Je vraagt je misschien af
waarom een marien bioloog uit Oceana
vandaag met jullie komt praten
over honger in de wereld.
Ik ben hier vandaag
omdat het redden van de oceanen méér is dan een ecologisch verlangen.
Het is méér dan alleen een poging
om banen te creëren voor vissers,
of hun banen te behouden.
Het is meer dan een economisch streven.
Oceanen redden kan mensen te eten geven.
Ik zal laten zien hoe dat zit.
Zoals je wellicht weet, zijn er al
meer dan een miljard mensen met honger op onze planeet.
We verwachten dat dit probleem erger wordt
als de wereldbevolking groeit naar negen miljard
of tien miljard halverwege deze eeuw.
We verwachten dan ook een toenemende druk
op onze voedselbronnen.
Dit is een grote zorg,
vooral als je beseft waar we nu staan.
We weten dat de landbouwgrond per hoofd van de bevolking
al aan het afnemen is
in zowel ontwikkelde landen, als in ontwikkelingslanden.
We weten dat het klimaat zal veranderen,
dat patronen in neerslag daardoor zullen veranderen.
De oranje gebieden zullen droger worden en de blauwe gebieden juist natter.
Er ontstaan droogtes in de graanschuren,
in het Midwesten en in Centraal-Europa,
en overstromingen elders.
Het zal moeilijker worden om met landbouw onze hongerproblemen op te lossen.
Dat is waarom oceanen goed gevuld moeten zijn,
zodat ze ons van zo veel mogelijk voedsel kunnen voorzien.
Eigenlijk vervullen de oceanen die rol al heel lang voor ons.
Zo ver als we terug kunnen gaan, zien we een toename
in de hoeveelheid voedsel die we uit de zee kunnen halen.
Het leek erop dat het zou blijven stijgen
tot ongeveer 1980,
toen we voor het eerst een daling zagen.
Je kent de oliepiek.
Misschien was dit de vispiek.
Ik hoop van niet, daar kom ik zo op terug.
Je kunt een afname van 18 procent zien
in de visvangst wereldwijd
sinds 1980.
Dit is een groot probleem. Het blijft dalen.
Deze rode lijn blijft dalen.
Maar we weten hoe we het terug kunnen draaien
en dat kom ik vandaag vertellen.
We weten hoe we die lijn weer kunnen laten stijgen.
Dit hoeft niet de vispiek te zijn.
Door enkele eenvoudige maatregelen op een paar gerichte plekken
kunnen we de visserij herstellen en gebruiken
om mensen te voeden.
Eerst willen we weten waar de vis is.
Dus laten we kijken waar ze zijn.
Het blijkt dat de vissen zich, gunstig genoeg,
grotendeels dicht bij onze kusten bevinden;
in de kustgebieden.
Dit zijn de gebieden waar nationale jurisdicties het voor het zeggen hebben.
Ze kunnen de visserij dus reguleren
in deze kustgebieden.
Kustlanden hebben meestal jurisdicties
tot ongeveer 200 zeemijlen vanaf de kust;
die gebieden worden de exclusieve economische zone genoemd.
Het is goed dat ze de visserij in deze gebieden kunnen reguleren,
want op volle zee
-- de [grijze] plekken op deze kaart --
is het veel moeilijker om iets te reguleren;
dat moet internationaal geregeld worden.
Daar gelden internationale afspraken
en als je de klimaatafspraken volgt,
weet je dat dit een langzaam,
frustrerend en vervelend proces kan zijn.
Het is geweldig nieuws dat we dit nationaal kunnen reguleren.
Hoeveel vis zit er in de kustgebieden vergeleken met de volle zee?
Zoals je hier kunt zien,
zit er ongeveer zeven keer zoveel vis in kustgebieden
als op volle zee.
Een perfecte plek om ons op te focussen,
aangezien we hier veel kunnen betekenen.
We kunnen een groot deel van de visserij herstellen
als we ons richten op deze kustgebieden.
Maar in hoeveel landen moeten we werken?
Er zijn ongeveer 80 kustlanden.
Moeten we de visserij in al die landen reguleren?
