Համալսարանում
ես սովորում էի կառավարում,
ինչը նշանակում է, որ ստիպված էի շատ հոդվածներ գրել:
Երբ սովորական ուսանողն է գրում հոդված,
նա կազմակերպում է աշխատանքն այսպես։
Դե, գիտեք։
(Ծիծաղ)
Դուք միգուցե սկսեք մի քիչ ավելի դանդաղ
բայց հասցնեք բավականաչափ աշխատել առաջին շաբաթում,
որպեսզի որոշ ծանր օրերից հետո
ամեն ինչ անեք քաղաքակիրթ ձևով։
(Ծիծաղ)
Ու ես հենց այդպես էլ ուզում էի անել։
Ես այդպես էլ պլանավորել էի։
Ես ամեն ինչ պատրաստ ունենում էի,
բայց հետո հոդվածը հայտնվում էր
և ես անում էի հետևյալը։
(Ծիծաղ)
Եվ սա կրկնվում էր ամեն անգամ հոդված գրելիս:
Բայց հետո եկավ իմ 90 էջանոց ավարտական թեզի ժամանակը:
Մի թեզ, որի վրա պարտավոր ես աշխատել 1 տարի:
Եվ ես գիտեի, որ նման թեզի համար իմ սովորական աշխատելաոճը համապատասխան չէր։
Դա շատ մեծ նախագիծ էր:
Ես ամեն ինչ պլանավորել էի
և պետք է աշխատեի նման կերպ։
Այսպես պետք է ընթանար տարին։
Ես կսկսեի թեթև,
ավելի շատ կաշխատեի մեջտեղի ամիսներին
ու վերջում կհասցնեի այն ավարտին
փոքր սանդուղք բարձրանալու նման։
Աստիճաններ բարձրանալը բարդ չպիտի լինի չէ՞։
Ոչ մի մեծ բան։
Բայց հաջորդիվ եղավ ամենածիծաղելի բանը։
Այդ առաջին մի քանի ամիսները
եկան ու անցան
ու ես էդպես էլ ոչինչ չարեցի։
Այսպիսով, մենք ունեինք մի նոր վերանայված ծրագիր։
(Ծիծաղ)
Հետո
(Ծիծաղ)
Ու հետո այդ մեջտեղի ամիսները անցան
ու ես ոչ մի բառ դեռ չէի գրել։
Այսպիսով, իրավիճակն այսպիսին էր։
Եվ հետո երկու ամիսը վերածվեց մեկ ամսվա,
ինչն էլ վերածվեց 2 շաբաթի,
ու մի օր ես արթնացա,
երբ մնացել էր երեք օր մինչև վերջնաժամկետը,
դեռևս ոչ մի բառ գրված չէր,
ու արեցի միակ բանը, որ կարող էի․
Ես գրեցի 90 էջ 72 ժամվա ընթացքում՝
չքնելով 2 գիշեր
(մարդիկ չպետք է անքուն մնան երկու ամբողջ գիշեր)
շտապեցի դեպի համալսարան
ու հասցրի այն
հենց վերջնաժամկետի ավարտին։
Ես կարծում էի, որ ամեն ինչ հենց այդպես էլ կվերջանար։
Բայց մեկ շաբաթ անց ես զանգ ստացա համալսարանից
ու նրանք ասացին․ «Սա Թիմ Ը՞րբընն է»
Ու ես ասացի․ «Այո՞»
ու նրանք ասացին․ «Մենք պետք է խոսենք Ձեր թեզի մասին»
ու ես ասացի «Շատ լավ»
Հետո նրանք ասացին․
«Դա լավագույն թեզն է, որը մենք տեսել ենք»։
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Չէ, էդպես չի եղել իրականում։
(Ծիծաղ)
Դա բավականին վատ թեզ էր։
(Ծիծաղ)
Ես ուղղակի ուզում էի վայելել այն պահը, երբ բոլորդ մտածում էիք․
«Այս տղան հանճար է»
(Ծիծաղ)
Ոչ, այն իրոք շատ վատն էր։
Ինչևէ, այսօր ես գրող-բլոգեր եմ,
