خُب، من می خوام با یه کم ضد حال شروع کنم.
در سال ۲۰۱۲ چهل و دو میلیون انسان بر اثر بلایای طبیعی بی خانمان شدند.
حال آنکه سال ۲۰۱۲ هیچ سال بخصوصی نبود،
چون بطور متوسط، سی و یک و نیم میلیون انسان
هرساله در اثر بلایای طبیعی بی خانمان می شوند.
این روزا، اغلب وقتی مردم آمارهایی مثل این را می شنوند،
به جاهایی مثل هایتی یا دیگر مناطق عجیب یا حتی شاید فقر زده فکر می کنیم،
اما این مسئله هر ساله همین جا در آمریکا اتفاق می افتد.
تنها در سال گذشته، ۹۹ مورد فاجعه از طرف دولت اعلام شد
که در لیست FEMA (آژانس فدرال مدیریت اضطراری) بودند،
از چاپلین، میسوری، و توسکالوسا، آلاباما،
تا آتش سوزی های مرکز تگزاس که به تازگی اتفاق افتاده.
حالا، چطور قدرتمند ترین کشور جهان
به این مردم بی خانمان رسیدگی میکند؟
آنها را در سرپناه ها می تپانند، همه وسایل شخصی تان را در کیسه های پلاستیکی زباله ریخته، زیر شما جای داده،
و جای شما در کف زمین یک سالن ورزشی یا ژیمناستیک است.
بدین ترتیب یک کمبود عظیم مسکن وجود دارد،
و این براستی مرا عصبانی می کنه، چون دنیای علم و ادب بهتون می گه
که پس از یک فاجعه عظیم، عموما" یک فاصلۀ هجده ماهه وجود داره -- یه جورایی اوضاع مان خوب می شه،
روند بهبودی شروع می شه،
اما آنچه بیشتر مردم درک نمی کنند اینه که بطور متوسط
۴۵ تا ۶۰ طول می کشه تا کاراوان های معروف FEMA سر و کلشون پیدا بشه.
قبل از اون زمان، مردم هستند و وسایل خودشون.
بنابراین تمام فکر و ذکرم این شد که سعی کنم در واقع راهی برای حل این کمبود پیدا کنم.
این در حقیقت مشغولیت ذهنی خلاقانۀ من شد.
من همه کارهای آزاد خارج از ساعات اداری ام را کنار گذاشته
و فقط شروع به تمرکز خاص روی این مشکل کردم.
بدین ترتیب طرح کلی را کشیدم.
دو روز بعد از طوفان "کاترینا"، من طرح کشیدم و طرح کشیدم
و تلاش کردم ایده ها یا راه حلهایی برای این بیندیشم،
و وقتی چیزها شروع به حالت گرفتن یا ایده ها شروع به شکل گیری کردند،
من شروع به ایجاد طرح کلی در کامپیوتر کردم،
این یه مشغولیت ذهنی بود، بنابراین نمی تونستم براحتی در این لحظه دست از کار بردارم.
من شروع کردم به انجام آزمایش، ساختن ماکت،
صحبت با افراد کاردان در این زمینه، جویا شدن نقطه نظراتشان،
و اصلاح کردن، و همینطور برای مدت پنج سال شبها و آخرهفته ها به اصلاح کردن ادامه دادم.
حالا، مشغولیت ذهنی ام باعث شد که مدلهای اولیه در اندازه واقعی را در حیاط پشتی منزلم بسازم. (خنده)
و در واقع همه اندوختۀ شخصیام را صرف کردم
از ابزار گرفته تا حق انحصاری
و انواع هزینه های دیگه،
ولی در نهایت کارم منجر شد به این سیستم خانه با قطعات جدا شدنی
که جوابگوی هر نوع شرایط یا فاجعه است.
آنرا در هر محیطی میتوان بنا کرد،
از پارکینگ آسفالتی گرفته تا مراتع یا دشت،
چون نیازی به ساختار خاص یا ابزار خاصی ندارد.
حالا، در زیر بنا و به نوعی اصل کل این سیستم، Exo Housing Unit (واحد مسکن Exo) قرار دارد،
که خیلی ساده، نمونه سرپناه فردی است.
و البته وزن سبکی دارد، اونقدر سبک که قادرید آنرا با دست بلند کرده و اینطرف آنطرف ببرید،
و چهار نفر براحتی می توانند در آن بخوابند.
و می توانید تعداد بیشتری را به شکل یه نوع اردوگاه یا باز هم بیشتر مثل ترکیب یک شهر، بچینید،
یا می توانید واگنها را در اصل بشکل دایره کنار هم گذاشته،
و غلاف دایره مانند با آن بسازید،
تا یک فضای نیمه خصوصی گروهی به افراد داده
تا در واقع به بیرون رفت و آمد کرده و در داخل واحد حبس نباشند.
اکنون این موضوع در روش پاسخگویی ما به بلایا، تغییرات اساسی ایجاد کرده،
چون اون شرایط وحشتناک سالنهای ورزشی یا ژیمناستیک
که مردم در سرپناه ها کنار هم می چپیدند، دیگه وجود نداره.
حالا ما اون بیرون، محله های فوری داریم.
بدین ترتیب Exo طوری طراحی شده که مثل یک فنجان قهوه ساده و ابتدایی باشد.
میشه در واقع آنها را روی هم گذاشت
تا بتوانیم آنها را بسیار راحت و کارآمد جابجا و انبار کنیم.
در حقیقت، ۱۵ تا Exos ، در یک کامیون جای می گیرد.
این بدان معنی است که Exos در واقع از هر نوع خانه که امروزه در دسترس است، سریعتر حمل شده و برپا می شود.
