Latem 2015 roku
Europa doświadczyła największego przypływu uchodźców od czasu II Wojny Światowej
Skąd się wzięli?
Syria stała się ostatnio największym na świecie źródłem uchodźców.
Syria leży na Bliskim Wschodzie,
na starożytnych, żyznych ziemiach zasiedlonych od 10 tysięcy lat.
Od lat 1960. rządy w Syrii sprawuje rodzina Assadów,
której dyktatura trwała aż do Arabskiej Wiosny w 2011r.,
rewolucyjnej fali protestów i konfliktów w świecie arabskim,
która obaliła wiele autorytarnych reżimów.
Ale Assadowie nie ustąpili i rozpoczęli brutalną wojnę domową.
Różne grupy etniczne i religijne walczyły między sobą w zmieniających się koalicjach
ISIS, zbrojna grupa dzihadystów, wykorzystała okazję
i przyłączyła się do panującego chaosu, z zamiarem zbudowania totalitarnego islamskiego kalifatu.
Bardzo szybko dali się poznać, jako jedna z najbardziej brutalnych,
okrutnych i skutecznych radykalnych organizacji na świecie.
Wszystkie strony popełniały straszliwe zbrodnie wojenne, stosując na wielką skalę
broń chemiczną, masowe egzekucje, tortury i ataki na ludność cywilną.
Syryjczycy znaleźli się w pułapce
omiędzy reżimem, rebeliantami a religijnymi ekstremistami.
1/3 ludności Syrii została przesiedlona na terenie kraju,
podczas, gdy ponad cztery miliony uciekły za granicę.
Przeważająca większość uchodźców przebywa obecnie w obozach w sąsiednich krajach,
które przyjęły 95% uchodźców,
podczas gdy kraje arabskie w Zatoce Perskiej
nie przyjęły ani jednego uchodźcy z Syrii,
co Amnesty International określiła, jako szczególnie haniebne.
ONZ i Światowy Program Żywnościowy
nie były przygotowane na kryzys uchodźców o takiej skali
W efekcie, wiele obozów dla uchodźców jest zatłoczonych i brakuje im zasobów,
skazując ludzi na zimno, głód i choroby.
Syryjczycy stracili nadzieję na szybką poprawę sytuacji,
więc wielu zdecydował się szukać azylu w Europie.
W latach 2007-2014 Unia Europejska zainwestowała ok. 2 mld Euro
w umocnienia, najnowsze technologie zabezpieczeń i patrole graniczne,
ale niewiele w przygotowania na napływ uchodźców.
Tak więc, UE była źle przygotowana na szturm azylantów.
W UE, uchodźca musi pozostać w pierwszym kraju, do którego dotrze,
a to nakłada olbrzymią presję na kraje graniczne Unii, które borykały się ze swoimi problemami.
Grecja, pogrążona w kryzysie ekomonicznym na skalę Wielkiego Kryzysu z lat 1930,
nie była w stanie nagle zaopiekować się taką liczbą ludzi,
co doprowadziło do przerażających scen z udziałem zdesperowanych, głodnych ludzi
na wyspach, zwykle zarezerwowanych dla turystów.
Nadszedł czas, by świat połączył siły i zareagował,
ale zamiast tego, świat podzielił się jeszcze bardziej.
Wiele państw z góry odmówiło przyjmowania uchodźców w ogóle,
pozostawiając państwa graniczne sam na sam z problemem.
W 2014 Wlk. Brytania skutecznie lobbowała za wstrzymaniem ogromnej operacji
poszukiwawczo-ratowniczej o nazwie "Mare Nostrum",
której celem było uchronienie uchodźców przed utonięciem w wodach Morza Śródziemnego.
Za tą decyzją stało założenie, że wysoka liczba ofiar na morzu sprawi,
że mniej uchodźców będzie podejmowało niebezpieczną podróż.
Rzecz jasna, nic takiego nie nastąpiło.
Sposób postrzegania kryzysu na świecie uległ nagłej zmianie,
gdy pojawiły się zdjęcia małego chłopca z Syrii,
którego martwe ciało znaleziono leżące twarzą w piasku na plaży w Turcji.
Niemcy z początku ogłosiły, że przyjmą wszystkich uchodźców z Syrii, bez wyjątku,
i rozpoczęły przygotowania do przyjęcia 800 tys. ludzi do końca 2015r..
- więcej uchodźców, niż przyjęły wszystkie kraje UE w całym 2014r -
by w kilka dni później przywrócić tyymczasowe kontrole graniczne
i domagać się wspólnego rozwiązania w skali całej Unii.
