Hallo, San Francisco!
TEDx -- Tjonge, wat een licht!
Hallo iedereen, hoe gaat het?
(Publiek joelt) Prima? Oh jee! OK, nou....
Ik ben Mel Robbins en ik ben al 17 jaar bezig
mensen te helpen te krijgen wat ze maar willen.
Binnen het redelijke! Mijn man is hier ook.
Dat heb ik gedaan bij de rechtbank, in de vergaderzaal, in de slaapkamer,
in de woonkamer bij mensen, in wat voor kamer je ook wil zijn,
als ik er ben, help ik je hoe dan ook te krijgen wat je wilt.
Sinds drie jaar presenteer ik een radioprogramma.
Vijf dagen per week kun je me in 40 steden live horen praten
met mannen en vrouwen in Amerika die zijn vastgelopen.
Wist je dat een derde van de Amerikanen ongelukkig is met zijn huidige leven?
Dat zijn 100 miljoen mensen!
Belachelijk!
Ik kom er oog in oog mee te staan in mijn nieuwe programma,
al net zo belachelijk, dat heet 'In-laws': schoonfamilie.
Ik trek in bij families in Amerika -- (Gelach)
Ja, precies!
-- die slaande ruzie hebben met hun schoonfamilie.
We zetten ze allemaal in één huis, ik maak ze verbaal allemaal af,
we doen Pandora's doos open,
en ik zorg dat ze stoppen met bakkeleien over de donuts
en over bij wie we eerste kerstdag vieren,
en het gaan hebben over belangrijker dingen.
Daar wil ik het met jullie over hebben.
Ik ben hier voor jullie.
Ik ga jullie binnen 18 minuten alles vertellen wat ik weet
over hoe je krijgt wat je wilt.
Ik wil dus dat je even een milliseconde neemt
om na te denken over wat je wilt.
Jij!
En ik wil dat je egoïstisch bent.
Simon kan het dak op met zijn 'wij'-ding. Dit gaat over mij, nu direct!
(Gelach) (Applaus) Sorry, Simon.
Wat wil je? Ik zal je zeggen wat je moet doen.
Ik wil niet dat het goed klinkt voor anderen.
'Gezond zijn' krijgt jou echt niet in een sportschool.
'Je vetkwabben kwijtraken zodat je weer iemand kunt versieren',
dat motiveert.
(Gelach)
Vertel me dus: wat wil je?
Wil je gewicht verliezen? Wil je drie keer zoveel verdienen?
Een vrijwilligersorganisatie beginnen? Wil je een partner vinden?
Wat is het? Hier kun je het krijgen.
Je weet wat het is, analyseer het niet dood, kies gewoon iets.
Dat is een deel van het probleem.
Je kiest niet.
We gaan het dus hebben over hoe je krijgt wat je wilt.
Eerlijk gezegd is dat best eenvoudig.
Dat betekent niet dat het gemakkelijk is.
Maar het is heel eenvoudig.
Trouwens, als je erover nadenkt,
we leven in het meest opmerkelijke moment in de tijd.
Dus dat ding wat je hier hebt, wat het ook is --
je wilt met gezond eten je suikerziekte genezen,
je wilt leren hoe je voor ouderen moet zorgen
en een nieuw rusthuis moet opzetten,
je wilt naar Afrika en daar een school beginnen --
Ik heb een verassing.
Je kunt zo een boekenwinkel inlopen -- nu direct! --
en tenminste tien boeken kopen van gegarandeerde experts
over hoe je dat moet doen.
Je kunt het googelen.
En je kunt waarschijnlijk op zijn minst -- weet ik veel -- duizend blogs vinden
waarin stap voor stap voor stap staat beschreven hoe dat werkt
van iemand anders die dat al doet.
Je kunt ze nog online stalken ook!
(Gelach)
Je kunt gewoon in hun voetsporen treden -- je leest gewoon het ontwerp.
Doe gewoon wat iedereen al gedaan heeft, want iemand is er al mee bezig!
