ออทิสติกเป็นสิ่งที่หลาย ๆ คนรู้จักดี
ตัวอย่างเช่น บางคนคิดว่า
ผู้ที่เป็นออทิสติกคือชายผิวขาว
ที่พูดเสียงโทนเดียว
และทำเรื่องเดิมซ้ำ ๆ อยู่เสมอ
บางคนคิดว่า ผู้ที่เป็นออทิสติกไม่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก
หลีกเลี่ยงความสนใจ
และมักจะชอบพูดสิ่งที่ผิดในเวลาที่ผิด
บางคนคิดว่า ผู้ที่เป็นออทิสติกจะงุ่มงามเมื่อเข้าสังคม
ไม่มีอารมณ์ขันหรือความเห็นอกเห็นใจ
ถ้าคุณเห็นด้วยกับสิ่งที่ผมพูดไป
ผมขอโทษที่ต้องบอกคุณว่า
คุณกำลังมองการเป็นออทิสติกไม่ถูกต้อง
ผมรู้ได้ยังไงน่ะหรือ
เพราะผมเป็นออทิสติก
ผมหมกหมุุ่นในสิ่งต่างๆ ที่เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
และระบบขนส่งสาธารณะ
แต่นั่นไม่ได้นิยามตัวผม
พวกเราแต่ละคนแตกต่างและมีเอกลักษณ์ ในแบบของพวกเราเอง
อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีข้อมูลแพร่หลายมากนัก
เกี่ยวกับชีวิตการเป็นออทิสติก ว่าจริง ๆ แล้วเป็นอย่างไร
ดังนั้นผู้คนจึงใช้การเหมารวมอยู่บ่อย ๆ
และเราได้เห็นบ่อยครั้งในสื่อทั่วไป
การเหมารวมบางเรื่องมักพบได้บ่อยในสื่อ
รวมทั้งการเป็นคนงุ่มง่ามในสังคม
ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ
และแม้แต่การฉลาดเกินคนปกติ
และการขาดความเข้าใจในเรื่องออทิสติก ยังมีต่อไปเรื่อย ๆ
คุณรู้ไหมว่าบางคนพยายามหาทางรักษา การเป็นออทิสติก
เพราะพวกเขามองว่ามันเป็นเรื่องแง่ลบ
เหมือนคนเป็นโรค
มีหลายคนพยายามทำให้ความคิดนั้นสำเร็จ
และสำหรับเรา เราคิดว่าออทิสติกไม่ใช่โรค
มันเป็นเพียงวิธีการคิดและมองโลก อีกวิธีหนึ่งเท่านั้นเอง
สมองของพวกเราทำงานต่าง จากสมองของคนส่วนใหญ่
ลองคิดถึงการเปรียบเทียบเครื่องเกม Xbox กับ PlayStation ดูสิครับ
ทั้งคู่เป็นเครื่องเกมที่มีความสามารถ ด้วยโปรแกรมที่แตกต่างกัน
แต่ถ้าคุณเอาเกม Xbox ของคุณ มาไว้ใน PlayStation
มันจะเล่นไม่ได้ เพราะการทำงานของ PlayStation มันไม่เหมือนกัน
เมื่อผมมองไปในกระจก
ผมเห็นใครคนหนึ่งที่คิดต่าง
อ้อ ผมเห็นทรงผมเท่ ๆ ด้วย
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
แต่คำถามก็คือ
ผมเป็นโรคจริง ๆ เหรอ ถ้าผมแค่คิดต่าง
ปัญหาหลักของการเป็นออทิสติก ในสังคมทุกวันนี้
คือเพียงแค่โลกไม่ได้สร้างมาเพื่อเรา
มีหลายอย่างมาก ๆ ที่ทำให้เรารู้สึกรับมือไม่ได้
ตัวอย่างเช่น
สิ่งที่ทำให้ผมรับมือไม่ได้ตลอดเวลา ก็คือเสียงดัง
นั่นหมายความว่า ผมไม่เคยเปิดเพลงเสียงดังมาก ๆ เลย
และก็ไม่ใช่คนชอบงานสังสรรค์คนเยอะ ๆ
แต่คนอื่น ๆ ที่เป็นออทิสติก อาจจะรู้สึกทนไม่ได้
