(نیمه زنگ)
(زنگ)
(آلمانی) مرده بودن چه حسی دارد؟
(خندهٔ حضار)
سؤال این است: « آیا بعد از مرگ هنوز احساسی خواهد بود؟» درست است؟
«وقتی مردهایم چطور حسی وجود دارد؟» صحیح؟
این یک سؤال بسیار خوب و عمیقی است.
تصور کن که همین سؤال را از ابری که در آسمان غوطهور است میپرسی.
«ابر کوچک عزیز من، میدانم که یک روز خواهی مرد.»
«تو دیگر ابر نخواهی بود.»
«پس الان چه حسی داری و بعد از مرگ چه حسی خواهی داشت؟»
«آیا بعد از مرگ احساسی خواهی داشت؟»
از ابر میپرسیم.
و اگر با دقت گوش کنیم ممکن است پاسخی بشنویم.
آیا فکر میکنی یک ابر از مرگ میترسد؟
تو هم آنجا در آسمان غوطهوری.
اما میدانی که یک روز باید... ناپدید شوی.
باید بمیری.
این در مورد یک مرد یا یک زن هم صادق است.
این سؤال یک بچه نیست بلکه سؤال یک فیلسوف است.
و اگر یک ابر هم بداند که چطور مراقبه کند...
- چه کسی میداند؟
ابر به این نتیجه میرسد که هیچگاه نخواهد مرد.
هرگز نمیتواند بمیرد.
چرا که «مردن» به این معنی است که تو به هیچ تبدیل شوی.
از چیزی به ناچیز تبدیل شوی.
این است برداشت ما از «مردن».
تو آنجایی و ناگهان دیگر آنجا نیستی.
«مردن» این است.
ولی آیا ممکن است که یک ابر بمیرد؟
آیا ممکن است که یک ابر هیچ شود؟
نه!
یک ابر میتواند تبدیل به باران یا برف یا مه شود.
ولی یک ابر هیچگاه نمیتواند به هیچ تبدیل شود.
پس یک انسان هم مانند همان است.
به نظر میرسد که ما میمیریم، ولی در واقع ما نمیتوانیم بمیریم.
ما همواره ادامه میدهیم، نه به این شکل، ولی در اشکالی دیگر.
آیا میتوانی این را ببینی؟
در واقع ابرهای زیادی در درون ما هستند.
هر روز ابرهای زیادی را مینوشیم.
این یک ابر است! من این ابر را مینوشم.
بنابراین ۷۰ درصد بدن من ابر است.
و اگر ابر نمیمیرد، من نخواهم مرد!
من همیشه ادامه میدهم!
پس وقتی که تو یک ابری، مانند یک ابر حس میکنی.
ولی وقتی که دیگر ابر نیستی میتوانی باران باشی و مثل باران حس میکنی.
بنابراین بعد از اینکه ابر باران میشود هنوز احساساتی وجود خواهد داشت.
و بعد از تجزیه شدن این بدن، تو دیگر با این بدن حس نمیکنی،
ولی با بدنهای دیگری که به دنبال آن میآید حس میکنی.
به یاد داشته باش، این غیر ممکن است که چیزی بمیرد.
این درس بوداست.
و نه تنها بودا، بسیاری از دانشمندان آن را دریافتهاند.
یک دانشمند فرانسوی گفته است: «هیچ چیز زاییده نشده است، هیچ چیز نمیمیرد.»
نام او آنتوان...
لاووازیه است، آنتوان لوران لاووازیه.
(فرانسوی) «هیچ چیز ایجاد نمیشود. هیچ چیز از بین نمیرود.»
این به این معنی است که، «هیچ چیز ایجاد نمیشود، هیچ چیز از بین نمیرود.»
این در مورد ابر نیز صادق است. آن ابر به دنیا نیامده است.
ما در فکرمان میپنداریم که «زنده شدن» به این معنی است که ما از پوچ ناگهان به چیزی تبدیل میشویم.
ولی یک ابر از هیچ نیامده است.
قبل از اینکه ابر باشد، چیز دیگری بوده است،
مثل آب در اقیانوس، گرمای خورشید.
بنابراین قبل از اینکه ابر باشد، چیزی دیگر بوده است.
از هیچ نیامده است.
بنابراین میدانیم که غیر ممکن است که ابری زاییده شود.
غیر ممکن است که ابری بمیرد.
و یک انسان مانند آن است.
تو از پوچ نیامدهای.
آن لحظه که تو به دنیا آمدی، تو پیشاپیش آنجا بودهای.
قبل از اینکه مادرت با تو آبستن شده بود، در رحمش، تو آنجا بودی،
نیمهای در پدرت و نیمهای در مادرت.
و آن نیمه در پدرت با نیمهٔ درون مادرت ملاقات کرد
و به توی کوچک تبدیل شد، بسیار کوچک.
پس لحظه لقاح، آغاز نیست. آغازی وجود ندارد.
پایانی وجود ندارد.
پس...
طبع تو مانند طبع آن ابر است: بدون تولد و بدون مرگ.
نگران نباش.
و مراقبه به ما کمک میکند که این طبعِ بدون تولد و بدون مرگ را ببینیم
و آن ترس از مردن را بزداییم، آن ترس از نبودن.
این یک درس بسیار عمیقِ بوداست.
و وقتی که رشد میکنی، تو به مراقبه ادامه میدهی
و حقیقتِ بدون تولد و بدون مردن را لمس میکنی.
و دیگر ترس نخواهی داشت.
و دانشمندان به صحت این واقعیت پی بردهاند.
امروز صبح سؤالی مطرح شد:
«نظر تو دربارهٔ مهبانگ چیست؟»
مهبانگ آغاز دنیاست.
ولی در این تدریس، این تمرین، آغازی وجود ندارد.
اگر مهبانگ وجود دارد، پس مهرمب هم خواهد بود.
این یک موضوع بسیار جالبی برای مراقبه است.
پس مردم تئوری مهبانگ را ساختهاند
چون نیاز به توجیه کردن اینکه دنیا چطور آغاز شده را حس میکنند.
اما اگر آنها صحت بدون آغاز و بدون پایان بودن را لمس کنند
احتیاجی به تولیدِ چنین تئوریای نخواهد بود
تا اینکه توجیه کنند.
چرا که اگر فکر کنی مهبانگی وجود دارد باید به مهرمبی هم باور داشته باشی.
و تو اصل اول ترمودینامیک را زیر پا خواهی گذاشت.
این قانون را نقض میکنی: هیچ چیز به دنیا نیامده است، هیچ چیز نمیمیرد.
ما روی این موضوع، که بسیار عمیق است، باید همواره تأمل کنیم.
بنابراین پاسخ من این است: وقتی که ابر هستی یک حس وجود دارد
وقتی به ابر تبدیل میشوی حسی خواهد بود.
وقتی این بدن را داریم حسی وجودی دارد.
بعد از اینکه بدنهای دیگری را در بر میگیریم احساسات دیگری خواهد بود.
خب؟
عجب سؤالی!
(خندهٔ حضار)
(نیمه زنگ)
(زنگ)