วันนี้ฉันจะมาเล่าให้คุณฟังค่ะ
ว่าเรามีปัญหากับเด็กผู้ชาย
และมันเป็นปัญหาที่ร้ายแรงสำหรับเด็กผู้ชาย
วัฒนธรรมของพวกเขาไม่เข้ากับโรงเรียน
แล้วฉันกำลังจะเล่าให้คุณฟัง
ถึงวิธีที่เราจะคิดหาทางเอาชนะปัญหาเหล่านั้นค่ะ
อย่างแรก ฉันอยากจะเริ่มต้นที่ว่า นี่คือเด็กผู้ชาย
และนี่คือเด็กผู้หญิง
และนี่ก็คงเป็นภาพทั่วๆไป
เวลาที่คุณนึกถึงเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง
วันนี้ ถ้าชั้นจะมาชี้แจงความแตกต่างระหว่างเพศ
คุณก็อาจจะปฏิเสธสิ่งที่ฉันจะพูด
ดังนั้น ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นค่ะ ฉันไม่ได้อยากทำอย่างนั้นด้วย
นี่เป็นเด็กผู้ชายอีกแบบหนึ่ง และเด็กผู้หญิงอีกแบบหนึ่ง
ดังนั้น ประเด็นในวันนี้คือ ไม่ใช่ว่าเด็กผู้ชายทุกคน
จะอยู่ในกรอบที่คงตัวของความคิด
ที่เรามักคิดว่าเด็กชายกับเด็กหญิงเป็นอย่างนี้อย่างนั้น
และไม่ใช่ว่าเด็กผู้หญิงทุกคนจะอยู่ในกรอบที่
ที่เรามักนึกถึงเมื่อพูดถึงเด็กหญิง
แต่ก็เป็นความจริงที่ เด็กผู้ชายส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะมีวิถีอย่างหนึ่ง
และเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ก็มีแนวโน้มที่จะมีวิถีหนึ่ง
ประเด็นคืออย่างนี้ค่ะ สำหรับเด็กผู้ชาย
วิถีและวัฒนธรรมที่พวกเขายึดถือ
เข้ากันไม่ได้กับโรงเรียนทุกวันนี้
เรารู้ได้อย่างไรน่ะหรือคะ
โครงการเด็กผู้หญิงร้อยคน
เสนอสถิติที่ชัดเจนให้เราเห็นค่ะ
ตัวอย่างเช่น สำหรับเด็กผู้หญิงทุกๆ 100 คน ที่ถูกพักการเรียน
จะมีเด็กผู้ชาย 250 คน ที่ถูกพักการเรียน
สำหรับเด็กผู้หญิงทุกๆ 100 คน ที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียน
จะมีเด็กผู้ชาย 335 คน ที่ถูกไล่ออก
สำหรับเด็กผู้หญิงทุกๆ 100 คน ที่ต้องการการศึกษาภาคพิเศษ
จะมีเด็กผู้ชาย 217 คน
สำหรับเด็กผู้หญิง 100 คนที่บกพร่องทางการเรียน
จะมีเด็กผู้ชาย 276 คน
สำหรับเด็กผู้หญิงทุกๆ 100 คน
ที่ถูกวินิจฉัยว่าบกพร่องทางอารมณ์
เราพบเด็กผู้ชาย 324 คน
อีกอย่างหนึ่งค่ะ ตัวเลขเหล่านี้สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
ถ้าบังเอิญว่าคุณผิวดำ
ถ้าบังเอิญว่าคุณจน
ถ้าบังเอิญว่าคุณอยู่ในโรงเรียนที่แออัด
และถ้าคุณเป็นเด็กผู้ชาย
คุณมีโอกาสมากกว่าถึง 4 เท่า
ที่จะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น ADHD