اما من وسواس دارم، پس نمی تونم براحتی دست بردارم،
بنابراین شروع به تغییر تختهای دو طبقه کردم
که بتوانید آنها را به عقب هل داده و بجای آن میز یا طبقه بیرون بکشید،
بدین ترتیب، همون واحد حالا می تونه بعنوان یک دفتر کار یا محل انبار استفاده بشه.
می توانید در واقع درها را از جای در آورده
و صفحات محکمی که دارای پنجره هستند، برای کنترل هوا قرار دهید،
یا یک قطعه مجزا که در واقع با آن بتوانید چندین واحد را بهم متصل کنید،
که با این کار یه جور فضای زندگی قسمت بندی شده بزرگتری خواهید داشت،
بدین ترتیب همین قطعات یکسان، همین واحد
در واقع می تونه بعنوان یک اتاق پذیرایی، اتاق خواب یا دستشویی،
یا یک دفتر کار، فضای زندگی و محل امن انباری مورد بهره برداری قرار بگیرد.
ایده جالبی بنظر می رسه، اما چطور آنرا به واقعیت تبدیل کنید؟
خُب اولین ایده ای که در ابتدا داشتم
این بود که به دولتهای فدرال و ایالتی رفته و بگم،
"بیایید، بگیرید، مجانیه."
ولی سریع بهم گفته شد، " آهای پسر، دولت ما واقعا" اینطوری کار نمی کنه." (خنده)
باشه. باشه. پس شاید یک جای غیر انتفاعی راه بیندازم
تا یه جورایی مشاوره داده و این ایده را به سمت دولت هدایت کنم، اما بهم گفته شد،
"پسر، دولت ما در این گونه موارد به جاهای خصوصی اهمیت می دهد."
باشه. پس شاید کل این ایده را به نهادهای خصوصی برده تا آنها هم در سود آن مشارکت داشته باشند،
اما بسرعت برخی سازمانها بهم گفتند
پروژه مورد علاقه شخصی من در حیطۀ اسامی آنها نمی گنجه
چون آنها مایل نیستند آرمشان در زاغه نشینهای هایتی حک بشه.
حالا، من فقط مشغولیت ذهنی نداشتم. خشمگین بودم. (خنده)
بنابراین تصمیمی گرفتم، یه جورایی بخودم گفتم،
" آره اینطوریه؟ بشین و ببین. خودم اینکارو می کنم." (خنده)
حالا، خیلی بسرعت، شغلی که در طول روز داشتم به خارج از دفترمان در میلان برای مدت چند ماه منتقل شد،
حالا، خیلی بسرعت، شغلی که در طول روز داشتم به خارج از دفترمان در میلان برای مدت چند ماه منتقل شد
خُب من، چی کار کنم؟ بنابراین در واقع خوابم را با تقویمم تنظیم کردم،
و ۸ ساعت تفاوت ساعت را در کنفرانسهای تلفنی
با توزیع کنندگان وسایل، تولید کنندگان و مشتریان احتمالی می گذراندم.
و در خلال کل این پروسه، یک تولید کنندۀ کوچک فوق العاده در "ویرجینیا" پیدا کردیم،
و اگر حرکات بدن اون گواه این مطلب باشه،
اون صاحب - (خنده) - جایی است که در آن تولید کننده مستقیما" با طراح کار می کنه،
باید ببینید چه اتفاقی در اینجا می افتد. (خنده)
اما صنایع G.S. فوق العاده بودند.
آنها در واقع سه نمونه اولیه را با دست برای ما ساختند.
بنابراین در حال حاضر ما الگوهای اولیه را داریم که نشان می دهد
چهار نفر در واقع می توانند در امنیت و خیلی راحت تر از آنچه یک چادر برایشان فراهم می کند، در آن بخوابند.
و آنها، نمونه ها را برایمان در اینجا در تگزاس فرستادند.
حالا داره یه چیز خنده دار بوجود می یاد.
دیگران شروع به باور کردن آنچه انجام می دادیم کردند،
و در واقع فضای آشیانه هواپیما را به ما پیشنهاد و اهدا کردند.
و سپس مقامات فرودگاه "جورج تاون" کلی از خودشون مایه گذاشته تا به ما در هر چیزی که لازم داریم کمک کنند.
پس حالا ما یک فضای آشیانه پرواز برای کار کردن داریم،
و الگوهای اولیه برای نشان دادن.
بدین ترتیب در عرض یکسال، ما دربارۀ توافق نامه های تولید مذاکراتی کرده،
یک پروانه تولید انحصاری کسب کرده، درخواست حق انحصاری دوم خود را کردیم،
با افراد زیادی گفتگو کرده، آنرا برای FEMA (آژانس فدرال مدیریت اضطراری) و مشاورانش به نمایش گذاشته، تا نظرات را همه بشنوند،
و سپس شروع به گفتگو با افراد دیگری که خواهان اطلاعات بودند، کردیم،
این گروه کوچک، سازمان ملل نامیده می شود.
و علاوه بر آن، ما اکنون کلی اشخاص دیگری را داریم که جلو آمده
و با ما دربارۀ ساخت آنها برای اتراق گاههای معادن، اقامتگاه های سیار جوانان، تا برسه به جام جهانی و المپیک صحبت کردند.
خُب در خاتمه تمام این قضایا در اینجا،
امیدواریم که بزودی دیگه لازم نباشه
به این تلفنهای ناراحت کننده ای که پس از وقوع فجایع دریافت می کنیم، پاسخ بدیم،
وقتی براستی هنوز چیزی برای فروش یا ارائه نداریم.
امید است که ما خیلی زود آنجا حضور پیدا کنیم،
چون عزممان را جزم کرده و مصمم هستیم تا آنرا به واقعیت برسانیم.
متشکرم. (تشویق)