Waarom heb je dan niet wat je wilt,
wanneer je all informatie voorhanden hebt,
je hebt alle nodige contacten,
er staan vast gratis hulpmiddelen online om een nieuw bedrijf mee te starten,
of wordt lid van een groep, of noem het maar op.
Het zit hem allemaal in één woord:
P*©#$.
Doe de voordeur even dicht. Weet je waar ik het over heb?
De p-bom, het is overal!
Ik hoor het voortdurend!
Ik begrijp echt niet wat er zo aantrekkelijk is aan het woord.
Je komt niet eens slim over als je het zegt.
Het is ook geen eerlijke weergave van hoe je je echt voelt.
Het is de weg van de minste weerstand.
Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het heb over het woord 'prima'.
"Hoe gaat het met je?" "Oh, prima."
Echt? Weet je het zeker?
Je sleept die extra 20 kilo mee en je voelt je prima?
Zo'n koele afstandelijke relatie met je partner en jij voelt je prima?
Je hebt in vier maanden niet gevreeën en het gaat prima?
Pardon?
Hou toch op!
Ik zal je zeggen wat er achter zit.
Zeggen dat het prima gaat is eigenlijk geniaal.
Als het prima gaat, namelijk, hoef je er niks aan te doen.
Maar nadenkend over dat woord 'prima', ik kan er zo boos over worden.
Deze conferentie gaat over 'leven'
en jij omschrijft die ervaring van in leven zijn als 'prima'?!
Beetje dun, vind je niet?
Voel je je waardeloos, zeg dat dan!
Voel je je fantastisch, zeg dan: "Fantastisch!"
Eerlijk zijn!
Het gaat me niet alleen om die sociale draaikonterij:
"Ach, ik wil je niet opzadelen met mijn ellende",
of: "Ik voel me geweldig, maar dan voel jij je zo zielig."
Wat belangrijker is --
Het probleem met 'prima' is dat je het tegen jezelf zegt.
Dat wat je wilt, neem maar van mij aan,
je hebt jezelf ervan overtuigd dat je ook prima zonder kunt.
Daarom doe je geen moeite.
Het zijn de dingen in je leven die je al hebt opgegeven,
waarvan je hebt gezegd: "Oh, prima.
Mijn moeder verandert toch nooit, dus ik ga dat gesprek maar niet aan."
"Prima. We wachten met scheiden tot de kinderen zijn afgestudeerd."
"We slapen wel in aparte kamers."
"Prima. Ik ben werkloos, ik kan mijn rekeningen niet betalen,
maar ach -- nieuw werk vinden duurt even."
Hier is nog een reden waarom ik zo slecht tegen dit woord kan:
wetenschapper hebben uitgerekend --
Oh ja, ik kom naar beneden! -- (Gelach)
wetenschappers hebben uitgerekend
hoe groot de kans is
dat jij
zou worden geboren.
Inderdaad. Dat was een hele berekening. Ja, ik zie je daarboven.
Ze hebben je doorgerekend. --
De jongens die daar staan: je kunt hier beter voor gaan zitten. --
Ze hebben berekend wat de kans was dat jij zou worden geboren,
rekening houdend met alle oorlogen
en natuurrampen en dinosaurussen,
en wat al niet meer.
Realiseer je je dat die kans, die kans op jou, --
ja, jij hier, doe je computer weg,
sta voor me op, Doug! -- (Gelach)
Dus, de kans op Doug hier -- draai je om en zeg even 'hallo' --
de kans dat Doug zou worden geboren,
op dat specifieke moment,
uit die specifieke ouders, met precies jouw DNA-structuur,
is één op 400 triljoen!
Is dat niet waanzinnig?
Doug: Wat een geluk!
Mel: Ja! Je bent niet prima, je bent fantastisch!
Je hebt die levensveranderende ideeën niet om jezelf te treiteren.
Dank je wel. Dank je wel, Doug. (Applaus)
Christine had gelijk: ieder van jullie had hier op het podium kunnen staan.
Want jullie allemaal -- we zitten allemaal in deze categorie.
Eén op 400 triljoen.
