- Hey.
Buraya oturabilir miyim? - Hayır.
Kusura bakma.
[OLGUN & HAZIR MUZLAR]
- Bayanlar ve baylar, şekilsiz kütleler
ve içerik saptayan algoritmalar,
karşınızda sunucunuz Daniel Howell.
- Merhaba internet.
Ben Dan ve yeni şovum "Daniel Howell ile Günlük Distopya"nın
ilk bölümüne hoş geldiniz.
Şov günlük olmayabilir ama bu gezegendeki her gün,
sonu gelmeyen, kahrolası bir kâbus.
[DANIEL HOWELL İLE GÜNLÜK DİSTOPYA]
Bu doğru, geri döndüm
ve bu sefer ömrümde ilk defa, sonunda yapacağım.
Şey değil, bilirsiniz, seks.
Düzgünce YouTube yapacağım!
Sonunda insanlara da algoritmaya da istediklerini vereceğim.
[ısmarlanmış aktivite alanı] İş birliği,
tepki, etkileşim, kendimi cezalandırma...
Buraya içerik üretmeye geldim
ve bunu kendi yöntemimle yapacağım.
Günlük Distopya'nın dünyasına hoş geldiniz!
Videoyu yatak odamda çekip
bazı tuhaf kişisel sınırları aşmayacağım,
benim ruhumu mükemmel şekilde temsil eden bu alanda,
sadece, materyalleri fazla yakından çekme,
kendimi ifade etmekte ve hep hayalini kurduğum
içeriği üretmekte özgür olabilirim,
belirli bir yapısı olan, sınırlı bir dizinin bağlı olduğum çerçevesi içerisinde.
O yüzden, hazırlanın...
Gerçi herhâlde hazırsınızdır çünkü çoktan izlemeye başladınız.
Ve biz de başladık, tamam.
Alkışlar orkestramız için, millet!
Evet.
Bu gecenin şovuna başlayalım!
Günlük Distopya'nın her bölümünü
içinde yaşadığımız zamanlarla alakalı bir monolog ile açmak istiyorum.
Tartışmalı, kişisel, çekişmeli,
cinsel bir şey, belki, ne bileyim, neyse.
Dünyada olan çok fazla şey var,
benim içimde derinlerde de.
Çığlık atmak, belki birazcık ağlamak istememe sebep oluyorlar
ve bu platform, benim gündemim için.
O zaman nereden başlıyoruz?
Eh, toplum çöküyör, Dünya ölüyor
ve ben tamamen bir varoluşsal kriz yaşıyorum, yeni olan ne var?
Evet, on yıldan fazla süre internette en çok...
"her yerde" olan insanlardan biri olduktan sonra
tamamen bozulmuş durumdayım.
Kimsenin sormadığı kişisel bir seviyede,
hayatımda ne yapmak istediğimi bilmiyorum.
Çünkü ne istediğimi bilmiyorum!
Daha fazla ilgi mi? Tanrım, lütfen, hayır.
Para mı? Evet, aptal solcu YouTuberlar
ve Twitter hesapları beni mahvetti,
şimdi hafiften kahrolası bir sosyaliste dönüştüm,
suçluluk hissetmeden yaşayamıyorum.
Sadece seks mi?
İnsanları eğlendirmek ve kendime bir ad yapmak için olan
tüm bu insafsız macera, yalnızca seksi bir ünlüyü
yatağa atabilmek için sinsi bir kumpas mıydı?
Sonra ne olacak? Boşalıştan sonra ne var?
Tamam, fazla oldu.
Dönelim.
Kariyer.
Bu sinir hastası orospunun önceki bölümlerinde
hayallerim umursamaz, bilişsel bir şirket makinesi tarafından paramparça edildikten
ve bu nedenle yeniden felç edici bir depresyona girmeyi öğrenmemin ardından
ki bundan önce akıl sağlığınla ilgilenmek hakkında bir kitap yazmıştım.
Bakın, benim bile isteye kendime zarar vermeye
ve kendi tavsiyemi dinlememeye hakkım var.
Sanırım sadece aynı zamanda
sempati istemeye hakkım olmuyor.
Eh, şimdi kendimi toparlıyorum
ve hayatımı düzeltmeye çalışıyorum. Yine.
