Për gjithçka që është thënë ndonjëherë në lidhje me ndryshimin klimatik
ne nuk kemi dëgjuar gati sa duhet në lidhje me ndikimet psikologjike
e të jetuarit në një botë të ngrohtë.
Nëse keni dëgjuar hulumtimin e zymte të klimës
që komunikuesit shkencorë si unë endemi në librat dhe dokumentarët tanë,
ju keni ndjerë ndoshta frikë, fatalizëm ose të pashpresë.
Nëse jeni ndikuar nga katastrofa klimatike,
këto ndjenja mund të vendosen shumë thellë,
duke çuar në tronditje, trauma,
marrëdhënie të tendosura, abuzim të substancave
dhe humbja e identitetit personal dhe kontrollit.
Puna politike dhe teknologjike është realizuar për të frenuar kaosin e klimës,
por unë jam këtu për të zgjuar një ndjenjë në ju
pse na duhen gjithashtu veprimet dhe politikat tona
për të pasqyruar një mirëkuptim se si mjediset tona në ndryshim
kërcënojnë mendjen tone, mirëqenien sociale dhe shpirtërore.
Ankthi, pikëllimi dhe depresioni i shkencëtarëve dhe aktivistëve të klimës
janë raportuar për vite me radhë.
Trendet që kemi parë pas ngjarjeve ekstreme të motit
si uragani Sandy ose Katrina
për rritjen e PTSD dhe vetëvrasjeve.
Dhe ka të dhëna të pasura për shëndetin mendor nga komunitetet veriore
ku ngrohja është më e shpejta,
si Inuiti në Labrador,
që përballen me shqetësime ekzistenciale pasi ata dëshmojnë që akulli,
një pjesë e madhe e identitetit të tyre,
po zhduket para syve të tyre.
Nëse nuk do të mjaftonte,
Shoqata Psikologjike Amerikane
thotë se përgjigjjet psikologjike ndaj ndryshimit klimatik,
si shmangia e konfliktit, pafuqia dhe dorëheqja, janë në rritje.
Kjo do të thotë që proceset tona mentale të vetëdijshme dhe pavetëdijshme
po na mbajnë mbrapa
nga identifikimi i shkaqeve të problemit për ato që janë,
duke punuar në zgjidhje dhe kujdesjen për aftësinë tonë psikologjike
por ne kemi nevojë për të gjitha ato gjëra për të marrë përsipër atë që kemi krijuar.
Kohët e fundit, unë kam studiuar një fenomen
që është vetëm një shembull i vështirësive emocionale
që ne po shohim.
Dhe vjen në formën e një pyetje
që një sasi e konsiderueshme njerëzish në gjeneratën time përpiqen të përgjigjen.
Kjo duke qenë:
A duhet të kem fëmijë në epokën e ndryshimit klimatik?
Mbi të gjitha, çdo fëmijë i lindur sot
do të duhet të jetojë në një botë ku uraganet, përmbytjet, zjarret --
ato që ne i quanim fatkeqësi natyrore --
janë bërë të zakonshme.
20 vitet më të nxehta në rekord ndodhën brenda 22 fundit.
OKB presin që dy të tretat të popullsisë globale
mund të përballen me mungesa të ujit vetëm gjashtë vjet nga tani.
Banka Botërore parashikon që deri në vitin 2050,
do të ketë 140 milion refugjatë të klimës
në Afrikën sub-Sahariane, Amerikën Latine dhe Azinë e Jugut.
Dhe vlerësimet e tjera e vendosin atë numër në mbi një miliard.
Migrimet masive dhe mungesa e burimeve
rrit rrezikun për dhunë, luftë dhe paqëndrueshmëri politike.
OKB-ja sapo raportoi se ne po vëmë deri në një milion specie në zhdukje,
shumë brenda dekadave,
dhe emetimet tona janë ende në rritje, edhe pas Marrëveshjes së Parisit.
Gjatë një viti e gjysmë të fundit,
Unë kam qenë duke kryer seminare dhe intervista
me qindra njerëz
në lidhje me prindërimin në krizën e klimës.
Dhe unë mund t'ju them
se njerëzit që shqetësohen të kenë fëmijë për shkak të ndryshimit klimatik
nuk motivohen nga një krenari asketike.
Ata janë të shqetësuar.
Ka edhe një lëvizje e quajtur Greva e Lindjeve,
anëtarët e të cilëve kanë deklaruar se ata nuk do të kenë fëmijë
për shkak të gjendjes të krizës ekologjike
dhe mosveprimit nga qeveritë për të adresuar kërcënimin ekzistencial.
Po, edhe gjeneratat e tjera u përballën me rreziqet e tyre apokaliptike,
por kjo s'është arsye për të mosrespektuar kërcënimin e vërtetë për mbijetesën tonë.
Disa mendojnë se është më mirë të birësojnë fëmijë.
Ose është joetike të kenë më shumë se një,
veçanërisht tre, katër ose më shumë,
sepse fëmijët rritin emetimet e gazit serë.