De hele dag heb je ideeën die je leven kunnen veranderen,
die de wereld kunnen veranderen, die kunnen veranderen hoe je je voelt.
En wat doe je ermee? Niets!
(Kreunt) Hopelijk zie je niet teveel. (Gelach)
Daar heb je niet voor betaald. (Gelach)
Ik wil dat je eens even nadenkt, want we hebben allemaal --
ik gebruik graag de analogie van 'de inwendige snooze-knop' --
je hebt geweldige ideeën die gewoon opkomen.
Je hebt de hele dag mensen gezien
en ik weet zeker, ze komen als tafeltennisballen, bam-bam-bam,
en iedere keer als je een idee hebt, wat doe je dan: je drukt op snooze!
Wat was je eerste beslissing vanmorgen?
Om nog even verder te slapen, of niet?
"Ja, mijn eerste beslissing vandaag, ik ben er een op 400 triljoen,
ik slaap lekker nog even verder."
Dat snap ik wel! Dat bed is comfortabel! Gezellig, lekker warm!
Als het meezit, heb je iemand naast je waar je van houdt,
of in mijn geval, mijn man, mijn twee kinderen en misschien de hond.
Waarom begin ik nu
over je eerste beslissing van vandaag en die inwendige snooze-functie?
Omdat als je iets wilt veranderen op welk gebied in je leven ook
-- wat dan ook --
is er één ding dat je moet weten.
En dat is:
Je gaat er nooit zin in hebben.
Nooit.
Er komt niemand, de motivatie komt niet,
je gaat er nooit zin in hebben.
Wetenschappers noemen het activeringsenergie.
Zo noemen ze de kracht die nodig is
om te veranderen van wat je doet op de automatische piloot
naar iets heel nieuws.
Probeer dit dus morgen.
Je vindt jezelf zo cool, dat week ik, je bent op een TEDx-conferentie.
(Gelach) Probeer het.
Zet je wekker morgenochtend een half uur vroeger
en wanneer hij gaat, neem je je lakens
en die gooi je eraf, je staat op en je begint je dag.
Geen snooze, geen uitstel,
geen 'ik wacht hier even vijf seconden, want Mel staat hier toch niet' --
Doen.
Ik wil dat je dat doet, omdat het je confronteert
met de fysieke, waarlijk fysieke kracht
die nodig is om je gedrag te veranderen.
Denk je dat iemand die slanker wil worden
ooit zin heeft om op dieet te gaan?
Natuurlijk niet!
Denk je dat ze ooit zin hebben om gekookte kip met erwten te eten
in plaats van croissants?
Ik dacht het niet!
Die activeringsenergie die nodig is
om je achter die computer uit en naar buiten te krijgen,
om die wandeling in gang te zetten die je jezelf had voorgenomen,
is precies evenveel energie als die nodig is
om jezelf uit een warm bed in een koude kamer te duwen.
Wat het volwassen zijn zo moeilijk maakt,
is dat wanneer je achttien wordt,
niemand je vertelt dat je nu jezelf moet opvoeden.
En met 'opvoeden' bedoel ik
dat je nu jezelf moet opleggen om dat te doen waar je geen zin in hebt,
zodat je alles kunt zijn wat je zou moeten zijn.
En jij hebt het zo druk met wachten tot je er eindelijk zin in hebt.
En dat moment komt nooit!
Mijn zoon heeft nooit zin om te stoppen met zijn Playstation. Dat moet ik doen!
Uit, die Playstation!
Kendall, ruim je Barbie's op!
Als je een naaktfeest in mijn badkamer gaat hebben, ruim het dan ook op!
(Gelach)
Jezus, eet met je mond dicht! Het is hier geen boerderij, zeg!
OK, het eten komt eraan, kom uit die voorraadkast.
Je bent zelf ook kind geweest
en je ouders lieten je dingen doen waar je geen zin in had.
Waar je nooit zin in krijgt. Nooit.
Nu niet, toen niet, nooit!
Zelfs als je iets eenmaal goed onder de knie krijgt,
verzin je weer iets anders wat je niet wilt doen.
