Bu Hollanda tarihindeki en garip davalardan biriydi.
Bu 1947 davasındaki sanık, milyonlarca dolar değerinde
resim sahteciliği yapan bir sanat sahtekarıydı.
Ama masumiyetini savunmuyordu;
aslında hayatı sahtekarlık yaptığını kanıtlamaya bağlıydı.
Birçok sanat sahtekarı gibi, Han van Meegeren
orijinal eserleri onu ünlü yapamayan bir sanatçıydı.
Sanat dünyasına yönelen van Meegeren,
aleyhine konuşanları aptal yerine koymaya başladı.
Eski Ustalar'ın biyografileri, teknikleri
ve materyalleri hakkında öğrenebildiği her şeyi öğrendi.
Aldatmacası için seçtiği sanatçı 17. yüzyıl Barok ressamı
Johannes Vermeer'di -
Vermeer'i özenle sergilenen
ve teknik olarak parlak iç sahnelerinden dolayı seçti.
Altı yıl boyunca gizli olarak çalışan sahtekâr sanatını,
çok sayıda eseri egzersiz olarak kopyalayarak mükemmelleştirdi.
Vermeer'in zamanında bulunan hammaddeleri ve pigmentleri
araştırdıktan sonra kendi boyalarıyla karıştırdı.
17. yüzyıl tuvalleri satın aldı, kendi fırçalarını yaptı,
sentetik reçine uygulayarak boyayı kurutmak
ve çatlatmak için onları pişirerek eserleri yaşlandırdı.
Bir adli test sentetik reçineyi tespit etmiş olabilir.
Ancak o zaman, bu tür testler ne gelişmiş ne de yaygındı
ve bugün bir resmin gerçekliğinin doğrulanması
sanat uzmanlarının değerlendirilmesine dayanıyor.
Bu onların şöhretleri kadar öznel yargılarının meselesidir.
Van Meegeren'in sanat dünyasını gerçekten alt ettiği yer burası.
Araştırmalarından, tarihçilerin Vermeer'in İtalyan ressam Caravaggio'dan etkilenen
erken bir dini resim dönemine sahip olduğuna inandıklarını biliyordu.
Vermeer'in önde gelen şahidi Abraham Bredius
bu teorinin büyük bir savunucusuydu ancak bu çalışmalar ortaya çıkmadı.
Bu yüzden van Meegeren bir tane yapmaya karar verdi.
Ona "Emmaus'ta Akşam Yemeği" adını verdi.
Bredius, van Meegeren’in kopyasının Vermeer’in olduğunu açıkladı.
Van Meegeren’in sahteciliği Vermeer’in teknik standartlarına uygun değildi
ancak bu tutarsızlıklar anlatıya uymak için yapılabilirdi:
bu, sanatçının kendi olmadan önce ürettiği erken bir eserdi.
Sanat dünyasının onay damgasıyla,
sahte tablo 1937'de bugünün parasıyla
4 milyon doların üzerinde bir fiyata satıldı.
Başarı, van Meegeren'i çeşitli sanat satıcıları aracılığıyla daha fazla
eser üretmeye ve satmaya itti.
İnanılmaz gelse de,
sanat dünyası özgünlüklerine inanmaya devam etti.
Naziler İkinci Dünya Savaşı sırasında Hollanda'yı işgal ettiğinde,
Hitler’in üst generallerinden Hermann Göring
Avrupa'nın dört bir yanından yağmalanan sanat koleksiyonuna
bir Vermeer eklemeye çalıştı.
Van Meegeren, kendisine sözde "Zaniye ile Mesih" başlıklı
erken bir Vermeer resmi sattı.
Savaşın gidişatı değiştiğinde, van Meegeren’in şansı da değişti.
Müttefiklerin zaferinin ardından
ihanet işbirliği eylemi olarak görülüp ölümle cezalandırılabilen,
Naziler'e paha biçilmez bir Hollanda mirası parçası verdiği için tutuklandı.
Resmin ulusal bir hazine olmadığını kanıtlamak için
onu nasıl şekillendirdiğini adım adım açıkladı.
Ama beklenmedik bir engel vardı: dolandırıcılığına onay veren uzman.
Ününü korumak için hareket eden Bredius, resmin özgünlüğünü savundu.
Birkaç seçeneği kalan van Meegeren "yeni" bir Vermeer üzerinde çalışmaya başladı.
Sahte eser mahkemeye sunulduğunda, sonunda ona inandılar.
Nazilerle işbirliği yapmaktan beraat etti
ve bir yıl dolandırıcılıktan hapse mahkum edildi.
Van Meegeren'in Nazilerle işbirliği yaptığına dair kanıtlar olmasına rağmen,
halkı Göring'i bilerek kandırdığına ikna etmeyi başardı
ve imajını Nazileri dolandırmış bir halk kahramanına dönüştürdü.
Bu yeni bulunmuş şöhret sayesinde,
eserleri kendi başlarına değerli hale geldi;
o kadar ki daha sonra kendi oğlu tarafından kopyalandı.
Aynı tuvaller klasiklerden çirkin sahtekarlıklara, sahtekârın beceri
ve şöhretine saygı duyulan sanat eserlerine kadar ulaştı.