Huang, encantada de vela.
Grazas por estar connosco. Como vai o seu 2020?
O meu 2020 comezou ben normal.
En xaneiro fun a París,
fixen alí a entrevista para a semana da moda,
volvín a Pekín o 22 de xaneiro
e atopei a cousa un pouquiño tensa
porque había moitos rumores.
Ao ter pasado polo SARS,
eu non estaba moi preocupada.
E no 23, un amigo de Nova York veu para a miña casa,
con gripe,
e ceamos xuntos,
e veu outro amigo
que se foi ao día seguinte a Australia de vacacións en avión.
Así que non estabamos a tomar isto demasiado en serio
ata que houbo a corentena.
Temos visto isto repetirse polo mundo.
Creo que aínda algunhas persoas atopan difícil de comprender
a magnitude de algunhas das medidas de China.
Quero dicir: que non entendemos da resposta de China?
Sabes, historicamente,
somos dous países moi distintos
en canto a cultura e historia.
Quero dicir, son dúas experiencias humanas completamente distintas para súa xente.
Para China,
cando comeza a corentena
á xente parécelle ben.
Á xente parécelle ben porque
pensa que é o que debe facer un bo pai.
Sabes, se un neno enferma,
lévalo á súa habitación e íllalo para evitares
que enfermen os demais nenos
Eles esperan esto do goberno.
Pero fóra de China, en EEUU, devén nun gran problema
de qué é o correcto políticamente
e se afecta a liberdade persoal.
Así que os problemas a enfrontar nunha sociedade democrática
son problemas cos cales un non ten que tratar en China.
Teño que sinalar que hai unha palabra en chinés
que non existe noutras linguas,
a palabra "guāi."
É o que lle chamas a un neno
que obedece a seus pais.
Así que penso que, coma pobo, somos moi "guāi."
Temos esta especie de figura autoritaria
que os chineses sempre respectan,
e espera do seu goberno que tome as decisións,
e eles acéptano.
Non importa canto sufrimento haxa
senten que, está ben, se o irmán maior di que hai que facer isto
entón hai que facelo. E iso define ben China
coma unha mentalidade separada,
os chineses teñen unha mentalidade separada
se comparamos con xente de Europa e América.
Ese sentido de responsabilidade colectiva
ás veces está un pouco ausente desta cultura.
Ao mesmo tempo hai preocupacións válidas, creo,
pola vixilancia e a privacidade de datos, cousas así.
Cal é o equilibrio aquí, e cal sería o intercambio correcto entre
vixilancia e liberdade?
Creo que na era do Internet,
está nalgún punto entre China e EEUU.
Penso que cando quitas liberdade individual
a cambio da seguridade colectiva,
ten que haber un equilibrio.
Na vixilancia, o xefe de Baidu, Robin Li, dixo unha vez
que os chineses estaban bastante dispostos a ceder certos dereitos individuais
a cambio de comodidade.
Foi moi criticado nos medios sociais chineses
pero eu penso que ten razón.
Os chineses están dispostos a perder certos dereitos.
Por exemplo, temos... Os chineses estamos moi orgullosos
do noso sistema de pagamento:
podes ir a calquera parte só co teu iPhone
e pagalo todo, todo o que fan
é un escaneo facial.
Penso que quizá isto asusta nos EEUU.
Sabes, en China agora mesmo seguimos en semi corentena,
así que se vas a algún lugar, hai unha app onde escaneas
e metes o teu número de móbil, e a app lle di ao vixiante da entrada
do centro comercial, por exemplo,
onde estiveches nos anteriores 14 días.
Cando llo contei a unha estadounidense
quedou arrepiada e pensou que era unha invasión
da privacidade moi grande.
Por outra banda,
como cidadá da China
que viviu aquí os pasados 20 anos,
aínda que entendo a mentalidade estadounidense,
son o bastante chinesa para pensar "non me importa isto,
estou mellor e síntome máis segura entrando no centro comercial
se todos fosen escaneados,"
penso na liberdade individual como concepto abstracto
pero nunha pandemia como esta
non ten ningún sentido. Así, penso que o Occidente
precisa dar un paso cara ao este
e pensar no colectivo no seu conxunto,
non soamente nun mesmo coma individuo.