We vroegen ons dus af
op hoeveel landen we ons moeten focussen,
ermee rekening houdend dat de Europese Unie
haar visserij reguleert middels een gemeenschappelijk visbeleid.
Als we een goed visbeleid hebben
in de Europese Unie en pakweg negen andere landen,
hoeveel van de visserij zouden we dekken?
Het blijkt dat we met de EU en negen andere landen
ongeveer tweederde dekken van de mondiale visvangst.
Als we het zouden uitbreiden naar 24 landen plus de EU,
komen we uit op 90 procent,
bijna de totale mondiale visvangst.
We denken dat we op een beperkt aantal plaatsen kunnen werken
om de visserij te herstellen.
Wat moeten we doen op die plekken?
Gebaseerd op ons werk in de VS en elders,
weten we dat er drie belangrijke dingen zijn die moeten gebeuren
om de visserij te herstellen.
We moeten quota's of limieten stellen
aan hoeveel we vangen.
We moeten bijvangst reduceren, dat is wanneer per ongeluk
andere vis gevangen en gedood wordt.
Dat is een enorme verspilling.
En punt drie: we moeten de leefgebieden beschermen,
de kraamgebieden, de paaigebieden,
die vissen nodig hebben om te kunnen groeien en paren,
om zo de populatie te herstellen.
Als we deze drie dingen uitvoeren, weten we dat de visserij herstelt.
Hoe weten we dat?
Omdat we het zagen gebeuren
op veel verschillende plekken.
Op deze dia zie je
de haringpopulatie in Noorwegen,
die sinds de jaren 50 afnam.
Ze bleef dalen en toen Noorwegen
limieten stelde aan de visserij, wat gebeurde er toen?
De visserij herstelde zich.
Dit is nog een voorbeeld, toevallig ook uit Noorwegen,
van de Noorse winterkabeljauw.
Precies hetzelfde: de visserij daalt.
Ze begrenzen de teruggooi.
Teruggooi zijn de vissen die ze niet willen
en die verspillend overboord gegooid worden.
Nadat ze de teruggooi begrensden,
herstelde de visserij zich.
Niet alleen in Noorwegen.
We zien dit gebeuren in landen over de hele wereld,
iedere keer weer.
Als een land zich ermee bemoeit
en een duurzaam visbeleid opstelt,
herstelt de visserij, die altijd lijkt te dalen, zich.
Dit is dus veelbelovend.
Wat houdt dit in voor de visvangst?
Dit houdt in dat, als we de dalende visvangst
kunnen ombuigen naar boven,
we het kunnen vergroten naar 100 miljoen ton per jaar.
We hebben vispiek dus nog niet gehad.
We hebben nog een kans om de vispopulatie niet alleen te herstellen,
maar om zelfs meer vis te krijgen
die meer mensen kan voeden
dan we op dit moment doen.
Hoeveel meer?
Op dit moment kunnen we 450 miljoen mensen één vismaaltijd per dag voorschotelen,
als we uitgaan van de huidige mondiale visvangst,
die nog steeds daalt, zoals jullie weten,
dus dat aantal zal dalen, als we niks veranderen.
Maar als we een visbeleid invoeren
dat lijkt op wat ik net beschreef,
in 10 tot 25 landen
kunnen we dat aantal vergroten
en tot wel 700 miljoen mensen per jaar
een gezonde vismaaltijd geven.
Dit zouden we alleen al moeten doen
omdat het een prima oplossing is voor het hongerprobleem,
maar het is ook voordelig.
Het blijkt dat vis het voordeligste eiwit
ter wereld is.
Als je kijkt naar de hoeveelheid viseiwit die je krijgt per dollar,
vergeleken met eiwitten van andere dieren,
is vis een goed zakelijk besluit.
Je hebt ook niet veel land nodig,
iets dat schaars is,
vergeleken met andere eiwitbronnen.
En het heeft niet veel zoet water nodig.
Vissen verbruiken minder zoet water
dan bijvoorbeeld vee,
waar je een veld moet irrigeren
zodat je voedsel kan verbouwen om het vee te voeden.
Het heeft ook een kleine ecologische voetafdruk.
Een afdruk heeft het
omdat we moeten varen om de vis te vangen.