โรคสมาธิสั้นและภาวะไม่อยู่นิ่ง
แต่ก็ยังมีอีกมุมหนึ่งของเรื่องค่ะ
มันก็สำคัญที่เราต้องตระหนัก
ว่าผู้หญิงก็ยังต้องการความช่วยเหลือในโรงเรียน
ว่าเงินเดือนยังต่ำกว่าอย่างมาก
แม้ในกรณีที่เราเปรียบเทียบงานประเภทเดียวกัน
และเด็กผู้หญิงก็ยังต้องดิ้นรน
ในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์มาเป็นเวลานาน
ทั้งหมดนั้นเป็นความจริงค่ะ
แต่ว่าสิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ห้ามให้เรา
สนใจความต้องการด้านการศึกษา
ของเด็กผู้ชายระหว่างอายุ 3 ถึง 13 ปี
และเราก็ควรจะสนใจค่ะ
ที่จริง สิ่งที่เราควรจะดูคือหนังสือวาดเล่นของพวกเขาค่ะ
เพราะว่า ความคิดริเริ่ม และโครงการต่างๆ
ที่เกิดขึ้น
สำหรับผู้หญิงในสาขาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ และคณิตศาสตร์นั้น
วิเศษมากๆค่ะ
โครงการเหล่านั้นเป็นประโยชน์อย่างมาก
สำหรับผู้หญิงในภาวะเช่นนั้น
และ เราควรจะมานั่งคิดว่า
ทำอย่างไร เราถึงจะสร้างสิ่งเดียวกันนี้สำหรับเด็กผู้ชายได้ด้วย
ในเวลาที่พวกเขายังอายุไม่มาก
หรือแม้แต่เวลาที่พวกเขาอายุมากขึ้นแล้ว
เราก็ยังพบว่ามีปัญหาอยู่
เวลาที่เราดูที่ระดับมหาวิทยาลัย
60% ของปริญญาตรี เป็นของผู้หญิง
ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ
ในความเป็นจริง ผู้บริหารมหาวิทยาลัย
กำลังไม่สบายใจกับความคิดที่ว่า
เราอาจจะไปใกล้ขนาดที่ว่า 70%
ของประชากรในมหาวิทยาลัยเป็นผู้หญิง
สิ่งนี่ทำให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยกระวนกระวายมาก
เพราะว่าเด็กผู้หญิงไม่อยากไปมหาวิทยาลัยที่ไม่มีเด็กผู้ชาย
ดังนั้น เราจึงเริ่มเห็นการก่อตั้ง
ศูนย์ศึกษาผู้ชาย
เพื่อเริ่มคิดว่า ทำอย่างไรเราถึงจะทำให้ผู้ชายมีส่วนร่วม
กับประสบการณ์ของพวกเขาในรั้วมหาวิทยาลัย
หากคุณพูดกับคณะในหมาวิทยาลัย พวกเขาอาจพูดว่า
"เออ อืม พวกเขาเล่นวิดีโอเกม
และพวกเขาเล่นพนันออนไลน์ตลอดทั้งคือ
และพวกเขาก็เล่น World of Warcraft
ซึ่งนั่นส่งผลต่อ
ผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของพวกเขา"
ลองทายดูนะค่ะ
แท้จริงแล้ว วิดีโอเกมไม่ได้เป็นสาเหตุของปัญหา
มันเป็นสิ่งบ่งชี้อาการ
พวกเขาถูกละเลยเป็นเวลานาน
ก่อนที่พวกเขาจะทำอย่างนั้น
เรามาพูดกันว่า ทำไมเขาถึงถูกเผิกเฉย
เมื่อพวกเขาอายุระหว่าง 3 ถึง 13 ขวบ
