0:00:09.112,0:00:13.152 แม้ว่าจะเขียนหนังสือจบ 11 เล่ม [br]และชนะรางวัลอันทรงเกียรติหลายรางวัล 0:00:13.152,0:00:15.491 มายา แองเจลู ก็ไม่สามารถ[br]คลายความสงสัยข้องใจ 0:00:15.491,0:00:19.685 ว่าจริงๆ แล้ว [br]เธอไม่ควรได้รับความสำเร็จนั้น 0:00:19.685,0:00:22.592 อัลเบิร์ต ไอน์สไตล์[br]ก็ประสบกับสิ่งเหล่านี้ไม่ต่างกัน 0:00:22.592,0:00:25.966 เขาได้ให้คำจำกัดความตัวเอง[br]ว่าเป็น "นักหลอกลวงที่ไม่ได้ตั้งใจ" 0:00:25.966,0:00:29.535 งานของเขาไม่ควรจะได้รับ[br]ความสนใจมากขนาดนั้น 0:00:29.535,0:00:33.374 ความสำเร็จของ แองเจลู หรือ ไอน์สไตน์[br]จัดอยู่ในระดับที่หายาก 0:00:33.374,0:00:36.404 แต่ความรู้สึกว่าพวกเขาหลอกลวงผู้อื่น[br]ถือเป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไป 0:00:36.404,0:00:38.408 ทำไมเราถึงไม่สามารถขจัดความรู้สึก 0:00:38.408,0:00:40.594 ที่ว่าพวกเราไม่ควรได้รับ[br]ความสำเร็จที่เราได้มา 0:00:40.594,0:00:45.019 หรือว่าความคิดและทักษะของพวกเรา[br]ไม่ได้มีคุณค่ามากพอที่คนอื่นๆ จะสนใจ 0:00:45.019,0:00:48.401 พอลลีน โรส แคลนส์ เป็นนักจิตวิทยาคนแรก[br]ที่ทำการศึกษาเรื่อง 0:00:48.401,0:00:50.925 ความรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองที่ดูไร้เหตุผล 0:00:50.925,0:00:52.294 จากงานของเธอในฐานะนักบำบัด 0:00:52.294,0:00:56.646 เธอสังเกตเห็นคนไข้นักศึกษาปริญญาตรี[br]มีความกังวลคล้ายกัน: 0:00:56.646,0:00:58.461 แม้ว่าพวกเขาจะได้เกรดสูง 0:00:58.461,0:01:01.778 แต่พวกเขากลับไม่เชื่อว่า [br]ควรได้รับเลือกเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย 0:01:01.778,0:01:05.021 บางคนถึงกับเชื่อว่าที่ได้รับเข้าเรียน[br]เป็นเพราะความผิดพลาดตอนสมัคร 0:01:05.021,0:01:07.205 ขณะที่แคลนส์พบว่าความกลัวนี้ไม่มีมูลเหตุ 0:01:07.205,0:01:10.766 เธอเองก็จำได้ว่ารู้สึกแบบเดียวกัน[br]ตอนเรียนบัณฑิตวิทยาลัย 0:01:10.766,0:01:14.470 เธอและคนไข้ของเธอต่างก็ประสบ[br]กับสิ่งที่มีชื่อเรียกต่างๆ มากมาย-- 0:01:14.470,0:01:16.118 ภาวะอิมโพสเตอร์ 0:01:16.118,0:01:17.662 ประสบการณ์อิมโพสเตอร์ 0:01:17.662,0:01:19.865 และอาการอิมโพสเตอร์ 0:01:19.865,0:01:21.634 แคลนส์และผู้ร่วมงานชื่อ ซูแซนน์ ไอมส์ 0:01:21.634,0:01:26.616 ได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับอาการอิมโพสเตอร์[br]ในหมู่นักศึกษาหญิงที่วิทยาลัยและคณะ 0:01:26.616,0:01:30.180 การศึกษาของพวกเขาได้ค้นพบความรู้สึกหลอกลวง[br]ที่แพร่หลายในคนกลุ่มนี้ 