Artık sözde tam bir yetişkinmişim.
Sadece çok uzun ve üzgün bir çocuk gibi görünmemem mümkün mü
görmek için bir süre tıraş olmamayı denedim
ki heteroseksüel adamlar anında beni yargılayıp izlemeyi bırakmasınlar.
Ve kim bilebilirdi; hâlâ seksi, One Direction üyelerinde 20 yaşındayken olan,
tam "ben artık bir adamım" sakalımın çıkmasına daha 10 sene varmış.
Hâlâ boyum uzuyor mu?
5 buçuk metre falan mı olacağım?
Ne umuyorum bilmiyorum.
Bunu gözümde canlandırabilmek için
Insta'da bir sakal filtresi denedim
ve evet, sert görünmedim.
Bir seri katil fotoğrafına benzedim.
Ne anlatıyordum?
Ne yapıyorum? Evet.
Sosyal medyadaki hayatımda yapmayı hedeflediğim her şeydeki sorun,
bunun başka birinin koşullarına ve zaman çizelgesine uyması gerekmesi
ve bunda bir sorun yok ama
kahrolası bir çekmecenin dibindeki
dondurulmuş küflü bir hindi dinozoru gibi bekleyemem
Ve sebebi sizsiniz, tamam mı?
Siz üzgün, bok gibi insanlardan bazılarınız
beni endişelendirici bir süredir takip ediyor,
gözlerimin parladığı ve renkli kıyafetler giydiğim zamanlardan beri.
Yıllar boyu sizi sinsice nasıl etkilediğim ve
ve verimliliğinizi mahvettiğim hakkında düşünmeye
başlayamıyorum bile ve bazılarınız
büyüyüp şimdi benim o zamanlar olduğum yere geldiniz.
Ve ben genç yetişkinlik hayatı denememe dönüp bakıyorum ve...
Siktir.
Başınıza neler geleceğini bilmiyorsunuz.
Tren kazası gibi olacak.
Pardon, öyle değil, hız treni gibi.
Yükselişleri olacak.
Her gün gidip ormanda yaşayasım geliyor
ama siz geri dönmemi isteyip duruyorsunuz,
beni bu eşikteki cehenneme hapsediyorsunuz.
Burada ne tamamen hayallerimin peşinden gidebiliyorum
ne de ormanda gülüp oynayıp sonunda özgür olabiliyorum.
O zaman, tamam, hesaplarıma gireceğim
ve size içerik sunacağım.
Devamlı desteğiniz için teşekkür ederim!
Bir sürü YouTuber'ın, müzisyenin,
oyuncunun tükendiğini duyuyorsunuz
ve açıkçası kimin umurunda ya?
Benim bilmek istediğim bundan sonra ne olduğu.
Bir sabah bir kül yığınında uyanıp
bir anka kuşu gibi küllerinden doğmak istediğine mi karar veriyorsun?
Biri bir danisonfire (dan yanıyor) esprisi yaparsa yemin ederim
Halka'daki kız gibi kameradan sürüne sürüne çıkıp
seni boğarım, tamam mı?
Gerçi siz tuhaf sikiklerden bazılarının hoşuna gider muhtemelen
ve kim olduğunuzu, nerede olduğunuzu, nelere dokunduğunuzu bilmiyorum
o yüzden ellerimi kendime tutacağım.
Daha uygun bir benzetme,
boktan bir İsa'nın öldükten sonra mağaradan çıkması olur
ama o kayayı yuvarlatan süper tanrı güçleri yok
ve sadece fiziksel olarak bayağı zayıf
ve kayayı 12 saatte bir santim santim iterken ter içinde kalıyor.
Bu yolda ilerlerken benim aşmam gereken ufak sorun,
sosyal medyaya karşı bir fobim oluştu.
Ve bu, yaşamak için iki uygulamaya bel bağlayan biri için
biraz sorun oluşturuyor.