գրում եմ «Սպասիր, բայց ինչու» բլոգը:
Եվ մի քանի տարի առաջ ես որոշեցի գրել գործերը հետաձգելու մասին:
Իմ պահվածքը միշտ ապշեցրել է իմ շուրջը գտնվող չհետաձգողներին
և ես ուզում էի բացատրել աշխարհի չհետաձգողներին,
թե ինչ է կատարվում հետաձգող մարդու գլխում
ու թե ինչու ենք մենք այսպիսին։
Ես ունեմ մի վարկած,
որ հետաձգողների ուղեղները իրականում
տարբերվում են այլ մարդկանց ուղեղներից,
և սա փորձարկելու համար ես գտա «ՄՌՇ» լաբորատորիա,
որն ինձ թույլ տվեց սկանավորել իմ ուղեղը
և ապացուցված չհետաձգողի ուղեղը,
որպեսզի ես կարողանամ համեմատել դրանք,
ու ես դրանք բերել եմ այստեղ, որ ցույց տամ այսօր։
Եվ ուզում եմ, որ դուք նայեք ու տեսնեք, թե ինչ տարբերություն եք նկատում։
Ես գիտեմ, որ եթե դուք ուղեղի մասնագետ չեք,
դա այնքան էլ ակնհայտ չէ, բայց ուղղակի նայեք, լա՞վ։
Ահա չհետաձգողի ուղեղը։
(Ծիծաղ)
Իսկ հիմա
ահա իմ ուղեղը։
(Ծիծաղ)
Տարբերություն կա։
Երկու ուղեղներն էլ ունեն ռացիոնալ որոշում կայացնող,
բայց հետաձգողի ուղեղը
ունի նաև ակնթարթային հաճույք պահանջող կապիկ։
Ի՞նչ է դա նշանակում։
Դա նշանակում է, որ ամեն ինչ լավ է, մինչև այս պահը․
-Սա իդեալական պահ է աշխատելու համար։ - Ոչ։
Այսպիսով, ռացիոնալ որոշում կայացնողը կկայացնի ռացիոնալ որոշում
ինչ-որ արդյունավետ բան անելու համար,
բայց Կապիկին դուր չի գալիս այդ պլանը,
ու նա վերցնում է ղեկն իր ձեռքն ու ասում․
«Գիտե՞ս ինչ, արի կարդանք Վիքիպեդիայի ամբողջ էջը
Նենսի Քերիգըն-Թոնյա Հարդինգ սկանդալի մասին,
որովհետև ես նոր հիշեցի, որ այդպիսի բան է եղել։
(Ծիծաղ)
Հետո․․.
(Ծիծաղ)
Հետո մենք ստուգելու ենք սառնարանը,
տեսնելու համար, թե այնտեղ ինչ-որ բան փոխվել է 10 րոպե առաջ ստուգելուց հետո։
Դրանից հետո պտտվելու ենք Յութուբով,
սկսած Ռիչարդ Ֆեյնմանից, ով խոսում է մագնիսներից,
վերջացրած Ջասթին Բիբերի մոր մասին հարցազրույց նայելով։
(Ծիծաղ)
«Այդ ամենը մի որոշ ժամանակ կպահանջի,
այնպես որ մենք չենք պատրաստվում աշխատել այսօր։
Կներես։
(հոգոց)
Հիմա, ի՞նչ է կատարվում այստեղ:
Կապիկն այն անձը չէ,
որին դու ուզում ես տեսնել որպես առաջնորդ։
Նա լիովին ապրում է ներկա պահով,
նա չունի հիշողություն անցյալի մասին, գիտելիքներ ապագայի մասին,
նրան հետաքրքրում է ընդամենը 2 բան․
Հեշտ ու զվարճալի։
Կենդանական աշխարհում դա լավ է աշխատում։
Եթե դու շուն ես
ու անցկացնում ես ամբողջ կյանքդ, անելով հեշտ ու զվարճալի բաներ,
դու հաջողակ ես։
(Ծիծաղ)
Եվ կապիկի համար
մարդիկ պարզապես մի այլ կենդանատեսակ են,