Na Zachodzie coraz więcej ludzi zaczyna działać,
aczkolwiek wsparcie dla uchodźców
dają głównie obywatele - nie politycy.
Ale zachodni świat ma obawy: przed islamem, wysokim wskaźnikiem urodzeń
wśród azylantów, przestępczością i przed załamaniem systemu socjalnego
Uszanujmy to i przyjrzyjmy się faktom.
Nawet jeśli UE przyjęłaby całe 4 miliony uchodźców z Syrii
i 100% spośród nich byłoby muzułmaninami,
udział procentowy muzułmanów w Unii Europejskiej
wzrósłby z 4% do zaledwie 5% populacji.
To nie jest drastyczna zmiana i z całą pewnością nie zmieni Europy w kontynent muzułmański.
Mniejszość muzułmańska nie jest ani nowa, ani nie ma powodu się jej obawiać.
Wskaźnik urodzeń w wielu krajach Zachodu jest niski,
więc niektórzy obawiają się, że uchodźcy mogą przewyższyć liczebnością rdzennych Europejczyków
w ciągu kilku dziesięcioleci.
Badania naukowe wykazały jednak,
że choć początkowo wskaźniki urodzeń wśród europejskich muzułmanów są wyższe,
to, w miarę wzrostu poziomu życia i wykształcenia, wskaźniki te wyrównują się.
Większość uchodźców z Syrii jest wykształconych,
wskaźnik urodzeń w Syrii przed wojną domową nie były bardzo wysokie,
a populacja kraju malała, a nie rosła.
Obawa, że uchodźcy spowodują wzrost przestępczości też nie znajduje potwierdzenia.
Uchodźcy, którzy osiedlili się na stałe
są mniej skłonni do przestepstw niż rdzenna ludność.
Jeśli pozwoli im sie pracować, zwykle zakładają firmy
i integrują się na rynku pracy tak szybko, jak to możliwe,
płacąc więcej do kasy ubezpieczeń społecznych, niż z niej otrzymują
Syryjczycy docierający na Zachód są potencjalnymi wykwalifikowanymi pracownikami,
tak potrzebnymi do utrzymania starzejącej się populacji Europy.
To, że uchodźcy wędrują wyposażeni w smartfony, wzbudziło błędne przekonanie,
że w rzeczywistości nie potrzebują oni pomocy.
Media społecznościowe i Internet
stały się kluczową częścią życia uchodźców.
GPS używa się do nawigacji po długich szlakach wiodących do Europy
Grupy na Facebooku podają na bieżąco wskazówki i informacje o przeszkodach.
To tylko świadczy o tym, że uchodźcy są tacy, jak my.
Czy, gdybyś musiał wyruszyć w niebezpieczną podróż, zostawiłbyś swój telefon w domu?
Unia Europejska to najbogatsza na Ziemi grupa światowych gospodarek,
dobrze zorganizowanych państw z funkcjonującymi systemami opieki społecznej,
infrastrukturą, demokracją i wielkim przemysłem.
Ta grupa może poradzić sobie z wyzwaniami kryzysu uchodźców, jeśli zechce.
To samo można powiedzieć o całym zachodnim świecie.
Ale podczas, gdy Jordania przyjęła ponad 600 tys. syryjskich uchodźców,
Wlk. Brytania, której PKB jest 78 razy większy, niż Jordanii,
zapowiedziała, że zezwoli na przekroczenie granicy tylko 20 tys. Syryjczykom
w ciągu najbliższych pięciu lat.
Stany Zjednoczone zgodziły się przyjąć 10 tys., a Australia 12 tys. osób.
Generalnie sytuacja się poprawia, ale nie dość szybko.
Tworzymy teraz historię.
Jak chcemy zostać zapamiętani?
Jako ksenofobiczni, bogaci tchórze, ukryci za płotami?
Musimy zdać sobie sprawę, że ci ludzie, uciekający przed śmiercią i zniszczeniem
są tacy sami, jak my.
Przyjmując ich do naszych krajów i integrując ich w naszych społecznościach,
mamy wiele do zyskania.
Możemy ponieść stratę tylko, jeśli zignorujemy ten kryzys.
Więcej martwych dzieci na plażach, jeśli nie podejmiemy rozsądnych, humanitarnych działań.
Zróbmy to jak należy i postarajmy się być tak dobrzy, jak to tylko możliwe.