ฉันเชื่อว่ามันมี3เหตุผลค่ะ
ที่เด็กชายนั้นไม่เข้ากับ
วัฒนธรรมที่โรงเรียนในวันนี้
หนึ่งคือ การยอมรับที่เป็นศูนย์
ครูโรงเรียนอนุบาลที่ฉันรู้จัก
ลูกชายเธอบริจาคของเล่นทั้งหมดของเขาให้กับเธอ
และเมื่อเขาทำอย่างนั้น เธอต้องไปตรวจอย่างละเอียด
และดึงเอาปืนพลาสติกเล็กๆทั้งหมดออกจากกอง
คุณไม่สามารถมีปืน ดาบ และขวานพลาสติก
และสิ่งของแนวนั้นทั้งหมด
ในโรงเรียนอนุบาล
อะไรคือ ความกลัวของเราที่ว่าเด็กเหล่านั้นจะเล่นกับปืน
ฉันหมายความอย่างนั้่นจริงๆนะ
แต่นี่เป็นข้อพิสูจน์ชัดเจนว่า
ปัจจุบัน คุณไม่สามารถเล่นอึกทึกได้ในสนามเด็กเล่น
ฉันไม่ได้สนับสนุนการแกล้งกันนะค่ะ
ฉันไม่ได้แนะนำว่า
เราควรจะอนุญาตให้มีปืนและมีดในโรงเรียน
แต่เมื่อเรากล่าวถึง
เด็กลูกเสือในระดับมัธยม
ที่มีรถจอดคาอยู่ที่ลานจอดรถ
ซึ่งมีมีดพกอยู่ในนั้น
เขาต้องถูกพักการเรียน
ฉันคิดว่าเราทำเกินไปกับสิ่งที่เรียกว่า การยอมรับที่เป็นศูนย์
อีกสิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นการยอมรับที่เป็นศูนย์นี้ อยู่ในงานเขียนของเด็กชาย
ในหลายๆห้องเรียน ในปัจจุบัน
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เขียนอะไรที่เกี่ยวกับความรุนแรง
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เขียนอะไรที่
เกี่ยวกับวิดีโอเกม หัวเรื่องเหล่านี้ถูกแบน
เด็กชายกลับมาจากโรงเรียน เขาอาจบ่นว่า
"ผมเกลียดเขียนหนังสือครับ"
"ทำไมถึงเกลียดล่ะจ๊ะ ลูก เขียนหนังสือมันไม่ดีตรงไหนหรอ"
"ตอนนี้ผมต้องเขียนแต่สิ่งที่ครูบอกให้เขียนครับ"
"โอเค แล้วครูบอกให้เขียนอะไรจ๊ะ"
"กลอนครับ ผมต้องเขียนกลอน"
และมีช่วงเล็กๆช่วงหนึ่ง ในชีวิตผม
ที่ผมไม่ได้อยากเขียนของพวกนั้นเหมือนกัน
"อ้าว แล้วหนูอยากเขียนอะไรจ๊ะ หนูอยากเขียนเกี่ยวกับอะไร"
"ผมอยากเขียนเกี่ยวกับวิดีโอเกมครับ ผมอยากเขียนเกี่ยวกับการอัพเลเวล
ผมอยากเขียนเกี่ยวกับโลกที่น่าสนใจโลกนี้ครับ
ผมอยากเขียนเกี่ยวกับ ทอร์นาโดที่พัดมาที่บ้าน
พัดหน้าต่างกระจาย
และทำลายเฟอร์นิเจอร์และฆ่าทุกๆคน"
"ก็ได้ โอเค"
แล้วถ้าคุณไปบอกครูแบบนั้น
พวกครูจะถามกลับด้วยความจริงจังว่า
"เราควรจะส่งเด็กคนนี้ให้นักจิตวิทยาดีไหม"
คำตอบคือ ไม่ เขาก็แค่เด็กผู้ชาย
แค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ
มันไม่โอเคที่จะเขียนสิ่งเหล่านี้
