Իմ պատմությունը սկսվել է հենց այստեղ` Ռաջաստանում,
մոտավորապես 2 տարի առաջ:
Ես անապատում էի ու Սուֆի երգիչ Մուխտիար Ալիի հետ
աստղալից երկնքի տակ
զրուցում էի այն մասին, թե ինչպես է պատահել,
որ ոչինչ չի փոխվել դեռ հնդկական
հին էպոս «Մահաբհարատայի » ժամանակներից:
Դեռ այն ժամանակ, երբ մենք`հնդիկներս ցանկանում էինք ճանապարհորդել,
մենք ցատկում էինք կառքի մեջ և սլանում առաջ:
Հիմա մենք նույնն անում ենք ուղղաթիռներով:
Այն ժամանակ,
հենց որ հնդիկ զինվոր- արքայազն Արջունան ծարավում էր,
հանում էր իր նետը, խրում գետնի մեջ,
և ջուրը դուրս էր ցայտում:
Հիմա մենք նույնն անում ենք
գայլիկոններով և հաստոցներով:
Եվ մենք եկանք այն եզրակացության,
որ կախարդանքը փոխարինվել է
մեքենայացված սարքերով:
Դա ինձ իրոք տխրեցրեց:
Ես հասկացա, որ կարծես տեխնոֆոբ էի դառնում:
Վախենում էի, որ կկորցնեմ մայրամուտը
վայելելու և գնահատելու կարողությունը,
եթե իմ ձեռքում չունենամ տեսախցիկ
կամ դրա մասին չթվիթեմ ընկերներիս:
Բայց իրականում տեխնոլոգիան պետք է
ի կատար ածեր կախարդանքը, այլ ոչ թե վերացներ այն:
Երբ ես դեռ փոքրիկ աղջնակ էի,
պապիկս տվեց ինձ իր գրպանի փոքրիկ արծաթե ժամացույցը:
Ու այդ 50 տարեկան տեխնոլոգիան
ինձ համար դարձավ ամենակախարդական բանը.
այն ինձ համար մի ոսկեզօծ դարպաս էր
դեպի երևակայական աշխարհ` լի ծովահեններով,
նավաբեկություններով և երևակայական պատկերներով:
Այսպիսով, սկսեցի մտածել, որ մեր բջջային
հեռախոսները , շքեղ ժամացույցները,
տեսախցիկները չեն թողնում, որ մենք երազենք:
Դրանք թույլ չեն տալիս, որ ներշնչվենք:
Եվ այսպես ես ներխուժեցի տեխնոլոգիայի այս աշխարհը,
որպեսզի տեսնեի, թե ինչքանով կարող էի այն
օգտագործել կախարդանքն իրականացնելու, ոչ թե այն սպանելու համար:
Ես 16 տարեկանից գրքեր եմ նկարազարդում:
Եվ այսպես, երբ ես տեսա iPad- ը,
նայում էի դրան որպես պատմություններ պատմող մի սարք,
որը կարող էր կապել ամբողջ աշխարհի ընթերցողներին:
Այն կարող է իմանալ, թե ինչպես ենք մենք նրան բռնում:
Կարող է իմանալ, թե որտեղ ենք մենք:
Այն միավորում է և՛ պատկերը,և՛ տեքստը,
և՛ անիմացիան, և՛ հնչյունը, և՛ հպումը:
Պատմություններ պատմելը դառնում է
ավելի ու ավելի բազմունակ:
Բայց ի՞նչ ենք մենք անում դրանով:
Այսպիսով, ես պատրաստվում եմ գործի դնել Խոյան`
iPad-ի համար մի ինտերակտիվ ծրագիր:
Այն ասում է. «Դրե'ք Ձեր մատները
յուրաքանչյուր լույսի վրա»:
Եվ այսպես…
(Երաժշտություն)
Այն ասում է. «Այս արկղը պատկանում է...» :
Ու ես հավաքում եմ իմ անունը:
Եվ փաստորեն ես դառնում եմ այս գրքի մի մասը:
Տարբեր կետերում մի փոքրիկ
նամակ է հասնում ինձ, որն ուղղված է հենց ինձ …
iPad-ը GPS-ի շնորհիվ գիտի, թե որտեղ եք ապրում:
Իմ մեջ ապրող երեխան, իրոք,
ոգևորվում է այս տեսակ հնարավորություններից:
Այնպես ստացվեց, որ ես շատ խոսեցի կախարդանքի մասին:
Բայց նկատի չունեմ կախարդներին ու վիշապներին,
ես նկատի ունեմ մանկության կախարդանքը, այն մտքերը,
որոնք ունեցել ենք , երբ դեռ երեխա էինք:
Օրինակ՝ կուժի միջի լուսատտիկների միտքը
ինչ-որ պատճառով ինձ միշտ հետաքրքրել է:
Դրա համար այստեղ պետք է շրջեք ձեր iPad- ը
և հանեք այդ լուսատտիկները:
Ու նրանք փաստորեն լուսավորում են այդ ուղին ամբողջ գրքի մեջ:
Մեկ այլ միտք, որն ինձ` որպես երեխայի իրոք գրավեց,
այն էր, որ ամբողջ տիեզերքը կարող է տեղավորվել
միայն մեկ մարմարե քարի մեջ:
Եվ այսպես, այստեղ,
յուրաքանչյուր գիրք, յուրաքանչյուր աշխարհ
դառնում է մի փոքրիկ մարմարե քար,