Tani, është vërtet për të ardhur keq gjendja e punëve
kur njerëzit që duan fëmijë sakrifikojnë të drejtën e tyre
sepse, disi, atyre u është thënë se zgjedhjet e tyre të jetesës janë për tu fajësuar
kur faji është shumë më sistemik,
por le të shpalosim logjikën këtu.
Një studim i cituar shpesh tregon se, mesatarisht,
të kesh një fëmijë më pak në një komb të industrializuar
mund të kurseni rreth 59 tonë të dioksidit të karbonit në vit.
Ndërsa në krahasim,
duke jetuar pa makinë kursen afro 2.5 tonë,
shmangia e një fluturimi transatlantik - dhe kjo është vetëm një --
kursen rreth 1.5 ton,
dhe të ngrënit me një dietë me bazë bimore mund të kursejë pothuajse një ton në vit.
Dhe konsideroni se një fëmijë në Bangladesh
shton vetëm 56 tonë metrikë karboni tek trashëgimia e karbonit e prindërve të tyre
gjatë jetës së tyre,
ndërsa një fëmijë amerikan, në krahasim, shton 9.441 të tyre.
Pra, kjo është arsyeja pse disa njerëz argumentojnë
se janë prindërit nga kombet me gjurmë të mëdha karboni
që duhet të mendojnë më shumë për sa fëmijë kanë.
Por vendimi për të pasur një fëmijë dhe ndjenjat e dikujt për të ardhmen
janë thellësisht personale,
dhe të mbështjellura në të gjitha llojet e normave kulturore,
besimet fetare, statusi socio-ekonomik, nivelet e arsimit dhe më shumë.
Dhe kështu, për disa, ky debat për fëmijët në krizën e klimës
mund të duket sikur ka ardhur nga një planet tjetër.
Shumë prej tyre kanë kërcënime të menjëhershme për mbijetesën e tyre,
për të menduar, si do të vendosin ushqim në tryezë,
kur ato janë një nënë beqare duke punuar tre punë,
ose janë HIV pozitiv, ose në lëvizje në një karvan migrant.
Sidoqoftë, në mënyrë tragjike, ndryshimi klimatik është i mirë në ndërlidhshmëri.
Shumon streset që komunitetet e margjinalizuara tashmë përballen.
Një shkencëtar politik më tha dikur që një tregues kryesor
se ndryshimi klimatik ka filluar të godase ne shtepi, psikologjikisht,
do të ishte një rritje në shkallën e grave të informuara
qe vendosin të mos kenë fëmijë.
Interesante.
A po të godet ty, psikologjikisht?
A jeni ndoshta dikush me stresin para-traumatik të lidhur me klimën?
Një psikiatër i klimës e shpiku atë termin,
dhe ky është një profesion, meqë ra fjala, psikoterapist për problemet e klimës.
Ata punësohen disa herë kur disa nxënës të shkollës së mesme
nuk duan të aplikojnë në universitet,
sepse ata nuk mund të shikojnë një të ardhme për veten e tyre.
Dhe kjo më kthen në pikën time kryesore.
Shqetësimi në rritje për të pasur fëmijë në krizën e klimës
është një tregues urgjent se sa presion ndjejne njerëzit.
Tani për tani, studentë në të gjithë botën po bërtasin për ndryshime
në zërin shpues të dëshpërimit.
Dhe fakti që ne mund të shohim si kontribuojmë në këtë problem
kjo na bën të ndjehemi të pasigurtë
është marramendëse në vetvete.
Ndryshimi klimatik është gjithëpërfshirës
dhe kështu janë mënyrat që ajo ngatërrohet me mendjet tona.
Shumë aktivistë do t'ju tregojnë
që antidoti më i mirë për pikëllimin është aktivizmi.
Dhe disa psikologë do t'ju tregojnë përgjigja mund të gjendet në terapi.
Të tjerë besojnë se çelësi është të imagjinohet që jeni në shtratin e vdekjes,
duke reflektuar përsëri atë që ka rëndësi më shumë në jetën tënde,
kështu që ju mund të identifikoni çfarë duhet të bësh më shumë tani,
me kohën që ju ka mbetur.
Ne kemi nevojë për të gjitha këto ide, dhe më shumë,
të kujdesemi për veten tonë më të thellë
pasi mjediset që kemi njohur bëhen më ndëshkues ndaj nesh.
Dhe nëse keni fëmijë apo jo,
duhet të jemi të sinqertë për atë që po ndodh,
dhe ato që i detyrohemi njëri-tjetrit.
Ne nuk mund të përballojmë të trajtojmë
ndikimet psikologjike të ndryshimit klimatik
si disa të menduara
sepse çështjet e tjera, të shkencës, teknologjia dhe politika dhe ekonomia,
ndjehen të fortë, ndërsa kjo disi ndjehet e butë.
Shëndeti mendor duhet të jetë një pjesë integrale
të çdo strategjie mbijetese të ndryshimeve klimatike,
duke kërkuar fonde, dhe etika të barazisë dhe kujdesit,
dhe ndërgjegjësim të gjerë.
Sepse edhe nëse jeni personi me emocionalisht shmangës në planet,
nuk ka asnjë qilim në botë që është aq i madh sa ta heq këtë.
Faleminderit.
(Duartrokitje)