Con todo o que se leva dito sobre o cambio climático,
aínda non oímos o suficiente sobre os impactos psicolóxicos
de vivir nun mundo que está a quecer.
Se oíron a sombría investigación climática
que os divulgadores coma min tecemos nos nosos libros e documentais,
probablemente xa sentiron momentos de medo, fatalismo ou desesperanza.
Se lles afectou o desastre climático,
estes sentimentos poden profundar moito máis,
e provocar un shock, trauma,
tensión nas relacións, abuso de sustancias
e a perda de identidade persoal e control.
O traballo político e tecnolóxico vital está en marcha para moderar este caos,
pero estou aquí para espertar un sentimento en vostedes
polo que tamén precisamos que as nosas accións e políticas
reflictan unha comprensión de como os nosos ambientes cambiantes
ameazan o noso benestar mental, social e espiritual.
A ansiedade, a dor e a depresión de científicos e activistas do clima
é pública dende hai anos.
O que vimos tras acontecementos meteorolóxicos extremos
como o furacán Sandy ou Katrina
foi o aumento do TEPT e os suicidios.
E hai moitos datos de saúde mental das comunidades do norte
onde o quecemento é máis rápido,
como os inuit de Labrador,
que afrontan angustias existenciais mentres ven que o xeo,
unha gran parte da súa identidade,
se esvaece ante os seus ollos.
E por se iso non fose suficiente,
a Asociación Psicolóxica Americana
di que as nosas respostas psicolóxicas ao cambio climático,
como evitar conflitos, o desamparo e a resignación, están a medrar.
Isto significa que os nosos procesos mentais conscientes e inconscientes
estannos impedindo
identificar as causas do problema,
e traballar en solucións fomentando a nosa resiliencia psicolóxica,
pero necesitamos todas esas cousas para asumir o que creamos.
Ultimamente estudei un fenómeno
que é só un exemplo das dificultades emocionais
que estamos a ver.
E vén en forma de pregunta
que unha gran cantidade de xente da miña xeración están tentando responder.
E é:
Debería ter un fillo na era do cambio climático?
Ao fin, calquera neno nado hoxe
terá que vivir nun mundo onde furacáns, inundacións, incendios forestais -
o que chamabamos desastres naturais -
fixéronse comúns.
Os 20 anos máis quentes rexistrados ocorreron nos últimos 22.
E a ONU prevé que dous terzos da poboación global
terá escaseza de auga dentro de tan só seis anos.
O Banco Mundial prevé que para o 2050,
vai haber 140 millóns de refuxiados climáticos
na África subsahariana América Latina e Sureste Asiático.
E outras estimacións soben a máis de mil millóns.
As migracións masivas e a escaseza de recursos
aumentan o risco de violencia, guerra e inestabilidade política.
A ONU acaba de informar que se extinguirán ata un millón de especies,
moitas tan só nunhas décadas,
e as nosas emisións seguen aumentando, incluso despois do Acordo de París.
Durante o último ano e medio,
dirixín obradoiros e entrevistas
con centos de persoas
sobre como educar aos fillos na crise climática.
E podo dicirlles
que esa xente á que lle preocupa ter fillos por mor do cambio climático
non están motivados por un orgullo ascético.
Están angustiados.
Incluso hai un movemento chamado BirthStrike,
cuxos membros declararon que non van ter fillos
por mor do estado da crise ecolóxica,
e a inacción dos gobernos para abordar esta ameaza existencial.
E outras xeracións tamén se enfrontaron aos seus propios perigos apocalípticos,
pero iso non é motivo para ignorarmos a ameaza real para a supervivencia.
Algúns cren que é mellor adoptar fillos.
Ou que é pouco ético ter máis de un,
especialmente tres, catro ou máis,
porque os nenos aumentan as emisións de gases de efecto invernadoiro.