որոնք պիտի լավ քնեն, լավ ուտեն ու սերունդ տան,
որը ցեղային ժամանակներում նորմալ կլիներ։
Բայց եթե նկատել եք, մենք այժմ ցեղային ժամանակներում չենք,
մենք քաղաքակիրթ հասարակությունում ենք, և Կապիկը չգիտի, թե դա ինչ է։
Դրա համար էլ մենք մեր ուղեղում ունենք մեկ այլ անձի,
ռացիոնալ որոշում կայացնողին,
որը մեզ թույլ է տալիս անել բաներ, որոնք ոչ մի այլ կենդանի չի կարող անել։
Մենք կարող ենք պատկերացնել ապագան,
տեսնել ամբողջական պատկերը։
Կարող ենք երկարաժամկետ ծրագրեր կազմել,
և նա ցանկանում է այդ ամենը հաշվի առնել,
և նա ուզում է, որ մենք անենք այն,
ինչն իմաստ ունի անել հենց այդ պահին։
Երբեմն իմաստ ունի
հեշտ ու զվարճալի բաներ անելը,
օրինակ երբ դու ճաշում ես, կամ գնում ես քնելու
կամ երբ վայելում ես լավ վաստակած ժամանակդ,
դրա համար էլ այդտեղ կա համընկնում։
Երբեմն նրանք համաձայնության են գալիս։
Բայց այլ ժամանակ ավելի շատ իմաստ ունի անել բաներ,
որոնք ավելի դժվար են ու պակաս հաճելի՝
հանուն ամբողջական պատկերի։
Ու հենց այդտեղ մենք ունենում ենք կոնֆլիկտ։
Ու հետաձգողի համար
այդ կոնֆլիկտն ամեն անգամ հակված է ավարտվել նույն կերպ ՝
թողնելով նրան, որ շատ ժամանակ անցկացնի այս նարնջագույն գոտում,
մի հեշտ ու զվարճալի վայր, որն ամբողջովին դուրս է իմաստ ունենալու շրջանակից։
Ես այն անվանում եմ մութ խաղահրապարակ։
(Ծիծաղ)
Հիմա, մութ խաղահրապարակը մի վայր է,
որը բոլոր հետաձգողներդ շատ լավ գիտեք։
Դա այն է, երբ զվարճանքները տեղի են ունենում այն ժամանակ,
երբ չպիտի տեղի ունենան։
Զվարճանքը, որը դուք վայելում եք այնտեղ
իրականում զվարճանք չէ, քանի որ այն վաստակված չէ
և օդը լցված է մեղքով, երկյուղով, անհանգստությամբ,ինքնատելությամբ
և այդ բոլոր տագնապալից զգացումներով։
Եվ հարցն այն է, թե այս իրավիճակում, երբ կապիկն է ղեկին,
ինչպե՞ս է հետաձգողն իրեն դուրս հանում դեպի այս կապույտ գոտի,
մի պակաս հաճելի տեղ, բայց որտեղ իսկապես կարևոր բաներ են տեղի ունենում։
Պարզվում է, որ հետաձգողն ունի պահապան հրեշտակ,
մեկը, ով միշտ նայում ու հետևում է նրան վերևից
իր ամենամութ պահերին։
Նրա անունը տագնապի հրեշ է։
(Ծիծաղ)
Այդ հրեշը մեծամասամբ քնած է,
բայց նա հանկարծ արթնանում է ամեն անգամ, երբ վերջնաժամկետը շատ մոտ է,
կամ կա հանրային ամոթի վտանգ,
կարիերայի աղետ կամ այլ սարսափելի հետևանք։
Եվ ամենակարևորը, նա միակն է, ումից կապիկը սարսափում է:
Նա արդիական դարձավ իմ կյանքում բավականին վերջերս,
որովհետև TED-ի անձնակազմն ինձ դիմեց 6 ամիս առաջ