O incremento da retórica antagonista entre EEUU e China
é claramente preocupante, isto é,
os países están interrelacionados
comprenda a xente ou non
as cadeas globais de subministración. Cara onde cres que imos agora?
Sabes, o máis alarmante que saíu disto
é estes sentimentos nacionalistas de ambos os dous lados da pandemia
Xa que son optimista,
creo que o que ha de resultar disto
é que ambas as partes se decaten de que isto é unha loita
que toda a humanidade ten que enfrontar unida e non separada.
A pesar da retórica,
a economía global creceu ata chegar a tal integración
que desvincularse será extremadamente custoso e doloroso
para tanto EEUU coma China.
Tamén foi interesante para min
ver as críticas recibidas por China.
Por exemplo, foron criticados por minimizar o índice de mortalidade,
probablemente, tamén por tentar demonizar
ao doutor Li de Wuhan,
o primeiro que deu a alarma do coronavirus.
Acabo de ver nunha noticia no "NYT" que os usuarios de Weibo
comentaran moitas veces na última mensaxe
do doutor Li, empregando isto coma unha homenaxe viva,
falando con el. Hai uns 870,000 comentarios
e seguen a crecer
nesa última mensaxe.
Ves algún cambio nos medios?
Algún cambio no enfoque do liderado chinés
que puidese conducir a China máis cara ao centro,
do mesmo xeito que quizá EEUU precisa achegarse máis a un modelo chinés?
Desafortunadamente, non moito,
porque creo que hai unha forma de comunicarse
entre os gobernos autoritarios e o seu pobo.
A noite que o doutor Li morreu,
cando anunciaron que morrera,
a xente nos medios sociais chineses explotou.
Aínda que o trataran inxustamente coma informador,
continuou traballando no hospital
e intentou salvar vidas coma doutor,
e entón morreu
porque contraera a enfermidade.
Así que houbo rabia, frustración,
e todo isto resultou
no intento de commemorar unha figura
á que senten que seu goberno danou.
O veredicto
e voz oficial sobre:
"Quen é o doutor Li? É boa ou mala persoa?"
deu un cambio de 180º.
Pasou dun doutor que se portara mal
a un heroe que avisara á xente.
Así que baixo un goberno autoritario,
seguen moi conscientes da opinión pública,
pero, por outra banda, cando a xente protesta
e conmemoran ao doutor Li,
queren realmente cambiar o sistema?
A miña resposta é non,
porque non lles gusta esa decisión en particular,
pero non queren cambiar o sistema.
E unha das razóns é porque
nunca coñeceron outro sistema.
Este é o sistema que entenden como funciona.
Que é o lanzamento de wok, Huang?
Oh, lanzamento de wok é cando
culpas a outra persoa. En xiria chinesa, o culpable
é alguén que leva un wok negro.
convérteste na vítima propiciatoria por algo malo.
Por exemplo, Trump comezou a chamalo o "virus chinés",
o "virus wuhanés", e intentou culpar de toda a pandemia
do coronavirus
aos chineses. E entón os chineses, penso eu,
devolvéronlles o wok
aos estadounidenses. Así que foi unha broma moi divertida
nos medios sociais chineses, ese lanzamento de wok.
Un vídeo de ximnasia
de lanzamento de wok, volveuse viral. Pero cóntanos, Huang:
Tí tamén bailas
no TikTok, certo? Si, claro.
Fago moito lanzamento de wok
no TikTok. Quero dicir, unha cousa boa potencial
en todo isto é que descubriu algunhas das desigualdades no sistema,
algunhas das estruturas rotas que temos,
e se somos intelixentes, podemos facelo mellor.
Si. Penso que un dos positivos desta pandemia
é que nos decatemos
de que a humanidade ten que facer algo unida,
sen distinción de raza, cor de pel,
ou nacionalidade; de que este virus claramente
non discrimina a ninguén,
sexas rico ou pobre,
importante ou non,
non importa a túa cor de pel ou nacionalidade.
Así que é un tempo para estarmos xuntos,
non intentar separar o mundo
e voltar ás nosas cunchas nacionalistas.
É un sentimento fermoso.
Huang Hung, moitas grazas por unirte
por falar connosco desde Pekín.Boa saúde. Moitas grazas
e boa saúde a ti tamén, Helen.