Dan bereik je een plafond en zeg je: "Ik haat dit, bla bla vervelend."
Maar zoek je dan iets anders? Nee, hoor. Je klaagt gewoon over dit ene.
Het is heel simpel om te krijgen wat je wilt.
Maar het is niet gemakkelijk.
Je moet jezelf forceren.
Echt forceren.
Ik gebruik dat woord --
toen Roz hier stond te praten over het registreren van emoties
en ze had dat plaatje van die twee kanten van de hersenen --
Ik zie de hersenen precies zo.
Alleen beschrijf ik het ene deel als de automatische piloot
en het andere deel als de noodrem.
Je hebt keus uit twee snelheden: automatische piloot en noodrem.
En wat vinden je hersenen prettiger? Automatische piloot.
Je hebt vast ook meegemaakt dat je naar je werk rijdt
en als je aankomt denk je: "Ach jee, hoe ben ik hier gekomen?"
(Gelach)
Je was niet dronken! Dat was nou je automatische piloot.
Je hersenen werkten, maar op dit niveau.
Het probleem met je geest is dat iedere keer
dat je iets anders doet dan je normaal zou doen,
wat zeggen je hersenen dan? Noodrem!
Zo reageert het overal op. Overal!
Je loopt de keuken in en je ziet
dat iedereen de afwas aan jou heeft gelaten.
Je denkt voor de honderdste keer: "Ik vermoord ze.
Weet je wat, ik ruim het niet op en ik laat het ze zelf doen."
Maar dat doe je normaal gesproken niet, he?
Dus zegt je brein: noodrem!
En je schiet zo de automatische piloot in.
"Ik laad het gewoon in, ik ga kwaad zijn, en ik ga niet vrijen.
Dat ga ik doen." (Gelach) (Applaus)
Daarom zeg ik 'forceren',
om je routine te doorbreken zul je moeten forceren.
Als je over je leven nadenkt,
het is eigenlijk gek: we zijn kinderen en dan worden we volwassen
en we doen er alles aan om ons leven in een stabiele routine te krijgen
en dan gaat het ons vervelen!
Je staat iedere dag op dezelfde tijd op, je hebt ongeveer hetzelfde ontbijt,
neemt dezelfde weg naar je werk, komt op je werk, je lijkt heel druk,
probeert niet te bellen, update je Facebook,
je zit een beetje te suffen in een vergadering,
je gaat terug en update Facebook, je plant de avond,
je doet nog een beetje druk, rijdt dezelfde weg terug,
je eet ongeveer weer het zelfde of iets wat er op lijkt,
kijkt naar dezelfde soort programma's
en dan ga je naar bed en de volgende dag weer hetzelfde!
Vind je het gek dat je indut?!
Het is die dodelijke routine.
Ik heb een theorie over waarom mensen vastlopen.
De meesten van jullie zullen wel wat basiskennis psychologie hebben.
Je kent vast de behoeftepiramide van Abraham Maslow.
Je lichaam is een heel cool ding: het heeft basisbehoeften.
Je lichaam is ontworpen om je signalen te geven.
Als je voedsel nodig hebt, wat voel je dan?
Als je water nodig hebt, wat voel je dan?
Als je seks nodig hebt, wat voel je dan? (Gelach) Dankjewel.
Ik denk dat wanneer je vastzit in je leven, of ontevreden bent,
dat dat een signaal is.
Het betekent niet dat je leven stuk is.
Het betekent dat er niet wordt voldaan aan een van je basisbehoeften:
je behoefte om te verkennen.
Alles in je leven, in je lichaam, groeit!
Je cellen regenereren, je haar, je nagels,
alles groeit, je hele leven lang
en je ziel heeft exploratie en groei nodig.
De enige manier om dat te bereiken, is om jezelf te dwingen tot ongemak.
Je moet jezelf naar buiten dwingen,
je hoofd uit -- dank je.
Als je in je hoofd zit, zit je bij de vijand.
De stem die je hoort, is niet God, hoor, echt niet!