ในห้องเรียน ในปัจจุบัน
และนั่นคือเหตุผลข้อแรก
นโยบายการยอมรับความเห็นที่เป็นศูนย์ และชีวิตที่เด็กๆต้องทนอยู่
สาเหตุประการต่อมาคือ วัฒนธรรมของเด็กผู้ชายนั้น ไม่เข้ากับวัฒนธรรมโรงเรียน
ครูผู้ชายมีจำนวนน้อยกว่า
ใครก็ตามที่อายุเกิน 15 อาจไม่เข้าใจนี่หมายความว่าอะไร
เพราะว่า 10 ปีที่ผ่านมานี้
จำนวนครู (เพศชาย) ในระดับประถมศึกษา
ถูกตัดเหลือครึ่งหนึ่ง
ลดจาก 14 เปอร์เซ็นต์
เป็น7เปอร์เซ็นต์
นั่นหมายความว่า 93 เปอร์เซ็นต์ของครู
ที่เด็กชายเหล่านั้นไปเรียนด้วยที่โรงเรียนประถม
เป็นผู้หญิง
แล้วปัญหาคืออะไร
ผู้หญิงนั้นเก่ง แน่นอนอยู่แล้ว
แต่ต้นแบบเพศชายสำหรับเด็กชายนั้น
ที่จะกล่าวว่าโอเคที่จะเป็นคนฉลาด --
พวกเขามี พ่อ ผู้สอนศาสนา
หัวหน้าชมรมลูกเสือ
แต่สำคัญที่สุด 6ชั่วโมงต่อวัน 5วันต่อสัปดาห์
ที่อยู่ในห้องเรียน
และห้องเรียนส่วนใหญ่
ก็ไม่ใช่ที่ที่ผู้ชายปรากฏอยู่
และดังนั้นเด็กๆอาจบอกว่า นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กชาย
นี่เป็นที่ของเด็กผู้หญิง
และผมก็ไม่เก่งในการทำแบบนั้นด้วย
ผมคิดว่า ผมควรจะ
ไปเล่นเกม เล่นกีฬา หรืออะไรแนวนั้นดีกว่า
เพราะเห็นได้ชัดว่าผมไม่ได้เป็นส่วนนึงของที่นี่
ผู้ชายเขาไม่อยู่ที่นี่กัน นั่นค่อนข้างชัดเจน
ดังนั้น นี่อาจจะเป็นหนทางที่ตรงมากๆ
ที่เราเห็นมันเกิดขึ้น
แต่อย่างอ้อมๆหน่อย
การขาดบุคลากรเพศชายในวัฒนธรรม --
คุณมีห้องพักครู
และพวกเขาก็สนทนากัน
เรื่องที่ โจอี้ และ จอห์นนี่ ตีกันที่สนามเด็กเล่น
"เราจะทำอะไรกับเด็กพวกนี้ดี"
คำตอบของคำถามนี้เปลี่ยนไป ขึ้นกับว่าใครบ้างที่นั่นอยู่
มีผู้ชายอยู่ไหม
มีแม่ของเด็กพวกนั้นอยู่ไหม
คุณจะเห็นว่า บทสนทนาเปลี่ยน
ไปตามคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นเป็นใคร
สาเหตุที่สามที่เด็กไม่เข้ากับโรงเรียนในปัจจุบันคือ
โรงเรียนอนุบาลเป็นการเรียนลำดับที่2 เพื่อนเอ๋ย
เรามีแผนการเรียนที่บีดอัดจริงจัง เกิดขึ้นที่นั่น
เมื่อคุณอายุ3ขวบ คุณควรจะเขียนชื่อของคุณได้ชัดเจน
ไม่งั้น เราจะถือว่ามันเป็นการพัฒนาการที่ล่าช้า
เมื่อคุณเข้าเกรดหนึ่ง
คุณควรจะสามารถอ่านข้อความต่างๆ
อาจจะมีรูปหรือไม่ก็ได้
ในหนังสือ ราว 25 ถึง 30 หน้าได้
ถ้าไม่ เราอาจจะต้องจับคุณเข้าโปรแกรม
ฝึกทักษะการอ่าน Title 1
และถ้าคุณถาม ครูของโปรแกรมนี้ พวกเขาจะบอกว่า