Herkesin sinirli olduğu ama çok akıllı ve komik olduğunu
ve önemli fikirleri olduğunu sandığı kuş uygulamasında
bana sanki üzerine düşünüp taşındığım bir espri veya
ciddi ciddi saatlerce üzerinde uğraştığım,
kışkırtıcı bir fikir olmadığı sürece tweet atamazmışım gibi geliyor
ve saatlerce tekrar edip de
sonunda böyle bir şey paylaştığımda
bir sorunum olduğunu anlıyorsunuz. [erkeğimi de cin toniğimi sevdiğim gibi severim: acı, göz boyayan şekilde sarhoş edici ve yanlış yutarsam burnumdan çıkan şekilde]
Gerçekten Twitter yalnızca dünyanın,
tüm insanlığın kendisini duyması gerektiğini düşünen narsistlerini
çekip hapsetmek için bir tuzak
ki orada bir yankı odasında birbirleriyle tartışıp
orada en önemli sohbetlerin edildiğini sansınlar.
Eğer bunu izliyorsanız ve tweet atmıyorsanız
normalsiniz.
["götüme bütün bir kardan adamı tamamen sokun" "NORMAL OLSANA AMINA KOYAYIM"]
Belli ki ben değilim.
Instagram'daki sorunum bir inek olduğumdan
yaşam tarzımın gönüllü olarak izolasyon
ve sokağa çıkma yasağı olması.
Gerçekten Instagram'ın olayı ne?
Bana sanki ya müthiş görünen bir tarz ikonu ya da
takipçileri onu daha iyi tanısın diye heyecanlı günlük hayatından
kısa parçalar paylaşan biri olmak gerekiyormuş gibi geliyor.
Ben güzel giyinmiyorum ya da bir yere gitmiyorum,
o yüzden müthiş de görünmüyorum bir şey de yapmıyorum.
Evde oturup pizza yiyorum ve Mario Kart oynuyorum.
O zaman ben hikâyelerimde ne halt paylaşıyorum?
Bunu bir keresinde düşünüp ufak bir kriz geçirmiştim
ve bunu paylaşmıştım.
[hiçbir şey yapmadığında veya bir yere gitmediğinde instagramda ne paylaşılıyor]
Ve bunun üzerine ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum.
Direkt sırf bir şey hissetmek için beylere tüm yanakları açabilirim.
Ne zaman orada veya herhangi bir yerde bir video paylaşsam
insanlar TikTok açmamı isteyip duruyorlar [lütfen tiktok açar mısın]
çünkü insanlar artık orada bunalana kadar kaydırıp içerik izlemeyi tercih ediyorlar. [daniel lütfen artık bir tiktok aç]
Ve bence benim etik olmayan derecede uzun,
rahatına düşkün hikâye anlatımım "Neden YouTube'u Bıraktım"da
kesinleştirdiğimiz üzere
benim burasıyla tuhaf bir ilişkim var.
İlk olarak YouTube onu paylaştıktan sonra kanalımı silmemiş ki bu hoş.
Hatta dünya genelinde bir numara olarak öne çıkarılmış ve bu ilginçti.
YouTube'ta birinden alışılagelmedik bir güç hamlesiydi.
Hatta daha çok güçlü bir pasif hamlesi sayılırdı.
YouTube'un itaat kinki varmış.
Hey YouTube, banka hesabını boşaltmamı ister misin?
Bence bu noktada bunu yapmam adil olur.
En azından ellerin ve dizlerinin üzerine eğil
ve ben diyene kadar dokunmaya iznin yok,
yoksa trend olurum. Neyse.
YouTube'ta çalışan iyi kimselere teşekkür ederim.
Kibarlığınıza minnettarım,
elinizde hayatım üzerinde mutlak bir güç olmasına rağmen.
Ama bir içerik üreticisi olarak akranlarımın ve
buraya eğlenmeye değil iyi vakit geçirmeye geldiğini
belli eden en kibirli abonelerin saygısına o kadar muhtacım ki
uzun metrajlı film olmayan bir şey yüklemeye korkuyorum.
Onur'dan sonra Londra'da hayır için canlı bir gösteri yaptım.
Rutubetli bir kabare barında
sözümü kesen bir avuç sarhoş lezbiyenin karşısına çıkmıştım.
- Yürekten ve muhtemelen uygunsuz şekilde esprili,
gökkuşaklarına ve şirket onuruna nefret kustuğum bir setti,
ve bunu yan kanalım danisnotinteresting'te paylaştım.
