این عموی بزرگ من است،
برادر کوچک‌تر پدر بزرگم.
اسم او جو مککنا بود.
او همسری جوان و بسکتبالیست نیمه حرفه‌ای
و آتشنشان در نیویورک بود.
تاریخ خانواده می‌گوید او آتشنشان بودن را دوست داشت،
در سال ۱۹۳۸، یکی از روز‌های مرخصی‌اش،
تصمیم گرفت به ایستگاه آتشنشانی برود.
برای مفید بودن در آن روز شروع کرد به برق انداختن همه وسایل برنجی،
نرده‌های ماشین آتشنشانی، و لوازم روی دیوار،
و یکی از نازل‌های شلنک آتشنشانی.
یک تکه بزرگ، سنگین فلزی،
یک قفسه را انداخت و به او ضربه زد.
چند روز بعد، درد شانه اش شروع شد.
دو روز بعد، دچار تب شد.
تب بالا و بالا‌تر رفت.
همسرش از او مراقبت می‌کرد.
ولی کار‌های همسرش چیزی را تغییر نداد وهنگامی که نزد
دکتر محلی رفتند کار دکتر هم نتیجه نداد.
او را با تاکسی به بیمارستان بردند.
پرستاران سریع تشخیص دادند که او به عفونتی مبتلا شده
که در آن زمان "مسمومیت خونی" نامیده می‌شد
و اگرچه آن‌ها احتمالاً نگفتند.
اما احتمالاً درجا می‌دانستند
که کاری نیست که بتوانند انجام دهند.
آن‌ها نمی‌توانستند کاری کنند زیرا چیزهایی
که ما امروزه برای درمان عفونت استفاده می‌کنیم وجود نداشت.
اولین تست پنی سیلین، اولین آنتی بیوتیک،
سه سال بعد بود.
افراد دچارعفونت در صورت خوش شانسی، زنده می‌ماندند.
وگرنه می‌مردند.
عموی بزرگم خوش شانس نبود.
او یک هفته درحالی که می‌لرزید در بیمارستان بود.
کم آب و در حال هذیان گفتن.
به کما رفت زمانی که اعضایش از کار افتادند.
وضعیتش وخیم‌تر شد
که همکارانش برای اهدا خون به او با امید به رقیق کردن عفونت در خونش
صف می‌کشیدند.
هیج کاری اثر بخش نبود. او فوت کرد.
او ۳۰ ساله بود.
اگر به گذشته در تاریخ نگاه کنید.
بیشتر مردم مثل عموی من میمردند.
بیشتر مردم از سرطان یا بیماری‌های قلبی نمیمردند
که امروز بیماری‌های سبک زندگی ما در غرب است.
از آن بیماری‌ها نمیمردند چون به اندازه کافی زندگی نمی‌کردند
تا مبتلا شوند.
از جراحت‌ها میمردند --
از شاخ خوردن از یک گاو،
یا گلوله خوردن در میدان جنگی،
در یکی از کارخانه‌های جدید محصول انقلاب صنعتی له می شدند--
و بیشتر اوقات از عفونت بود
که پایان چیزی را که زخم‌ها شروع می‌کردند رقم می‌خورد.
وقتی آنتی بیوتیک‌ها وارد شدند این‌ها تغییر کرد.
ناگهان، عفونت‌ها که حکم مرگ را داشتند
چیزی شدند که در ظرف چند روز ازشان نجات می‌یافتید.
مثل معجزه بود.
از آن به بعد ما در عصر طلایی داروها زندگی کردیم.
و اکنون، در حال رسیدن به آخر آن هستیم.
عموی من در آخرین روز‌های دوران پیش آنتی بیوتیکی جانش را از دست داد.
امروز در آستانه دوران پسا آنتی‌بیوتیکی هستیم.
در اولین روز‌های زمانی که عفونت‌های ساده
مثل همانی که عمو جو داشت، دوباره مردم را خواهد کشت.
درواقع اکنون هم این کار را می‌کنند.
مردم دوباره از عفونت می‌میرند به علت
پدیده‌ای به نام مقاومت آنتی بیوتیک.
به طور خلاصه، این طوری کار می‌کند.
باکتری‌ها برسر منابع، برای غذا، با تولید مستقیم ترکیبات کشنده
برای دیگر باکتری‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند.
بقیه باکتری‌ها، برای محافظت از خودشان،
از مکانیزم‌های دفاعی در برابر حمله شیمیایی استفاده می‌کنند.
اولین مرتبه‌ای که آنتی بیوتیک‌ها را ساختیم،
این ترکیب‌ها را به آزمایشگاه بردیم و نسخه‌های خودمان را ساختیم،
وباکتری‌ها مثل همیشه با روشی که خودشان داشتند به حمله ما پاسخ دادند.