กับสิ่งที่มีแสงไฟสว่าง ๆ หรือกลิ่นแรง
หรือสัมผัสเหนียว ๆ
สิ่งทั้งหมดเหล่านั้น มีโอกาสสร้างความเครียดได้
คิดถึงการรวมตัวทางสังคม ที่คุณได้เจอมาในอดีตสิครับ
มีเสียงดนตรีดัง ๆ กำลังเล่นอยู่ไหม
มีแสงสว่างจ้ามาก ๆ ไหม
มีกลิ่นอาหารต่าง ๆ มากมาย ในเวลาเดียวกันไหม
มีการคุยเกิดขึ้นพร้อมกันเยอะแยะไปหมดไหม
สิ่งเหล่านี้อาจไม่รบกวนพวกคุณหรอกครับ
แต่สำหรับบางคนที่เป็นออทิสติก
พวกเขาแทบจะทนไม่ได้
ในสถานการณ์แบบนั้น เราเลยทำบางอย่างที่เรียกว่าพฤติกรรมซ้ำ ๆ
เหมือนเป็นการเคลื่อนไหวหรือทำเสียงดังซ้ำ ๆ
หรืออาการอยู่ไม่สุข ที่ดูเหมือนคนปกติหรือไม่เหมือนบ้าง
บางคนก็กระพือแขน
ทำเสียงดัง ไม่ก็หมุนไปหมุนมา
ใช่ครับ เราทำแบบนี้เป็นปกติ เพื่อปลีกตัวออกมา
มักจะรู้สึกถึงความจำเป็นที่ต้องทำซ้ำ ๆ
อย่างไรก็ตาม หลายครั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่อง ที่น่ายอมรับสักเท่าไร
และเราจึงถูกบังคับให้ซ่อนมันไว้
เมื่อเราถูกบังคับให้เก็บซ่อนไว้
มันคือพฤติกรรมใส่หน้ากาก
บางคนใส่หน้ากากได้ดีกว่าคนอื่น ๆ
บางทีผมก็ใส่หน้ากากเก่งมาก ๆ จนคนอื่นไม่รู้ว่าผมเป็นออทิสติก
จนกระทั่งผมแบไต๋ออกมา (หัวเราะ)
แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นเรื่องที่เครียดมาก ๆ
แม้แต่บางเรื่อง อย่างทำการบ้านตอนกลางคืน
มันเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยใจ
บางคนคิดว่า
เพราะความสามารถในการใส่หน้ากากของเรา
เป็นการรักษาออทิสติก
อย่างไรก็ตามนะครับ ทั้งหมดนี้มันทำให้เรารู้สึกละอาย
ในการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
การเหมารวมที่เจอบ่อยอีกเรื่อง เกี่ยวกับการเป็นออทิสติก
คือผู้ที่เป็นออทิสติกไม่มีความเห็นอกเห็นใจ
และขอย้ำอีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยครับ
จริง ๆ แล้วผมมีความเห็นอกเห็นใจอย่างมาก
ผมแค่แสดงออกมาไม่เก่งแค่นั้นเอง
เมื่อไรก็ตามที่เพื่อนคนหนึ่งพยายามบอกผม
เกี่ยวกับอุปสรรคบางอย่าง ที่เขากำลังเผชิญ
บ่อยครั้งที่ผมไม่รู้ ว่าจะแสดงความรู้สึกตัวเองตอบกลับไปยังไง
จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมผมไม่ได้แสดงความเห็นใจมากนัก
มากเท่ากับเพื่อนที่ไม่ได้เป็นออทิสติก
การแสดงออกทางอารมณ์ไม่ว่าจะมากหรือน้อย
มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับผม
มันเป็นเพราะผมกำลังพลุ่งพล่านอยู่ข้างใน
กับทุก ๆ อารมณ์ที่ผมรู้สึกอยู่ตลอดเวลา
แต่แน่นอน ผมแสดงออกมาแบบนั้นไม่ได้
ถ้าไม่อย่างนั้น ผมขอยกตัวอย่างเช่น ความสุข