Dat kost wat brandstof,
maar ook akkerbouw heeft een ecologische voetafdruk
en vis heeft een veel kleinere;
dus het is minder vervuilend.
Het maakt al deel uit van ons dieet,
maar het kan een groter deel uitmaken.
Dat zou goed zijn, aangezien we weten dat het gezond is.
Het kan de kans op kanker,
hartproblemen en obesitas verkleinen.
Onze bestuursvoorzitter Andy Sharpless,
de grondlegger van dit concept,
zegt graag dat vis het perfecte eiwit is.
Andy praat ook graag over het feit dat
onze oceaanbescherming voortkomt
uit het behouden van het land.
Bij het behouden van het land
hebben we het probleem dat biodiversiteit
niet samen kan gaan met voedselproductie.
Je moet het regenwoud, met zijn biodiversiteit, kappen
als je een akker wilt maken
om maïs te verbouwen en mensen te voeden.
Er is dus constant getouwtrek.
Steeds moet de zware keuze
gemaakt worden tussen twee enorm belangrijke zaken:
biodiversiteit behouden en mensen voeden.
Maar in de oceanen is er niet zo'n strijd.
In de oceanen is biodiversiteit niet in strijd met overvloed.
Ze zijn zelfs verbonden.
Als we biodiversiteit bevorderen,
groeit in feite de overvloed.
Dat is belangrijk om mensen te kunnen voeden.
Maar er zit een staartje aan.
Snapt niemand hem? (Gelach)
Illegale visserij.
Illegale visserij ondermijnt het duurzame visbeleid
waarover ik het heb.
Dit kan zijn als je vis vangt
met verboden vistuig,
als je vist op plekken waar niet gevist mag worden,
of als je vissen vangt van verkeerde lengte of soort.
Illegaal vissen misleidt de consument
en bedriegt ook eerlijke vissers.
En het moet ophouden.
Illegale vis komt op onze markt door zeevruchten fraude.
Misschien heb je hiervan gehoord.
Dit is als vis gelabeld wordt als iets anders.
Denk aan je laatste vis.
Wat at je?
Weet je zeker dat het dat was?
Wij hebben namelijk 1300 verschillende vissen getest
en ongeveer eenderde
kwam niet overeen met het label.
Negen van de tien snappers waren geen snappers.
95% van de geteste tonijn
was verkeerd geëtiketteerd.
Van red snappers hebben we 120 monsters onderzocht
en slechts zeven waren rode snapper.
Dus succes met het vinden van rode snapper!
Vis heeft een heel complexe leveringsketen
en op elke plaats in die keten
kan er visfraude gepleegd worden,
tenzij er traceerbaarheid is.
De visindustrie kan op deze manier de zeedieren
vanaf de boot tot op het bord volgen,
om er zeker van te zijn dat de consument kan nagaan
waar de zeedieren vandaan komen.
Dit is heel belangrijk.
Het wordt al gebruikt, maar nog niet genoeg.
Dus we pleiten voor een wet,
genaamd de SAFE Seafood Act,
en het verheugt me om aan te kondigen
dat inmiddels 450 chefs een petitie hebben ondertekend,
om het Congres aan te sporen
de SAFE Seafood Act te steunen.
Onder hen zijn bekende chefs zoals --
Anthony Bourdain, Mario Batali,
Barton Seaver en anderen --
en ze hebben ondertekend, omdat ze vinden
dat mensen het recht hebben om te weten wat ze eten.
(Applaus)
Vissers steunen ons ook, dus de kans bestaat
dat we genoeg steun krijgen om de wet aan te nemen,
op een heel belangrijk moment:
dit is de manier om de fraude te stoppen.
De manier om illegale visserij te remmen.
Dit is de manier waarop we ervoor zorgen
dat quota, leefgebiedbescherming
en bijvangstreducties kunnen werken.
We weten dat we de visserij duurzaam kunnen beheren.
We weten dat we gezonde maaltijden
voor honderden miljoenen mensen kunnen produceren,
zonder land te gebruiken en maar weinig water,
met een kleine ecologische voetafdruk en op een voordelige manier.
We weten dat het redden van de oceanen
de wereld kan voeden.
En daar moeten we nu mee beginnen.
(Applaus)
Bedankt!
(Applaus)