որը ես տանում եմ դեպի այս կախարդական սարքը,
էլ գտնվում է մեկ այլ սարքի մեջ:
Եվ այն բացում է մի քարտեզ:
Ընդհանուր առմամբ, բոլոր երևակայական գրքերը միշտ էլ ունեցել են
քարտեզներ, բայց դրանք միշտ անփոփոխ են եղել:
Սա քարտեզ է, որը մեծանում-մեծանում է,
և դառնում է ձեր ուղեցույցը գրքի մնացած մասերի համար:
Այն բացահայտում է իրեն որոշակի կետերում նաև գրքի մեջ:
Այսպիսով, ես պատրաստվում եմ պարզապես մուտք գործել:
Մեկ այլ բան, որ իրոք կարևոր է ինձ համար,
այն է, որ ստեղծվի այնպիսի բովանդակություն,
որը հնդկական է, բայց նաև ժամանակակից:
Ահա, սրանք Ապսարաներն են:
Դե, մենք բոլորս լսել ենք փերիների, հավերժահարսերի մասին,
բայց քանի՞ հոգի Հնդկաստանից դուրս
գիտի հնդկական փերիների՝ Ապսարաների մասին:
Այս խեղճ Ապսարաները թակարդի մեջ են եղել Ինդրայի պալատներում
ալատներում հազարավոր տարիների ընթացքում հին և բորբոսնած գրքերի մեջ:
Եվ այսպիսով, մենք վերադարձնում ենք դրանք
երեխաների համար ժամանակակից մի պատմության միջոցով.
պատմություն, որը հիմնականում վերաբերում էր այնպիսի
նոր հիմնախնդիրների, ինչպիսին է շրջակա միջավայրի ճգնաժամը:
(Երաժշտություն)
Խոսելով շրջակա միջավայրի ճգնաժամի մասին`
պետք է ասեմ, որ կարծում եմ՝ վերջին տասը տարիների ընթացում
մեծ խնդիր է այն, որ երեխաները փակվում են իրենց սենյակներում,
կպչում իրենց անձնական համակարգիչներին և չեն կարողանում դուրս գալ այնտեղից:
Բայց այժմ բջջային տեխնոլոգիայի միջոցով
մենք կարող ենք երեխաներին դուրս հանել դեպի բնություն
իրենց տեխնոլոգիայի հետ միասին:
Գրքի ինտերակտիվ գործողություններից մեկն այն է,
որ ձեզ ուղարկում են այս առաջադրանքով,
երբ դուք պետք է դուրս գաք
միացնեք ձեր iPad-ի տեսախցիկը
և տարբեր բնական օբյեկտներ նկարեք:
Երբ դեռ փոքր էի, փայտիկների, քարերի,
գետաքարերի, խեցիների բազմաթիվ հավաքածուներ ունեի:
Եվ չգիտես ինչու երեխաները դա հիմա չեն անում:
Այսպես, ետ բերելով այս մանկության ավանդույթները`
պետք է դուրս գաք
և առաջին գլխում նկարեք մի ծաղիկ,
այնուհետև պիտակավորեք այն:
Մյուս գլխում պիտի նկարեք որևէ ծառի կեղև
ու պիտակավորեք այն:
Եվ ի՞նչ է տեղի ունենում.
դուք փաստորեն ստեղծում եք թվային նկարների հավաքածու,
ապա դնում եք դրանք առցանց:
Լոնդոնից մի երեխա դնում է աղվեսի նկար
և ասում. «Ես այսօր աղվես եմ տեսել»:
Հնդկաստանից մի երեխա ասում է. «Ես այսօր կապիկ եմ տեսել»:
Եվ դա ստեղծում է ձեր`
արդեն նկարած թվային նկարների
հավաքածուի սոցիալական ցանցը:
Կախարդանքը, երկիրը և տեխնոլոգիան
միավորելու համար
կան բազմաթիվ հնարավորություններ:
Հաջորդ գրքում մենք նախատեսում ենք ունենալ մի գործողություն,
որտեղ դուք, հանելով ձեր iPad-ը` միացրած տեսախցիկով
և չափազանցված իրականությամբ, կարող եք տեսնել,
որ այս անիմացված փերիների շերտը հայտնվում է
մի տնային բույսի վրա, որը գտնվում է ձեր բակում:
Այս կետում ձեր էկրանը լցված է տերևներով:
Դուք պետք է ստեղծեք քամու սուլոց, հեռու փչեք տերևներն
ու կարդաք գրքի մնացած մասը:
Մենք ձգտում ենք, բոլորս ձգտում ենք
դեպի այն աշխարհը, որտեղ բնության ուժերը
մոտենում են տեխնոլոգիային, և կախարդանքն
ու տեխնոլոգիան կարող են ավելի մոտենալ միմյանց:
Մենք օգտագործում ենք արևից ստացված էներգիան:
Ավելի մոտեցնում ենք մեզ ու մեր երեխաներին
բնական աշխարհին և
այդ կախարդանքին, ուրախությանն ու
մանկական սիրուն, որը մենք
ունեինք մի պարզ պատմության ընթացքում:
Շնորհակալություն
(Ծափահարություններ)