این چیزی است که بعد اتفاق افتاد:
پنی‌سیلین درسال ۱۹۴۳ پخش شد.
مقاومت همگانی نسبت به پنی‌سیلین درسال ۱۹۴۵ آمد.
ونکومایسین درسال ۱۹۷۲ وارد شد،
مقاومت به ونکومایسین در سال ۱۹۸۸.
ایمی پنم در سال ۱۹۸۵.
مقاومت نسبت به آن در ۱۹۹۸.
داپتومایسین، یکی از دارو‌های اخیر، در سال ۲۰۰۳.
و مقاومت نسبت به آن یک سال بعد در سال ۲۰۰۴.
برای ۷۰ سال، ما جست وخیز را بازی کردیم --
دارو‌های ما و مقاومت نسبت به آن‌ها.
و بعد دارویی دیگر، و دوباره مقاومت --
و اکنون بازی دارد تمام می‌شود.
باکتری به قدری مقاومت را سریع توسعه می‌دهد
که شرکت‌های دارویی تصمیم گرفته‌اند تولید آنتی بیوتیک برایشان به صرفه نیست.
پس عفونت‌ها دور دنیا در گردش هستند،
که، بیش از ۱۰۰ نوع آنتی بیوتیک
در بازار موجود است،
دو دارو شاید با عوارض جانبی موثر باشند،
یا یک دارو.
یا هیچ.
این طوری است که به نظر میاید.
درسال ۲۰۰۰، مراکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، CDC،
موردی ازعفونتی با مقاومت به همه داروها
به جز دوتا را در بیمارستانی
در کارولینای شمالی شناسایی کرد.
امروزه، آن عفونت، به نام KPC شناخته می‌شود.
در هر ایالت به جز سه تا پخش شده است،
و آمریکای جنوبی، و اروپا
و خاورمیانه،
در سال ۲۰۰۰، پزشک‌ها در سوئد
عفونتی متفاوت را در مردی هندی تشخیص دادند
که در آن زمان به جز یکی نسبت به همه دارو‌ها مقاوم بود.
ژنی که این مقاومت را به وجود می‌آورد NDM نام داشت.
که امروزه از هند به چین، آسیا، آفریقا،
اروپا و کانادا، و ایالات متحده گسترش یافته است.
این طبیعی است که امیدوار باشیم
این عفونت‌ها مورد‌های غیرعادی هستند.
ولی در واقع،
در ایالات متحده و اروپا
در هر سال ۵۰,۰۰۰ نفر
از عفونت‌هایی می‌میرند که دارویی کمکشان نمی‌کند.
پروژه‌ای فرماندهی شده توسط دولت بریتانیا
به نام بازنگری به مقاومت ضد میکروبی
نشان می‌دهد که خسارت در کل دنیا مرگ سالانه ۷۰,۰۰۰۰ نفر است.
که مرگ تعداد زیادی انسان
و هنوز، شانس‌ها خوب هستند که شما خطر را احساس نکنید،
که تصور کنید این افراد بیماران بیمارستان
در بخش مراقبت شدید بودند
یا ساکنان خانه سالمندان نزدیک به آخرعمرشان،
افرادی که عفونتشان بسیار از ما دور است،
در شرایطی که نمی‌توانیم شناسایی کنیم.
چیزی که هیچ کدام ازما فکر نمی‌کردیم این است که
آنتی بیوتیک‌ها تقریباً کل زندگی مدرن را پشتیبانی می‌کنند.
اگر آنتی بیوتیک‌ها را از دست دهیم،
این چیز‌هایی است که از دست می‌دهیم:
در ابتدا، هرمحافظتی برای افراد با سیستم ایمنی ضعیف --
بیماران سرطانی و بیماران ایدزی،
دریافت کنندگان پیوند، نوزدان نارس.
بعدی، هر درمانی که اشیا خارجی را در بدن نصب کند:
استنت برای سکته، پمپ‌ها برای دیابتی‌ها
دیالیز، جایگزین‌های مفصل.
چند نسل از کودکان نسل انفجار (بیبی‌بومر ) به مفصل ران و زانو‌های جدید نیاز دارند؟
مطالعه اخیر تخمین می‌زند که بدون آنتی‌بیوتیک‌ها،
یک نفر از هر شش نفر جان خود را از دست خواهند داد.
بعد، احتمالاً عمل جراحی را از دست می‌دهیم.
بسیاری از عمل‌ها با
مقادیر زیادی از آنتی بیوتیک‌ها رخ می‌دهد.
بدون آن محافظت،
توانایی باز کردن فضا‌های پنهان بدن را از دست می‌دهیم.
پس نه عمل‌های قلب،
نه نمونه برداری پروستات،
نه بخش‌های سزارین در کار خواهد بود.
باید یاد بگیریم که از عفونتی بترسیم که در حال حاضر کوچک به نظر می‌رسد.