0:01:30.180,0:01:31.645 จากการศึกษาครั้งแรก 0:01:31.645,0:01:34.380 ต่อมาก็ได้ขยายการศึกษาไปในทุกๆ เพศ 0:01:34.380,0:01:35.134 ทุกชาติพันธ์ุ 0:01:35.134,0:01:36.003 ทุกวัย 0:01:36.003,0:01:38.370 และในหลายหลายอาชีพ 0:01:38.370,0:01:41.419 แม้ว่าจะพบได้อย่างแพร่หลาย[br]และส่งผลกระทบอย่างไม่สมส่วน 0:01:41.419,0:01:44.759 ต่อประสบการณ์ของชนกลุ่มน้อย[br]หรือกลุ่มคนด้อยโอกาสมากกว่า 0:01:44.759,0:01:48.271 หากเรียกว่าเป็นอาการของโรคโรคหนึ่ง[br]ก็จะยิ่งไปลดความสำคัญว่าใคร ๆ ก็เป็นกัน 0:01:48.271,0:01:51.276 มันไม่ใช่โรคหรือความผิดปกติ 0:01:51.276,0:01:53.864 และมันไม่ได้จำต้องเกี่ยวพันกับ[br]โรคซึมเศร้า 0:01:53.864,0:01:54.825 ความวิตกกังวล 0:01:54.825,0:01:56.536 หรือความภาคภูมิใจในตนเอง 0:01:56.536,0:01:58.780 ความรู้สึกว่ากำลังหลอกลวงผู้อื่นนี้[br]มาจากไหนกัน? 0:01:58.780,0:02:01.194 คนที่มีทักษะสูงหรือประสบความสำเร็จ 0:02:01.194,0:02:03.189 มีแนวโน้มที่จะคิดว่ามันเป็นแค่ทักษะ 0:02:03.189,0:02:06.563 ซึ่งส่งผลต่อความรู้สึกแย่[br]ที่ว่าพวกเขาไม่ควรได้รับรางวัล 0:02:06.563,0:02:08.596 และโอกาสมากกว่าคนอื่นๆ 0:02:08.596,0:02:11.186 เหมือนดังที่ แองเจลลู และ ไอน์สไตน์ ประสบ 0:02:11.186,0:02:13.508 การประสบความสำเร็จซึ่งไม่มีเกณฑ์วัดตายตัว 0:02:13.508,0:02:15.531 ทำให้เกิดความรู้สึกเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง 0:02:15.531,0:02:20.357 ความรู้สึกของผู้ที่มีภาวะอิมโพสเตอร์ [br]ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่ผู้มีทักษะสูงเช่นกัน 0:02:20.357,0:02:23.370 ทุกๆ คนต่างอ่อนไหวต่อภาวะที่เรียกว่า [br]พฤติกรรมการเมินเฉยร่วมกัน 0:02:24.370,0:02:26.896 ที่พวกเราต่างสงสัยตัวเราเองอยู่เงียบๆ 0:02:26.896,0:02:29.029 ขณะที่เราก็เชื่อว่ามีแค่เราที่คิดแบบนี้ 0:02:29.029,0:02:31.244 นั่นก็เพราะไม่มีใครพูดถึงความสงสัยนี้ออกมา 0:02:31.244,0:02:34.973 เนื่องจากเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจจริงๆ[br]ว่างานของเพื่อนๆ เรามันยากแค่ไหน 0:02:34.973,0:02:37.595 ความลำบากที่พวกเขาประสบกับงานบางอย่าง 0:02:37.595,0:02:39.516 หรือพวกเขาสงสัยในตัวเองมากน้อยเพียงใด 0:02:39.516,0:02:42.972 มันไม่ง่ายที่จะลบความรู้สึกที่ว่า[br]พวกเรามีความสามารถด้อยกว่า 0:02:42.972,0:02:44.727 คนอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวเรา 0:02:44.727,0:02:46.637 ภาวะอิมโพสเตอร์ที่แรงกล้านี้ 