เขามีเด็กผู้ชายราว4ถึง5คน ต่อเด็กผู้หญิง1คนในโปรแกรม
ในระดับประถมศึกษา
เหตุผลที่สิ่งนี้เป็นปัญหา
คือ เพราะว่า ข้อความที่เด็กชายกำลังได้รับ
คือ "คุณต้องทำ
ในสิ่งที่ครูสั่งให้คุณทำ ตลอดเวลา"
เงินเดือนของครูนั้นขึ้นกับว่า
การที่ไม่มีเด็กคนไหนแย่ และไปถึงจุดสูงสุด
รวมไปถึงการตรวจสอบได้ และการวัดผล
และทั้งหมดนี้
ดังนั้นเขาจะต้องคิดหนทางที่จะ
พาเอาเด็กชายเหล่านี้ผ่านแผนการเรียนให้ได้ --
และเด็กหญิงด้วยนะค่ะ
แผนการเรียนแบบบีบอัดมันไม่ดี
สำหรับเด็กที่กระตืนรือร้น
และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ
ครูจะพูดว่า "นั่งลงนะคะ
เงียบด้วยค่ะ ทำแต่ในสิ่งที่บอกให้ทำนะ ทำตามกฎค่ะ
บริหารเวลา ตั้งใจ
เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ"
นี่คือสิ่งที่ครูบอกพวกเขา
สิ่งที่ครูบอกพวกเขา อย่างอ้อมๆ
และนี่มันเป็นปัญหาที่สำคัญมาก มันมาจากไหนล่ะ
มันมาจากพวกเราแหละ
(เสียงหัวเราะ)
พวกเราอยากให้ลูกๆเราอ่าานหนังสือได้ตั้งแต่อายุ หกเดือน
พวกคุณเห็นโฆษณานี้รึยังค่ะ
พวกเราไปที่ทะเลสาปโวเบกอน
ที่ซึ่งเด็กทุกคนอยู่เหนือค่าเฉลี่ย
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เด็กของเรามีสุขภาพดีเลย
มันไม่เหมาะสมในเชิงพัฒนาการ
และมันเลวร้ายมากกับเด็กผู้ชาย
แล้วเราควรทำอะไรละ
เราต้องไปเจอเด็กๆในที่ที่พวกเขาอยู่
เราต้องเอาตนเองเข้าไปอยู่ในวัฒนธรรมของเด็กชาย
เราต้องเปลี่ยนกรอบความคิดของเรา
ในเรื่องการยอมรับในตัวเด็กชายในโรงเรียนประถม
ที่เจาะจงไปกว่านั้น เราสามารถทำอะไรที่มันพิเศษสำหรับเด็กๆได้
เราสามารถออกแบบเกมที่ดีขึ้น
เกมเพื่อการศึกษาส่วนใหญ่ในปัจจุบันนี้
เป็นการ์ดเกม
พวกมันดีในเรื่องการฝึกทักษะ
แต่มันไม่มีความน่าสนใจเชิงลึก นั่นคือเรื่องราวที่ชวนค้นหา
ที่มีในวิดีโอเกม
ซึ่งเด็กเหล่านั้นสนใจ
ดังนั้นเราจึงต้องออกแบบเกมที่ดีขึ้น
เราต้องพูดคุยกับครูและผู้ปกครอง
กรรมการโรงเรียนและนักการเมือง
เราต้องผลักดันให้คนทั่วไปเห็นว่า เราต้องการเด็กผู้ชายมากขึ้นในห้องเรียน
เราต้องตรวจสอบนโยบายการยอมรับเป็นศูนย์อย่างระมัดระวัง
ว่ามันสมเหตุสมผลหรือไม่
เราต้องคิดว่า
ทำอย่างไรจึงจะทำให้หลักสูตรไม่กดดัน
พยายามที่จะนำเด็กชายไปสู่ที่ว่าง
ที่ที่เขาจะรู้สึกสบาย
สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดจำเป็นต้องเกิดขึ้น