ու հրավիրեց ելույթ ունենալու TED-ում։
(Ծիծաղ)
Ես, իհարկե, ասացի այո։
TED-ում նախկինում ելույթ ունենալն իմ երազանք է եղել միշտ։
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Բայց այս հուզմունքի պահին
ռացիոնալ որոշոմ կայացնողն իր մտքին այլ բան ուներ։
Նա ասում էր. «Հասկանալի՞ է, թե ինչի մեջ ենք ընկել։
Պատկերացնո՞ւմ ենք, թե ինչ է լինելու մոտ ապագայում։
Մենք պետք է նստենք ու աշխատենք սրա վրա հենց հիմա»։
Ու Կապիկն ասաց. «Լրիվ համաձայն եմ, բայց արի հիմա բացենք Google Earth-ը
և խոշորացնենք մինչև Հնդկաստանի խորքը, մոտ 70 մետր գետնից բարձր
ու վերև-ներքև անենք երկուսուկես ժամ մինչև հասնենք երկրի գագաթը,
որ կարողանանք ավելի լավ զգալ Հնդկաստանը։
(Ծիծաղ)
Մենք հենց դա էլ արեցինք այդ օրը։
(Ծիծաղ)
Ու երբ 6 ամիսը դարձավ 4, հետո 2, հետո 1,
TED-ի անձնակազմը որոշեց հայտարարել ելույթ ունեցողներին։
Ես բացեցի կայքը, ու այնտեղ
ուղիղ ինձ էր նայում հենց իմ դեմքը։
Եվ գուշակեք, թե ով արթնացավ։
(Ծիծաղ)
Այսպիսով, խուճապի հրեշը խառնվում է իրար
և մի քանի վայրկյան անց ամբողջ համակարգը քաոսի մեջ է:
(Ծիծաղ)
Եվ Կապիկը, եթե հիշում եք, սարսափում է խուճապի հրեշից,
Բում. նա ծառի վրա է։
Եվ վերջապես, վերջապես,
ռացիոնալ որոշում կայացնողը վերցնում է ղեկն իր ձեռքն
ու ես կարող եմ աշխատել ելույթի վրա։
Խուճապի հրեշը բացատրում է
հետաձգողների բոլոր տեսակի խելագար վարքագծերը,
օրինակ թե ինչպես ինձ նման մեկը կարող է ծախսել 2 շաբաթ,
չկարողանալով գրել թղթի առաջին նախադասությունը
ու հետո հրաշքով գտնել անհավատալի աշխատանքային էթիկան.
ամբողջ գիշեր արթուն մնալ ու գրել 8 էջ։
Եվ այս ամբողջ իրավիճակը, երեք հերոսներով,
հետաձգողի համակարգն է։
Այն գեղեցիկ չէ, բայց ի վերջո, այն աշխատում է։
Սրա մասին ես որոշեցի գրել մի քանի տարի առաջ բլոգում:
Ու երբ ես դա արեցի, ես զարմացա պատասխանից:
Բառացիորեն հազարավոր էլեկտրոնային նամակներ եկան
տարբեր տեսակի մարդկանցից, աշխարհի բոլոր ծայրերից,
որոնք տարբեր մասնագիտություններ ունեին`
բուժքույրեր, բանկիրներ, նկարիչներ, ինժեներներ
և շատ ու շատ դոկտորանտներ։
(Ծիծաղ)
Եվ նրանք բոլորը գրում էին՝ նույն բանն ասելով.
«Ես նույնպես այս խնդիրն ունեմ»:
Բայց այն, ինչն ինձ ապշեցրեց, հակադրությունն էր գրառման թեթև երանգի
և այդ նամակների ծանրության միջև։
Այս մարդիկ մեծ հիասթափությամբ գրում էին այն մասին,
թե ինչ է հետաձգելն արել իրենց կյանքի հետ,
այն մասին, թե ինչ է արել նրանց հետ այս Կապիկը:
Ես մտածեցի այս մասին, և ասացի.