گلو درد چرکی باعث حمله قلبی می‌شد.
عفونت‌های پوستی منجر به قطع عضو می‌شوند.
به دنیا آمدن نوزادان مرده در تمیزترین بیمارستان‌ها،
تقریباً یک زن از هر صد نفر.
ذات الریه باعث شد که سه کودک از هر ۱۰ نفرمبتلا شوند.
بیش از هر چیز دیگر،
ما شیوه زندگی روزمره مان را از دست می‌دهیم.
اگر می‌دانستید که هر زخمی می‌تواند شما را بکشد،
آیا یک موتور سیکلت سواری می‌کردید،
در پیست با سرعت زیاد اسکی می‌کردید،
از نردبان بالا می‌رفتید تا لامپ کریسمس را آویزان کنید،
اجازه می‌دادید کودک شما در بازی بیسبال شیرجه بزند؟
با این حال، اولین کسی که پنی سیلین دریافت کرد،
پلیس انگلیسی به نام آلبرت الکساندر بود،
که عفونتش طوری بود که چرک از پوست سرش بیرون می‌زد
و پزشکان مجبور بودند یک چشم او را در بیاورند،
با انجام کاری بسیار ساده آلوده شده بود.
در باغچه اش قدم می زد و صورتش را با خاری خاراند.
این پروژه بریتانیایی که ذکر کردم برآورد کرده که آمار تلفات در سراسر جهان
در حال حاضر ۷۰۰ کشته در سال است
همینطور پیش بینی می‌کند که اگر تا سال ۲۰۵۰ نتوانیم این مساله را کنترل نکنیم،
بعید نیست که تلفات در سراسر دنیا به ۱۰ میلیون نفر در سال خوابرسد.
چطور به این نقطه رسیدیم
که چیزی که مشتاقش هستیم
آن اعداد وحشتناک است؟
پاسخ دشوار این است که ما این کار را با خودمان انجام دادیم.
مقاومت یک فرآیند بیولوژیکی اجتناب‌ناپذیر است،
اما مسئولیت تسریع آن بر دوش ما است.
این کار را با اسراف سهل‌انگارانه در مصرف
آنتی بیوتیک کردیم که اکنون تکان دهنده به نظر می‌رسد.
پنی‌سیلین تا دهه ۱۹۵۰ بدون نسخه به فروش رسید.
در اکثر کشور‌های در حال توسعه، بیشتر آنتی بیوتیک‌ها همچنان وجود دارند.
در ایالات متحده، احتمالا۵۰ درصد
از آنتی بیوتیک‌های موجود در بیمارستان غیر ضروری هستند.
چهل و پنج درصد نسخه‌های نوشته شده در مطب پزشکان
برای شرایطی هستند که آنتی بیوتیک‌ها نمی‌توانند به آن‌ها کمک کنند.
و آن در سلامت بهداشتی است.
در بیشتر این سیاره، بیشتر حیوانات پرواری در هر روز از زندگیشان آنتی بیوتیک
دریافت می‌کنند، نه برای درمان بیماری‌ها،
بلکه برای پروار شدن و محافظت
در برابر شرایط دامداری‌های صنعتی که در آن پرورش داده می‌شوند.
در ایالات متحده، احتمالاً ۸۰ درصد
از آنتی بیوتیک‌ها هر سال به حیوانات مزرعه تعلق می‌گیرند، نه برای انسانها،
که باعث خلق باکتری مقاوم به دارو می‌شود که از راه آب، مجرا،
گوشت حیوانات
از مزرعه خارج می‌شود.
پرورش آبزیان به ویژه در آسیا نیز
وابسته به آنتی بیوتیک‌هاست،
و همینطور رشد میوه که برای محاتفظت
از سیب، گلابی، مرکبات، در برابر بیماری‌ها به آنتی‌بیوتیک تکیه دارد.
و از آنجا که باکتری‌ها می‌توانند DNA خود را مثل
مسافری که چمدان را در فرودگاه رد می‌کند، به یکدیگر منتقل کنند،
زمانی که این مقاومت را به وجود می‌آوریم،
هیچ نمی‌دانیم که در کجا گسترش خواهد یافت.
این اتفاق قابل پیش بینی بود.
در واقع، الکساندر فلمینگ، مردی که پنی‌سیلین
را کشف کرد پیش بینی کرده بود.
او به طور رسمی برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۴۵ شد.
و کمی بعد در مصاحبه‌ای گفت: اینطور گفت:
« فردی بی‌فکر که با درمان پنی سیلینی بازی می‌کند
از نظر اخلاقی مسئول مرگ فردی است
که با ابتلا به یک ارگانیسم مقاوم در برابر
پنسیلین از پای در می‌آید.»
او افزود، «امیدوارم بتوان جلوی این شیطان را گرفت.»