Als we uit zouden zenden wat jij tegen jezelf zegt,
zouden ze je opsluiten.
(Gelach)
Jij zou geen vrienden worden
met mensen die tegen jou praten zoals jij tegen jezelf praat.
Dus: kom uit je hoofd!
Je gevoelens! Je gevoelens verzieken het!
Het interesseert me niet hoe jij je voelt! Het gaat mij om wat jij wilt!
Als je luistert naar hoe je je voelt,
als het aankomt op wat je wilt -- dan krijg je niks.
Want je zult er nooit zin in hebben.
En je moet je comfortzone uit.
Het gaat niet over risico nemen,
het gaat over je comfortzone uitkomen.
Die eerste drie seconden dat je jezelf uit bed duwt, die vallen niet mee.
Maar ben je er eenmaal uit, is het geweldig.
Die eerste drie seconden, als je in een zaal zoals hier zit
en iemand zegt: "Sta op en kom dansen",
en jij denkt: "Ja, leuk",
en dan is het ineens: "Hmmmm."
Die ervaring die je had toen je de impuls had om het te doen
en vervolgens schakelde je niet die aciveringsenergie in
die je nodig hebt voor dat duwtje,
en dus greep je noodrem in -- "Ik zit hier goed.
Ik ga echt niet opstaan. Ik hou trouwens ook niet van dansen....."
Ik kwam bijvoorbeeld Rachel hier tegen
en we raken aan de praat en voor je het weet stuurt ze me tweets.
We zijn vrienden. En -- boem! Kom naar buiten.
Buiten is het wonder.
Daar bestaat de een op de 400 triljoen.
Dus alles wat ik doe -- Ja, dit is het laatste stukje. Sorry.
Nog een ding dat je kunt gebruiken, noem ik de vijf-seconden-regel.
Je geest kan een gezichtsuitdrukking verwerken in 33 milliseconden.
Het is bijzonder rap.
Wat het ook heel rap kan,
is wanneer je zo'n impuls hebt die aan je trekt
en je doet daar vijf seconden lang niets mee,
dan trekt het aan de noodrem en vernietigt het je idee.
Weg!
Als je de impuls hebt om te komen dansen als de band speelt
en je staat niet binnen vijf seconden op,
dan ga je aan de noodrem trekken.
Als je een impuls hebt
uit een inspirerende talk die je vandaag gehoor hebt
en je doet er vijf seconden lang niets mee
-- aantekening maken, jezelf een berichtje sturen,
maakt niet uit wat voor fysieke bevestiging --
dan trek je aan de noodrem en je veegt het idee van tafel.
Je komt geen ideeën tekort. Je doet er alleen niks mee.
Je wimpelt ze af. Niet mijn schuld. Niemand zijn schuld.
Je doet het jezelf aan. Stop ermee!
Ik reken op je. Een op 400 triljoen.
Werk aan de winkel!
En in je hoofd gaat het niet gebeuren.
Ik wil dat je dit vandaag probeert.
Als het feest begint, en dat duurt gelukkig niet lang meer,
want volgens mij kunnen we allemaal een cocktail gebruiken,
wil ik dat je die vijf-seconden-regel oefent.
Je ziet iemand en je denkt dat je een impuls hebt.
Ziet er interessant uit? Ga erop af!
Iemand heeft je geïnspireerd en je hebt een verzoek?
Doe het!
Daarom ben je hier!
Speel ermee en je zult verbaasd staan over wat er gebeurt.
Eén ding nog: ik wil dat je weet dat alles wat ik doe,
of het dat radioprogramma is of dat tv-programma,
of mijn boek, of die column,
doe ik voor jullie.
Als er ook maar iets is wat ik kan doen,
alles wat jou maar laat doen waar je geen zin hebt,
opdat je kunt krijgen wat je wilt, dan zal ik dat doen.
Maar je moet bij me komen, je moet je mond opendoen
en je moet het vragen.
Snap je? Mooi. Doe het.
(Applaus)
Dank je, dankjewel. Ja, sta op!
Je hebt de impuls, sta op! Dankjewel!