มันมีตัวอย่างที่ดีๆมากมาย
ในโรงเรียน --
เมื่อไม่นานมานี้ นิวยอร์คไทม์สได้ตีพิมพ์เกี่ยวกับโรงเรียน
นักออกแบบเกมคนหนึ่งจาก นิวสคูล (New School)
ได้ผลิตเกมที่ใช้ในการศึกษาเกมหนึ่ง
แต่มันถูกใช้กับเด็กกลุ่มเล็กๆเท่านั้น
และนั่นไม่ค่อยจะส่งผลต่อคนกลุ่มใหญ่มากเท่าไหร่
เราต้องเปลี่ยนวัฒนธรรมและความคิด
ของนักการเมือง ผู้บริหารโรงเรียน และผู้ปกครอง
เกี่ยวกับวิธีการและอะไรที่เรายอมรับให้มีได้
ในโรงเรียน ณ ปัจจุบัน
เราต้องใช้เงินมากขึ้นเพื่อการออกแบบเกม
เพราะเกมดีๆนั้นราคาแพง
และ เวิล์ดออฟวอร์คราฟส์ก็แพงอยู่เหมือนกัน
เกมเพื่อการเรียนรู้ส่วนใหญ่นั้นไม่แพง
ที่ที่เราเริ่ม
เพื่อนร่วมงานฉัน ไมค์ เพ็ตเนอร์ ชอว์น วาชอว์ และฉันเอง
เราเริ่มจากการมองไปที่ทัศนคติของครู
และค้นหาว่าพวกเขารู้สึกอย่างไรกับเกม
อะไรที่พวกเขาพูดเกี่ยวกับมัน
และเราค้นพบว่า
พวกเขาพูดเกี่ยวกับเด็กๆในโรงเรียน
คนที่พูดเกี่ยวกับเกม
ในทางที่ไม่ดีนัก
พวกเขาพูดว่า "โอ้ ใช่ เด็กๆพูดเสมอเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น
พวกท่าทางการต่อสู้
และความสำเร็จเล็กๆหรือเหรียญตราอะไรนั่น
หรืออะไรก็ตามที่พวกเขาได้
และพวกเขาก็พูดเสมอๆ"
และพวกเขาพูดเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา
แต่ถ้านี่เป็นวัฒนธรรมของคุณ
ลองคิดดูว่าจะรู้สึกยังไง
มันจะทำให้รู้สึกไม่ดีในการได้รับ
คำพูดเหล่านั้น
พวกเขากังวลไปกับทุกอย่าง
ที่มันเกี่ยวข้องกับความรุนแรง
อันเนื่องมากจากนโยบายการยอมรับเป็นศูนย์
พวกเขามั่นใจว่า ผู้ปกครองและผู้บริหารจะไม่ยอมรับสิ่งเหล่านี้
ดังนั้นเราจึงต้องตระหนักถึงทัศนคติของครู
และหาหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงมัน
เพื่อว่าครูเหล่านั้นจะได้เปิดใจมากขึ้น
และยอมรับวัฒนธรรมของเด็กชายในห้องเรียน
เพราะว่า ท้ายที่สุด ถ้าเราไม่ทำเช่นนั้น
เราจะมีเด็กชายที่ออกจากโรงเรียนไปหร้อมกับคำว่า
"อืม ผมคิดว่านั่นเป็นที่สำหรับเด็กผู้หญิง
มันไม่ใช่ที่ของผม
ผมไปเล่นเกม เล่นกีฬาดีกว่า"
ถ้าเราเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้ ถ้าเราสนใจในสิ่งเหล่านี้
และเราเอาเด็กชายไปสู่การเรียนรู้ได้
พวกเขาจะจากโรงเรียนไปพร้อมกับคำว่า "ผมฉลาด"
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)