heb ik geen stem meer.
En je bent er niet.
Je zal wel honger hebben, mijn kind. Ik heb melk voor je maar ze pakken het af.
Elke dag pakken ze het af.
Het doet zoveel pijn. Die koude, harde zuiging.
Ik ben opgezwollen en heb pijn. En ik ben leeg.
Wat ga ik je voeren als je terug komt?
Ik heb niets meer te bieden, mijn kind. Het spijt me zo erg.
Ze hebben alles van me weggenomen. Mijn kinderen, mijn vechtlust, mijn leven.
Het duister komt, mijn kind.
Het spijt me zo. Het spijt me zo.
Weet alsjeblieft dat ik het heb geprobeerd.
Mama ik ben moe.
Ze komen weer.
Ze komen en deze keer is het voor mij.
Ik zie ze mama, met hun kleine koude ogen.
Ze komen.
Ze nemen me weer met hun ruwe, niet zachte handen. En ik denk aan je warme tong.
Ik ben ondersteboven mama. Wij allemaal.
Ik ruik bloed en angst.
Er is iets mis.
Ik beweeg mama. Er zijn Nemers overal om ons heen. En het geluid is zo hard.
Ik kan mijn eigen geschreeuw niet eens horen.
Kan jij me horen?
Ze komen voor me mama.
De Nemer heeft iets glimmends. En er is bloed. Zo veel bloed.
Ik kom steeds dichterbij. En ik kan mezelf zien mama, in de reflectie.
Mijn eigen gezicht, zo klein en gloednieuw.
En ik denk aan je ongelofelijk grote, verdrietige ogen. Het eerste wat ik ooit zag.
En toen mama, en toen...
duisternis.
Dit is het verhaal van een melkkoe en haar kind in de kalfsvleessector.
Dit is waar je melk vandaag komt.
Dit is geen geïsoleerd incident.
Voor meer informatie, kijk alstublieft naar de andere video's die bij ''meer weergeven'' staan.
Je kan alle bronnen op de blog vinden. Deze staan ook bij ''meer weergeven''
Alstublieft, ''like'' en deel deze video om een stem te geven aan de moeders en kinderen van de melkindustrie
en abonneer voor meer video's over veganisme elke maandag, woensdag en sommige vrijdagen.
Om boodschappen als deze te steunen, kijk naar de links die bij ''meer weergeven'' staan, of klik
de tekst hier of de link in de balk.
Ga nu veganistisch leven. Laat de zuivel zitten en ik zie u snel.