Benim hikayem aslında iki yıl önce tam burada
Rajasthan'da başlıyor.
Yıldızlı bir gecede, çölde Mukhtiar Ali adlı
bir Sufi şarkıcıyla birlikteydim.
Ve eski Hindistan destanı
"The Mahabharata" zamanından
bu yana hiçbir şeyin değişmemesi hakkında konuşuyorduk.
O zamanlar, biz Hintliler seyahat etmek istediğimizde
iki tekerlekli at arabasına atlayıp gökyüzüne uçardık.
Şimdi aynısını uçaklarla yapıyoruz.
O zamanlar,
büyük Hintli savaşçı prens Arjuna
susadığında, bir ok çıkarıp
yere saplar ve oradan su çıkardı.
Şimdi aynısını
sondaj aletleri ve makinalarla yapıyoruz.
Vardığımız sonuç şuydu,
sihrin yerini makinalar
aldı.
Ve bu beni gerçekten çok üzdü.
Teknolojeden biraz korkmaya başladığımı fark ettim.
Yanımda fotoğraf makinam
olmadan ve arkadaşlarıma
tweet atmadan gün batımının tadını çıkarma
yeteneğimi kaybedeceğim fikri beni dehşete düşürdü.
Ve teknolojinin sihri öldürmek yerine
mümkün kılması gerektiğini düşündüm.
Küçük bir kızken,
dedem bana küçük gümüş cep saatini vermişti.
Ve bu 50 yıllık teknoloji parçası
benim için dünyadaki en sihirli şey oluverdi.
Hayalimde korsanlar, gemi enkazları
ve görüntülerle dolu bir dünyanın
altın yaldızlı bir kapısı haline gelmişti.
Bu yüzden cep telefonlarımızın,
süslü saatlerimizin ve fotoğraf makinelerimizin
bizi hayal kurmaktan alıkoyduğunu hissettim.
Esinlenmemizi engelliyorlardı.
Ve böylece teknoloji dünyasına dalış yaptım,
onu sihri öldürmek yerine mümkün kılmak için
nasıl kullanabileceğimi görmek için.
19 yaşından beri kitaplar için resimler çiziyorum.
Ve iPad'i gördüğümde,
onu dünyanın her yerindeki okuyucuları
birleştirecek bir hikaye anlatma aleti olarak gördüm.
Nasıl tuttuğumuzu bilebiliyor.
Nerede olduğumuzu bilebiliyor.
Resmi ve yazıyı, animasyonu,
sesi ve dokunuşu bir araya getiriyor.
Hikaye anlatma çok daha
çoklu duyumsal hale geliyor.
Peki bununla ne yapıyoruz?
Aslında size iPad için bir uygulama olan
Khoya'yı tanıtacağım.
Şöyle diyor, "Parmağınızı
her bir ışığın üzerine koyun."
Ve böylece --
(Müzik)
Şöyle diyor, "Bu kutu şu kişiye aittir ..."
Ve buraya adımı yazıyorum.
Ve aslında kitaptaki bir karakter oluyorum.
Çeşitli noktalarda, küçük bir harf karşıma çıkıyor --
ve iPad GPS sayesinde nerede yaşadığınızı biliyor --
ki aslında beni gösteriyor.
Bu tarz ihtimaller içimdeki çocuğu
gerçekten çok heyecanlandırıyor.
Sihirden çok fazla bahsettim.
Ve bundan büyücüleri ve ejderhaları kastetmiyorum,
Kastettiğim çocukça bir sihir,
çocukken hepimizin sahip olduğu fikirler.
Bir kavanozdaki ateşböcekleri fikri, bir nedenden dolayı,
beni her zaman heyecanlandırmıştır.
Ve burada iPad'inizi sarsmalısınız,
ateşböcekleri dışarı çıkıyor.
Ve aslında kitabın devamında yolunuzu aydınlatıyorlar.
Çocukken beni gerçekten büyüleyen başka bir fikir ise
tüm galaksinin tek bir bilyenin
içinde olması.
Ve burada,
her kitap ve her dünya
bu aletin içindeki sihirli
aletin içine
sürüklediğim küçük bir bilye halini alıyor.