می‌توانیم آن را دفع کنیم؟
شرکت‌هایی وجود دارند که بر روی آنتی بیوتیک‌های جدید کار می‌کنند،
چیز‌هایی که ابر‌باگ‌ها قبلا ندیده‌اند.
ما به آن دارو‌های جدید سخت نیاز داریم.
و ما به انگیزه‌ها نیاز داریم:
کمک‌های مالی، اختراعات گسترده،
جوایز، تا شرکت‌های دیگر را متقاعد کنیم دوباره آنتی بیوتیک بسازند.
اما به احتمال زیاد کفایت نمی‌کند.
دلیلش این است: تکامل همیشه برنده می‌شود.
باکتری‌ها هر ۲۰ دقیقه نسل جدیدی را تولید می‌کنند.
در شیمی دارویی۱۰ سال طول می‌کشد تا داروی جدید به دست آید.
هر بار که از آنتی بیوتیک استفاده می‌کنیم،
به باکتری‌ها میلیاردها شانس می‌دهیم
تا کد‌های دفاعی که
ساخته‌ایم را بشکنند.
هیچ وقت دارویی وجود نداشته که
بتوانند شکست بخورد.
جنگی نابرابر است،
اما می‌توانیم نتیجه را عوض کنیم.
می‌توانیم سیستم‌هایی بسازیم که داده‌ها را برداشت کنند تا به طور خودکار و به طور خاص
چگونگی استفاده از آنتی بیوتیک‌ها را توضیح دهند.
می‌توانیم تبادل را به داخل سیستم سفارش دارو بسازیم
جوری که هر نسخه مورد بررسی مجدد قرار گیرد.
ما به کشاورزی نیاز داریم که از آنتی بیوتیک استفاده نکند.
می‌توانیم سیستم‌های نظارتی بسازیم که به ما
بگویند در کجا مقاومت بعدی در حال ظهور است.
این‌ها راه حل‌های تکنولوژیکی هستند.
آن‌ها احتمالاً به اندازه کافی نیستند،
مگر این که کمک کنیم.
مقاومت آنتی بیوتیک یک عادت است.
همه می‌دانیم که تغییر عادت چقدر سخت است.
اما به عنوان جامعه این کار را در گذشته انجام دادیم.
مردم عادت داشتند زباله را به خیابان پرتاب کنند،
از کمربند استفاده نکنند،
داخل ساختمان‌های عمومی سیگار می‌کشیدند.
ما دیگر نمی‌توانیم این کارها را انجام دهیم.
ما محیط زیست
یا بر حوادث ویرانگر طبیعی ماله نمی‌کشیم
و یا دیگران را در معرض خطر ابتلا به سرطان قرار می‌دهیم،
چون به این نتیجه رسیدیم که این چیزها نه تنها گران
و مخرب هستند، به نفع ما هم نیستند.
ما هنجار‌های اجتماعی را تغییر دادیم.
می‌توانیم هنجار‌های اجتماعی را نیز در مورد استفاده از آنتی بیوتیک نیز تغییر دهیم.
می‌دانم که میزان مقاومت آنتی بیوتیک
طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد.
اما اگر تا به حال یک لامپ فلورسنت خریده باشید
چون نگران تغییر آب و هوا بودید یا،
برچسب روی یک جعبه کراکر را بخوانید
چون در مورد جنگل‌زدایی از روغن پالم فکر می‌کنید،
می‌دانید برای غلبه بر مشکل
قدم کوچکی برداشتن چه حسی دارد.
می‌توانیم انواع گام‌ها را برای استفاده از آنتی بیوتیک نیز برداریم.
می‌توانیم در صورت شک داشتن از دادن آنتی بیوتیک منصرف شویم.
می‌توانیم بر توقف دارو‌های تجویز شده برای عفونت گوش فرزندانمان پافشاری کنیم
قبل از اینکه از منشاء آن مطمئن شویم.
می‌توانیم از هر رستوران
و سوپرمارکتی بپرسیم
گوشت آن‌ها از کجا تهیه می‌شود.
می‌توانیم به یکدیگر قول دهیم که
دفعه بعد جوجه یا میگو یا میوه‌های پرورش یافته
با آنتی بیوتیک‌های عادی را نخریم
و اگر این کارها را انجام دادیم،
می‌توانیم سرعت رسیدن به دنیای فرا آنتی بیوتیکی را کاهش دهیم.
اما باید به زودی این کار را انجام دهیم.
پنی سلین عصر آنتی بیوتیکی را از سال ۱۹۴۳ آغاز کرد.
در طی فقط ۷۰ سال، ما خود را در معرض فاجعه قرار دادیم.
ما ۷۰ سال وقت نداریم
که راه خروج خود را دوباره پیدا کنیم.
بسیار سپاسگذارم.
(تشویق)