Ve bu, paylaştığımdan beri Anthony'yle [seyircilerin arasında otururken dan'in gey hoşlantı listesinde olduğumu öğrenmek]
ve Wilbur'la aramı tuhaflaştırdı. ["NE??" "dan lütfen wilbur'ı engelleme"]
İşleri tuhaflaştırdım mı?
Bir saatlik, delilik ve azgınlık dolu, yüksek kaliteli bir içerik,
öneririm, linki aşağıya ve izleme... zevkinizin sonuna bırakacağım.
Ama bunu bu ana kanalda paylaşmaya korkuyordum,
olur da, ne bileyim,
"Kısacası Ben Geyim"den daha büyük ve daha iyi olmazsa
ve sizler "Dan sen ne yapıyorsun ya? Niye böylesin sen?" derseniz diye.
Nasıl olduysa kendimi bir köşeye sıkıştırdım,
atacak bir bombam veya
içerik için kazabileceğim bir travmam olmadığı sürece
bir klip üretemez hâle geldim.
Ve tıpkı gezegenimiz gibi benim de doğal kaynağım kalmadı,
yaşlıyım, rahatsız edici derecede sıcaklıyorum
ve tuhaf, soluk renkli bir şey etrafımda dönüp duruyor.
Bu, o tükenmişlik.
Yorgunum, ödüm kopuyor.
İnsanların ne düşündüğünü ve tüm bunların ne anlama geldiğini
çok fazla umursuyorum.
Çok fazla mı yaptım? Çok fazla mı gördüm?
İnternet üzerinde aşırı bir varlıkla binlerce ömür mü yaşadım
ve kırılgan insan aklım artık daha fazlasını idrak edemiyor mu?
Yoksa çeşit çeşit paranoyaların kontrolsüzce mutasyona uğramalarına
ve beni kendi toksik düşüncelerimden bir hapse tıkmalarına izin mi verdim?
Ben ölümcül internet rehabilitasyonundayım,
tekrar sadece dalgasına bir şeyler paylaşmayı öğrenmeye
ve bir yerlerden serotonin bulmaya çalışıyorum.
O yüzden bu şov, dalış terapisi.
Korkularınla yüzleşmenin en iyi yolu direkt dalmak derler,
o yüzden buradayım, kuirim
ve kendimi gözyaşlarına rağmen savaşmaya zorlayacağım.
O yüzden kendinizi tehlikeli derecede sansürsüz laf kalabalıklarına hazırlayın.
Bazı gerçekten özel konuklar getirebilmek için
en az 25 kişiye DM attım.
Bazı muhteşem, aydınlatıcı sohbetler edebileceğimiz
ve aynı zamanda bağ kurup iyi vakit geçirebileceğimiz konuklar.
Bunun üstesinden gelebilir miyim görmek için
["gey" "sen geysin"] normal YouTuberların yaptığı türden
videolar yapma fikrini deneyeceğim.
Ve beni çok korkutan ve bana çok ilham veren
siz izleyicilerle etkileşim kurmak istiyorum.
Benim için işte bu, ya tutarsa.
Bu şov için büyük planlarım ve büyük umutlarım var,
o yüzden bu ya ilk defa mükemmel gider
ya da uzakta bir adada bir mahlasla erotik hikâyeler yazıp
Amazon'da kendim yayımlayarak yaşarım.
Ve dürüst olalım, muhtemelen bunda daha iyi olurum.
"'Çok Fazla S, Çok Az Zaman',
Haniel Dowell'dan kendini dahil eden bir
One Direction yeniden bir araya gelme hikâyesi.
Etiketler: POV, grup, utanç, dokunaçlar, antro,
ateş, küçük düşürülme, kırık eller. Dikkatli ol Liam.
Tamam, evet.
Şimdi karşınızda ilk sponsorumuz.
Şimdi, düzgün bir sponsor bulmayı yetiştiremedim, o yüzden
bugün sponsor benim.
Merhaba.
#Reklam
O kişi bensem bunu söylemem gerekiyor mu?
2023'e kadar bir dünya turnesine çıkıyorum,
gösterinin adı "Hepimiz Mahvolduk".
