Ik ga beginnen met wat krantenkoppen te relativeren.
42 miljoen mensen
zijn in 2010 op de vlucht geslagen voor natuurrampen.
Er was niets bijzonders aan 2010,
want elk jaar worden gemiddeld 31,5 miljoen mensen
op de vlucht gejaagd door natuurrampen.
Als mensen dit soort statistieken horen,
denken ze meestal aan plekken als Haïti
of andere exotische of verarmde regio's.
Maar het gebeurt hier in de VS, elk jaar.
Vorig jaar werden er 99 federale rampen
aangegeven bij FEMA (federaal rampagentschap),
van Joplin in Missouri en Tuscaloosa in Alabama
tot de recente bosbranden in Midden-Texas.
Hoe gaat het machtigste land ter wereld
om met vluchtelingen?
Ze proppen ze in slaapplaatsen, al je spullen
in een vuilniszak, die stoppen ze eronder
en jouw plek is de vloer van een sportarena
of een turnzaal.
Er is een grote woningnood.
Dat vind ik vreselijk, want volgens wetenschappers
is er na een grote ramp
een tijdsvenster van 18 maanden
om het herstelproces te starten,
maar wat de meesten mensen niet beseffen,
is dat het 45 tot 60 dagen of meer duurt
voor de beruchte woonwagens van FEMA zelfs maar opdagen.
Voor die tijd moeten mensen zichzelf redden.
Ik raakte geobsedeerd door de zoektocht naar een manier
om die kloof te dichten.
Dat werd mijn creatieve obsessie.
Ik stopte met al het freelance werk in mijn vrije tijd
en focuste alleen nog op dit probleem.
Ik begon schetsen te maken.
Twee dagen na Katrina begon ik te schetsen
en te brainstormen over oplossingen.
Toen de dingen stilaan vorm kregen,
ging ik digitaal schetsen op de computer.
Het was een obsessie: ik kon het daar niet bij laten.
Ik begon te experimenteren, modellen te maken,
te praten met experts feedback te vragen
en te verfijnen, steeds weer te verfijnen,
avonden en weekends lang, vijf jaar lang.
Mijn obsessie leidde tot de creatie
van levensgrote prototypes in mijn tuin -- (Gelach).
Al mijn spaarcenten gingen naar
allerlei dingen, van gereedschap tot patenten
en een hoop andere kosten.
Het resultaat was een modulair woonsysteem
dat kan inspelen op elke situatie of ramp.
Het kan in elke omgeving worden opgezet,
van een asfaltparking tot weiden of velden,
want je hebt geen speciaal opzet
of gereedschap nodig.
De kern van het systeem
is de Exo-wooneenheid,
een individuele schuilmodule.
Het is zo licht dat je het
met de hand kan optillen en verplaatsen.
Er kunnen 4 mensen in slapen.
Je kan ze opstellen
voor een kamp of meer als op een stadsplan,
of je kan ze in een cirkel opstellen,
en er cirkelvormige groepjes van maken,
waardoor je een semi-private gemeenschapsruimte krijgt
waar mensen naar kunnen uitwaaien,
zodat ze niet vastzitten in hun eenheid.
Dit is een fundamenteel andere manier
om te reageren op rampen.
Weg met de vreselijke omstandigheden
in een sportarena of turnzaal,
waar mensen in slaapeenheden zitten gepropt.
We krijgen instant-buurten buiten.
De Exo is ontworpen om simpel te zijn,
zoals een kop koffie. Je kan ze stapelen,
zodat je zeer efficiënt transport
en opslag krijgt.
15 Exo's passen op één enkele vrachtwagen.
Het transport en opzet van de Exo
kan dus veel sneller dan elke andere vandaag beschikbare woonoptie.
Maar het is een obsessie, dus ik kon het daar niet bij laten.
Ik begon de stapelbedden aan te passen.
Je kan de bedden eruitschuiven en er bureaus of laden inschuiven.
Dezelfde unit kan nu gebruikt worden
als kantoor of opslagplaats.
De deuren kan je omwisselen en vervangen door
een hard paneel met een raameenheid voor temperatuurcontrole,
of een koppelmodule waardoor je
meerdere eenheden aan elkaar kan koppelen,
en je grotere, gecompartimentaliseerde leefruimtes krijgt.
Deze ene kit van onderdelen
kan dienen als leefruimte, slaapkamer, badkamer
of kantoor, leefruimte of opslagruimte.
Klinkt heel goed, maar hoe maak je het idee waar?
Mijn eerste idee was
om de federale en staatsoverheden op te zoeken
en te zeggen: "Hier, gratis, voor niks."
Ik kreeg al snel de reactie:
"Jongen, zo werkt onze overheid niet!" (Gelach)
Oké. Dan maar een vzw opstarten
om consultancy te geven en dit idee
te laten passeren bij de overheid? Nee, want
"Jongen, onze overheid rekent op de privésector
voor dit soort zaken."
Misschien kan ik het idee verkopen
aan privé-bedrijven, die er ook hun voordeel mee konden doen,
maar ik hoorde al snel van enkele bedrijven
dat mijn persoonlijke passie niet paste bij het merk:
ze wilden niet dat hun logo's te zien waren
in alle ghetto's van Haïti.
Nu was ik niet alleen geobsedeerd. Ik was woest.
Dus zei ik tot mezelf:
"O ja? Let maar op. Ik doe het zelf." (Gelach)
Toen moest ik voor mijn dagtaak
enkele maanden vanuit het kantoor in Milaan werken.
Dus plande ik slaapuren op mijn kalender
en besteedde de 8 uren tijdsverschil aan conferentiegesprekken
met leveranciers, producenten en potentiële afnemers.
In dit hele proces
vonden we een geweldige kleine producent in Virginia.
Als zijn lichaamstaal een indicatie is,
dat is de eigenaar -- (Gelach) --
van hoe directe samenwerking verloopt tussen producent en ontwerper,
kijk dan even wat hier gebeurt. (Gelach)
G.S. Industries was fantastisch.
Ze bouwden met de hand 3 prototypes voor ons.
Die prototypes tonen nu aan dat 4 mensen
veilig en veel comfortabeler kunnen slapen
dan ooit mogelijk was geweest in een tent.
Ze verscheepten ze zelfs hierheen, naar Texas, voor ons.
Toen gebeurde iets grappigs.
Anderen begonnen te geloven in wat we deden
en boden ons ruimte in een hangar aan, gratis.
De luchthavenautoriteit van Georgetown
werkte zich uit de naad om ons vooruit te helpen.
Nu hadden we een hangar om in te werken,
en prototypes om demo's mee te geven.
Op één jaar tijd hebben we productiecontracten gesloten,
een patent gekregen, een tweede ingediend,
met vele mensen gesproken, een demo gegeven voor FEMA
en haar consultants, met geweldige reviews,
en met andere mensen gepraat die informatie wilden,
een groepje genaamd de Verenigde Naties.
Nu hebben we
een massa anderen die zich hebben aangediend
en met ons praten over mijnkampen,
mobiele jeugdherbergen, tot en met de Wereldbeker
en de Olympische Spelen.
Kortom, één groot punt is
dat we binnenkort hopelijk niet meer
moeten antwoorden op pijnlijke telefoonoproepen
na rampen, waar we moeten zeggen
dat we nog niets te koop of weg te geven hebben.
Hopelijk zijn we er binnenkort,
want het is onze bestemming
en onze obsessie om het waar te maken.
Dankuwel. (Applaus)