อาจระเบิดออกมาใหญ่โต ด้วยการหัวเราะจนหอบด้วยความดีใจ
กระพือแขนแล้วพูดเสียงดังว่า "วู้ฮู"
(เสียงหัวเราะ)
ในทางตรงกันข้าม คุณอาจจะแค่ยิ้ม
(เสียงหัวเราะ)
อาจเป็นการได้ของขวัญวันเกิดเจ๋ง ๆ
หรือการฟังเรื่องน่าเศร้าในรายการข่าว
ผมแสดงความรู้สึกโดยไม่ระเบิดออกมา ไม่ได้จริง ๆ
และก็เป็นอีกครั้ง ที่ผมต้องใส่หน้ากาก เพื่อทำให้ดูเป็นคนปกติ
ความรู้สึกข้างในผมไม่มีขีดจำกัด
แต่จิตใจของผมให้แสดงความรู้สึก แค่สุดขีดหรือไม่ก็ไม่แสดงอะไรเลย
ดังนั้น
ผมไม่เก่งในเรื่องอารมณ์ของตัวเอง
และผมมีวิธีสื่อสารที่ต่างออกไป
และเพราะสิ่งนั้น ผมได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นออทิสติก
การวินิจฉัยช่วยให้ผม เพื่อน ๆ และครอบครัว
ได้รู้ว่าจิตใจผมทำงานยังไง
และในโลกใบนี้
ประมาณหนึ่งในร้อยของประชากร
ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก
และตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
อย่างไรก็ตาม เรายังเป็นส่วนน้อย ที่จำนวนเยอะ
และมีอีกหลายคนที่ไม่ได้มองเรา อย่างเท่าเทียม
หรือเหมือนกับคนอื่น
นี่คือครอบครัวของผม
และในครอบครัวของผม
ยังมีอีกคนหนึ่งที่เป็นออทิสติกด้วย
แม่ของผมเอง
ใช่ครับ ผู้หญิงที่โตแล้วก็เป็นออทิสติกได้
พ่อกับพี่ชายของผม ทั้งสองไม่ได้เป็นออทิสติก
บางครั้งพวกเราก็สื่อสารกันยากนิดหน่อย
ยังไงก็ตาม
บางครั้ง ผมจะพูดประมาณว่า
"โอ้ ยูเนี่ยนสเตชั่น (Union Station) ของโตรอนโต (Toronto) ใช่ไหม"
ผมคิดว่าผมสามารถ
ช่วยให้พวกเขาจำเรื่องบางเรื่องได้
เมื่อพวกเขาสับสน ผมก็ต้องอธิบายเพิ่มเติมอยู่บ่อย ๆ
และบ่อยครั้งที่เราพูดถึงสิ่งต่าง ๆ
ในหลาย ๆ แบบที่แตกต่างกันไป เพื่อให้เข้าใจกันทุกคน
อย่างไรก็ตาม ด้วยสิ่งเหล่านั้น
เราทุกคนรักและเคารพกันและกันอย่างเท่าเทียม
ในหนังสือ นิวโร ไทรส์ (NeuroTribes)
สตีฟ ซิลเบอร์แมน (Steve Silberman) ผู้เขียนกล่าวว่าออทิสติกและสภาพทางจิตอื่น ๆ
ทุกคนควรเห็นว่าเป็นมนุษย์โดยธรรมชาติ
เป็นส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์โดยธรรมชาติ
และไม่ใช่ข้อบกพร่อง
และนี่เป็นสิ่งที่ผมเห็นด้วยอย่างมาก
ถ้าทุกคนเห็นว่าออทิสติก เป็นส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์โดยธรรมชาติ
โลกคงถูกออกแบบมา ให้ผู้ที่เป็นออทิสติกอยู่ง่ายขึ้น
ผมไม่ละอายในการเป็นออทิสติกของผม
และผมอาจไม่คิดเหมือนคุณ
หรือทำเหมือนคุณ
แต่ผมยังเป็นมนุษย์ และผมไม่ได้เป็นโรค
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)