Konusu dünyadaki en kötü şeyler ve insanlığın yıkımın eşiğinde oluşu
ama acıyla başa çıkabilmek için her şeyi gülüp geçiştirmeye çalışışı.
Ayrıca muhtemelen kendim hakkında fazla şey paylaşacağım.
Belki duygusal bir çöküş yaşayacağım
ve sizlerle canlı canlı etkileşim kuracağım.
Yani, şey, komedi anlamında etkileşim, tabii ki.
Eğer bunu 2024'te izliyorsanız
dünyanın çoktan sonu gelmiş olması gayet makul bir ihtimal.
Çünkü, biliyorsunuz.
Bu önemli olmayacak ama eminim kayda alınmış özel gösteriyi Roblox'ta
ya da hapsolduğunuz bir Metaverse'te izleyebilirsiniz.
Göğüs ucunuza bir NFT gömülmüş, ne bileyim.
Cidden bu şov üzerinde aylardır çalışıyorum,
içimdeki derin, acil bir yerden çıktı.
Kendime ilerleyeceğim bir hedef bulabilmek ve kendi hayatımı kurtarmak
için yaptığım bir şov.
Muhtemelen şimdiye kadar yaptığım muhtemelen en
kendini küçümseyen değil de kendine zarar veren,
muhtemelen bazı insanları alındıracak şekilde komik
ve incilsel efsanevi şey.
Ve bunu sizinle gerçek hayatta yapmak için sabırsızlanıyorum.
Hayır bunun hakkında bir şey demeyeceğim.
Bu distopyan dijital boktan şey dışında
hiçbir şey bana kendimi fiziksel insanlarla dolu bir odada olup
gülmek, stresi unutmak ve birlikte iyi vakit geçirmek kadar
canlı ve gerçek ve anlamlı hissettirmiyor.
O yüzden beni görmeye gelirseniz
dünyanın sonu gelmiş gibi partileyeceğiz
çünkü muhtemelen geldi.
Tüm Birleşik Krallık'ı gezeceğim.
Amerika, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda.
Avrupa'da yerler.
Sizin şehrinize geliyor muyum görmek için
danielhowell.com'a gidebilir ve hemen bilet alabilirsiniz.
Tabii Hollanda'da değilseniz.
Ya da Finlandiya.
Ve bunu çekerken şimdiden biletleri tükenmiş olan birkaç yer daha.
O yüzden sanırım onlardan spesifik olarak bahsetmeliydim.
Sadece gidin- Ben muhtemelen şu an evinizin dışında bir otobüsteyim.
Bir bilet alın, neyse, sağ olun.
Sadece dünyaya ve size göstermek istiyorum ki
her parçanız bir şeyi yapmamanız için bağırıyor olsa da
bazen bunu gerçekten aşırı bir şekilde yapmalısınız
çünkü olabilecek en kötü şey ne ki?
Davet ettikten sonra yaptığınız şeye kimse gelmiyor mu?
Bir şey deniyorsunuz ve içgüdülerinizin gerçekten haklı olduğuna
ve o şeyden gerçekten nefret ettiğinize mi karar veriyorsunuz?
Ya da hayatınızdaki insanların tuhaf olduğuna ve
onlarla etkileşimde bulunmak istemediğinize?
Bu, olmayacak.
Savaşmadan pes etmeyin.
Ben buradayım
ve ölümüne savaşacağım,
eğer bu şov size kendinizi yeniden toparlamanız
ve kendiniz için o şeyi yapmanız için ilham verirse.
Aynen öyle.
Tabii o şey kötü bir suç değilse.
Böyle bir durumda yasal yaptırıma karşı net bir şekilde söyleyeyim,
bu insanları tanımıyorum.
O yüzden algoritmayı mutlu eden tüm düğmelere basın,
bu şovun başarılı olmasını görmek için abone olun
ve toplum çökmezse sonraki sefer
ben, Daniel Howell'la Günlük Distopya'da görüşürüz.
[GÜNLÜK DİSTOPYA'DA SONRAKİ BÖLÜMDE OLACAKLAR...]
- Masaya daha önce internette itiraf etmeye [ısmarlanmış aktivite masası]
hiç cüret etmediğimiz bir gerçek koyacağız.