É algo lamentable
cando a xente que quere nenos sacrifica o seu dereito a telos
porque, dalgún xeito, lles dixeron que o seu estilo de vida é o culpable,
cando a falla é moito máis sistémica,
pero estudemos esa lóxica.
Un citado estudo amosa que, de media,
ter un fillo menos nunha nación industrializada
pode aforrar unhas 59 toneladas de dióxido de carbono ao ano.
En comparación,
vivir sen coches aforra case 2,5 toneladas,
evitar un voo transatlántico, e este é só un,
aforra aproximadamente 1,5 toneladas,
e facer unha dieta baseada en prantas pode aforrar case unha tonelada ao ano.
E consideren que un neno de Bangladesh
só engade 56 toneladas métricas de carbono ao legado de carbón dos seus pais
ao longo da súa vida,
mentres que un neno estadounidense, en comparación, suma 9 441 aos seus.
Por iso é polo que algúns discuten
que son os pais de nacións con enormes pegadas de carbono
os que deberían pensar máis sobre cantos nenos teñen.
Pero a decisión de ter un fillo e os sentimentos do propio futuro
son profundamente persoais,
e están envoltos en todo tipo de normas culturais,
crenzas relixiosas, nivel socioeconómico, nivel de estudos e moito máis.
E así para algúns, este debate sobre nenos na crise climática
pode parecer cousa doutro planeta.
Moitos teñen ameazas máis inmediatas para a supervivencia nas que pensar,
como como poñer comida na mesa,
cando es unha nai solteira con tres empregos,
ou es seropositivo, ou vas nunha caravana de migrantes.
Traxicamente, o cambio climático é moi grande na interseccionalidade.
Multiplica as tensións que xa afrontan as comunidades marxinadas.
Un politólogo díxome unha vez que un indicador importante
de que o cambio climático está a chegarnos, psicoloxicamente,
sería un aumento na taxa de mulleres informadas
que decidirían non ter fillos.
Interesante.
Estalles afectando, psicolóxicamente?
Quizais teñen estrés pretraumático ligado ao clima?
Un psiquiatra climático acuñou ese termo,
e por certo, esa é unha profesión agora, psiquiatra de aflicións climáticas.
E traballan con algúns estudantes de secundaria
que xa non queren ir á universidade,
porque non poden prever un futuro para si mesmos.
E isto faime retornar ao meu punto principal.
A crecente preocupación por ter fillos na crise climática
é un indicador urxente de como se está a sentir a xente.
Agora mesmo, estudantes de todo o mundo están a pedir un cambio a gritos
coa penetrante voz da desesperación.
E o feito de que poidamos ver como contribuímos ao problema
que nos fai sentir inseguros
é unha tolemia en si mesma.
O cambio climático é totalmente global
e tamén o é a forma coa que nos tolea a mente.
Moitos activistas lles dirán
que o mellor antídoto para a pena é o activismo.
E algúns psicólogos lles dirán que poden atopar a resposta na terapia.
Outros cren que a clave é imaxinar que están no seu leito de morte,
reflexionando sobre o que lles importou máis na vida,
para poder identificar o que deberían facer agora,
co tempo que lles queda.
Precisamos todas estas ideas e moitas máis,
para coidar o noso interior
mentres os ambientes que coñecemos nos castigan máis.
E teñan fillos ou non,
necesitamos ser sinceros sobre o que está a suceder,
e sobre o que nos debemos os uns aos outros.
Non nos podemos permitir
tratar os impactos psicolóxicos do cambio climático
no derradeiro momento,
porque as outras cuestións, de ciencia, tecnoloxía e política e economía,
semellen máis importantes que isto.
A saúde mental debe ser parte integrante
de calquera estratexia de supervivencia ante o cambio climático,
que require financiamento, ética de equidade e coidado,
e unha conciencia xeralizada.
Porque aínda que fosen as persoas máis desapegadas do planeta,
non hai alfombra no mundo tan grande como para ocultar isto.
Grazas
(Aplausos)