0:02:46.637,0:02:48.922 อาจเป็นอุปสรรคต่อการ[br]แบ่งปันความคิดที่ยอดเยี่ยม 0:02:48.922,0:02:52.656 หรือการสมัครงาน[br]และแผนการใดๆ ที่พวกเขาสันทัด 0:02:52.656,0:02:54.112 อย่างน้อย จนถึงตอนนี้ 0:02:54.112,0:02:56.611 วิธีที่แน่นอนที่สุดในการต่อกร[br]กับภาวะอิมโพสเตอร์ 0:02:56.611,0:02:58.153 คือการพูดถึงมัน 0:02:58.153,0:03:00.226 คนมากมายที่ทนทุกข์กับอาการอิมโพสเตอร์ 0:03:00.226,0:03:02.557 จะกลัวว่าถ้าหากถูกถามถึงผลการดำเนินงาน 0:03:02.557,0:03:04.128 สิ่งที่กลัวก็จะเป็นจริง 0:03:04.128,0:03:06.273 และแม้ว่าจะได้รับการตอบรับที่ดี 0:03:06.273,0:03:09.317 มันก็ไม่อาจบรรเทาความรู้สึกหลอกลวงได้ 0:03:09.317,0:03:10.347 แต่ในทางกลับกัน 0:03:10.347,0:03:14.425 การได้ยินว่าที่ปรึกษาหรือผู้แนะนำ[br]เคยประสบกับความรู้สึกจากภาวะอิมโพสเตอร์ 0:03:14.425,0:03:16.116 อาจช่วยบรรเทาความรู้สึกเหล่านั้น 0:03:16.116,0:03:18.193 เช่นเดียวกับเพื่อนๆ ของพวกเขา 0:03:18.193,0:03:20.717 การพบเงื่อนไขที่ส่งผลต่อความรู้สึกเหล่านี้ 0:03:20.717,0:03:22.700 อาจทำให้เกิดความโล่งใจอย่างไม่น่าเชื่อ 0:03:22.700,0:03:24.191 เมื่อคุณตระหนักถึงภาวะนี้แล้ว 0:03:24.191,0:03:26.616 คุณสามารถต่อกรกับอาการอิมโพสเตอร์ที่คุณมี 0:03:26.616,0:03:29.387 ด้วยการรวบรวมและย้อนดูข้อเสนอแนะในเชิงบวก 0:03:29.387,0:03:32.380 นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่คอยโทษตัวเอง[br]เมื่อเกิดปัญหาในห้องทดลอง 0:03:32.380,0:03:35.557 เริ่มบันทึกสาเหตุทุกครั้ง[br]ที่มีบางอย่างผิดปกติ 0:03:35.557,0:03:38.160 ในท้ายที่สุด เธอก็ตระหนักได้ว่า[br]ปัญหาส่วนใหญ่ 0:03:38.160,0:03:39.902 เกิดจากอุปกรณ์ขัดข้อง 0:03:39.902,0:03:42.150 และกลับมาเห็นคุณค่าความสามารถของตัวเอง 0:03:42.150,0:03:45.201 เราอาจไม่สามารถขจัดความรู้สึกเหล่านี้[br]ให้หมดไปโดยสิ้นเชิง 0:03:45.201,0:03:49.553 แต่เราสามารถพูดคุยถึงเรื่องความท้าทาย[br]ในเชิงวิชาการหรือทางวิชาชีพอย่างเปิดเผย 0:03:49.553,0:03:53.330 ด้วยการตระหนักว่า[br]ประสบการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นได้ทั่วไป 0:03:53.330,0:03:56.808 บางทีพวกเราอาจจะรู้สึกสบายใจมากขึ้น[br]ที่จะซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเอง 0:03:56.808,0:03:58.839 และการสร้างความเชื่อมั่นในความจริงบางอย่าง 0:03:58.839,0:04:00.048 คุณมีพรสวรรค์ 0:04:00.048,0:04:01.408 คุณทำได้ 0:04:01.408,0:04:02.520 และคูณก็คู่ควร