Եթե հետաձգողի համակարգն աշխատում է, ինչու՞ է այսպես։
Ինչու՞ են այս բոլոր մարդիկ այսպիսի մութ տեղում:
Պարզվում է, որ կա հետաձգման 2 տեսակ։
Այն ամենն, ինչի մասին ես խոսել եմ այսօր, իմ բերած օրինակները,
սրանք բոլորն ունեն վերջնաժամկետներ,
և երբ կան վերջնաժամկետներ,
հետաձգման էֆեկտն աշխատում է կարճաժամկետ,
որովհետև խուճապի հրեշն է միջամտում։
Բայց կա երկրորդ տեսակի հետաձգում,
այն տեղի է ունենում իրավիճակներում, երբ չկան վերջնաժամկետներ։
Օրինակ, եթե դուք ուզում եք կարիերա, որտեղ ինքնաստեղծ եք,
ինչ-որ բան արվեստում, ձեռնարկատիրական մի բան,
սրանց համար ժամկետներ չկան, որովհետև ոչինչ տեղի չի ունենում,
այնքան, մինչև դու չես սկսում աշխատանքը,
թափ հավաքում, գործերին ընթացք տալիս։
Կան նաև այլ տեսակի կարևոր բաներ ձեր կարիերայի սահմաններից դուրս,
որոնք որևէ ժամկետ չեն նախատեսում,
օրինակ ձեր ընտանիքին տեսնելը կամ հոգ տանելը ձեր առողջության մասին,
աշխատելը ձեր հարաբերությունների վրա
կամ լքել այն հարաբերությունները, որոնք ոչ մի լավ տեղ չեն տանում։
Եթե հետաձգողի այս ծանր գործերը կատարելու միակ մեխանիզմը
խուճապի հրեշն է, դա խնդիր է,
որովհետև այս բոլոր անժամկետ իրավիճակներում
խուճապի հրեշը չի արթնանում։
Նա արթնանալու կարիք չունի,
ու հետաձգման հետևանքները չեն երևում,
նրանք ուղղակի տարածվում են դեպի դուրս:
Եվ դա երկարաժամկետ տեսակի հետաձգումն է,
դրա մասին ավելի քիչ է խոսվել և այն ավելի քիչ տեսանելի է,
քան ավելի զվարճալի, կարճաժամկետը։
Այն սովորաբար վնաս է հասցնում լուռ ու թիրախային,
և այն կարող է հսկայական
երկարաժամկետ դժբախտության և ափսոսանքի աղբյուր լինել։
Ու ես մտածեցի, որ դրա համար են այս մարդիկ գրում ինձ նամակներ
և այդ պատճառով են նրանք այդպիսի վատ տեղում:
Այնպես չէ, որ նրանք ուզում են արագ-արագ մի ինչ-որ գործ անել։
Պարզապես երկարաժամկետ հետաձգումը նրանց երբեմն
ստիպում է զգալ հանդիատես սեփական կյանքում։
Խնդիրն այն չէր, որ նրանք չէին կարողանում հասնել իրենց երազանքներին,
այլ այն, որ նրանք նույնիսկ ի վիճակի չէին գնալ դրանց հետևից։
Ու երբ ես կարդացի այս նամակները, ես բացահայտում արեցի։
Ես կարծում եմ, որ չկան չհետաձգողներ։
Հենց այդպես - կարծում եմ, որ բոլորդ հետաձգողներ եք։
Գուցե ոչ բոլորդ եք խառնաշփոթ,
ինչպես մեզնից ոմանք,
(Ծիծաղ)
և ձեզնից ոմանք միգուցե ունեն առողջ հարաբերություններ ժամկետների հետ,
բայց հիշեք․
կապիկի ամենախորամանկ հնարքը ժամկետ չլինելու մեջ է։
Հիմա ես ուզում եմ ձեզ ցույց տալ մի վերջին բան:
Ես սա անվանում եմ կյանքի օրացույց:
Սրանցից ամեն մեկը մի տուփ է 90 տարվա կյանքի ամեն շաբաթվա համար:
Դրանք այնքան էլ շատ չեն,
մանավանդ, որ մենք արդեն օգտագործել ենք դրանցից շատերը։
Ես կարծում եմ, որ բոլորս պետք է երկար նայենք այդ օրացույցին:
Պետք է մտածենք, թե ինչի համար ենք իրականում հետաձգում,
քանի որ բոլորը հետաձգում են ինչ-որ բան կյանքում:
Պետք է զգուշանանք ակնթարթային հաճույք պահանջող կապիկից։
Դա գործ է բոլորիս համար:
Եվ քանի որ տուփերն այնքան էլ շատ չեն,
դա գործ է, որը պետք է հավանաբար սկսել այսօր:
Դե, միգուցե ոչ այսօր, բայց...
(Ծիծաղ)
Դե, գիտեք։
Շուտով։
Շնորհակալություն։
(Ծափահարություններ)