Ve bir harita açıyor.
Başından beri, tüm fantastik kitapların haritası olmuştur,
ama bu haritalar hareketsizdi.
Bu büyüyen, parıldayan ve kitabın
devamında yol göstericiniz olan bir harita.
Kitabın belli noktalarında ortaya çıkıyor.
Şimdi içine gireceğim.
Benim için gerçekten önemli olan bir diğer şeyse,
Hindistana özgü ama aynı zamanda
çok çağdaş bir içerik yaratmatı.
Burada gördükleriniz Apsaralar.
Hepimiz daha önce perileri ve nimfaları(orman veya su perisi) duyduk,
ama Hindistan dışındaki kaç kişi
Hinti kardeşler Apsaraları biliyordur?
Bu zavallı Apsaralar eski ve küf kokulu bir kitaptaki Indra'nın odalarında binlerce yıl
boyunca kapalı kalmışlardı.
Ve onları çağdaş bir çocuk
hikayesinde geri getiriyoruz.
Ve gerçekten çevresel krizler gibi yeni
sorunlarla ilgilenen bir hikaye.
(Müzik)
Çevresel krizlerden bahsetmişken,
bence geçtiğimiz 10 yıldır karşılaştığımız büyük sorun
çocukların odalarında bilgisayarlarına yapışmış bir şekilde
odalarında tıkılı kalmaları, dışarı çıkamıyorlar.
Ama şimdi mobil teknolojiyle,
çocuktarımızı teknolojileriyle beraber dışarı, doğaya
çıkarabiliriz.
Kitaptaki etkileşimlerden biri de
dışarı çıkmanızı, iPad'deki
kameranızı açmanızı ve farklı
doğal nesnelerin resimlerini toplamanızı
gerektiren bir göreve gönderiliyorsunuz.
Ben küçükken, çeşitli koleksiyonlarım vardı
sopalar, taşlar, çakıl taşları ve deniz kabukları.
Ve bir şekilde çocuklar artık bunu yapmıyor.
Bu çocukluk ritüelini geri getirmek için
dışarı çıkmalısınız
ve bir bölümde, bir çiçeğin fotoğrafını çekip
sonra onu etiketlemelisiniz.
Başka bir bölümde, bir ağaç kabuğu parçasının resmini çekmeli
ve onu da etiketlemelisiniz.
Ve böylece
gerçekten çevrimiçi yayınlayabileceğiniz dijital bir fotoğraf
koleksiyonu yaratıyorsunuz.
Londra'da bir çocuk bir tilkinin resmini yüklüyor
ve şöyle diyor, "Bugün bir tilki gördüm."
Hindistan'daki bir çocuk ise şöyle diyer, "Bugün bir maymun gördüm."
Ve gerçekten çektiğiniz dijital fotoğraflardan
oluşan bir koleksiyonun çevresinde bu tarz
bir sosyal ağ yaratıyor.
Sihir, dünya ve teknolojiyi bir araya
getirme ihtimalleri
gerçekten çok fazla.
Bir sonraki kitapta, video açıkken iPad'inizi
dışarı çıkardığınız bir etkileşim üzerinde çalışıyoruz
ve zenginleştirilmiş gerçeklik sayesinde,
evinizin dışındaki saksı çiçeğinde
ortaya çıkan hareketli perileri görüyorsunuz.
Bir noktada, ekranınız yapraklarla kaplanıyor.
Ve onları dağılmak için rüzgar sesi yapmanız gerekiyor ve bu sayede
kitabın devamını okuyorsunuz.
Doğanın güçlerinin teknolojiye yaklaştığı
ve sihir ve teknolojinin bir araya
geldiği bir dünyaya doğru
ilerliyoruz, hepimiz ilerliyoruz.
Güneşten enerji elde ediyoruz.
Çocuklarımızı ve kendimizi
doğal dünyaya ve basit bir
hikaye sayesinde sahip olduğumuz
çocukluk sevgisine, eğlenceye
ve sihre yaklaştırıyoruz.
Teşekkür ederim.
(Alkış)