Billie Jean King: Hallo allemaal!
(Applaus)
Bedankt, Pat.
Dank je wel!
Dit is opwindend voor mij!
(Gelach)
Pat Mitchell: Mooi!
Ik dacht, toen ik de video van de wedstrijd weer zag:
je voelde vast dat het lot van alle vrouwen zou worden bepaald
door elke slag die jij sloeg.
Voelde dat zo?
BJK: Bobby Riggs was een voormalig nummer één van de wereld,
hij stond daar niet zomaar wat te hakken.
Hij was een van mijn helden en ik bewonderde hem.
Eigenlijk heb ik hem daarom verslagen, omdat ik respect voor hem had.
(Gelach)
Echt -- mijn moeder, en vooral mijn vader, zei altijd:
"Respecteer je tegenstanders, en onderschat ze nooit."
En hij had helemaal gelijk.
Maar dit ging over sociale verandering.
Ik was bloednerveus bij alle aankondigingen,
en het voelde als een zware last op mijn schouders.
Ik dacht: als ik verlies, gaat de klok voor vrouwen minstens 50 jaar terug.
Sinds 23 juni 1972 was er een nieuwe wet tegen discriminatie van vrouwen.
Het professionele damestennis --
negen dames hadden in 1970 een één-dollar-contract getekend --
en deze wedstrijd was in 1973.
Dit was pas het derde jaar dat we een seizoen hadden
waarin we echt meededen, wedstrijden speelden en ons brood konden verdienen.
Negen dames hadden dat één-dollar-contract getekend.
Ons ideaal was dat ieder meisje, waar ook op de wereld,
als ze goed genoeg was,
de kans zou hebben om te spelen en daar de kost mee te verdienen.
Want voor 1968, verdienden we 14 dollar per dag,
en waren we afhankelijk van allerlei organisaties.
Daar wilden we echt van af.
We wisten dat het niet alleen om onze generatie ging,
maar ook om toekomstige generaties.
We leunen altijd op degenen die voor ons kwamen, dat is zeker zo.
Maar elke generatie kan zorgen voor verbeteringen.
Daar dacht ik aan.
Ik wou echt dat iedereen die nieuwe wet zou omarmen.
Deze wet, jullie kennen haar misschien niet,
hield in dat alle overheidsgeld in het middelbaar en hoger onderwijs,
openbaar of particulier,
-- eindelijk -- moest bestaan uit gelijke bedragen voor jongens en meisjes.
En dat veranderde alles.
(Applaus)
Er kan wel een bepaalde wet zijn,
maar de mensen moeten haar ook accepteren.
Dan is zij pas echt iets waard.
Daar dacht ik dus aan.
Ik wilde de mensen overtuigen van die verandering.
Maar die wedstrijd bracht twee dingen voort.
Voor vrouwen: zelfbewustzijn, empowerment.
Ze durfden om salarisverhoging te vragen.
Sommige vrouwen hadden daar wel 10, 15 jaar mee gewacht.
Ik zei: "Heb je ze gekregen?"
(Gelach)
En dat hadden ze!
En voor de mannen?
Tegenwoordig zijn veel mannen zich er niet van bewust,
maar als je eind 40 of in de 50 of 60 bent,
ben je van de eerste generatie mannen uit de tijd van de vrouwenbeweging --
of je nu wilt of niet!
(Gelach)
(Applaus)
Er gebeurde ook iets met de mannen, ze kwamen naar me toe --
meestal waren zij degenen met tranen in hun ogen,
heel interessant.
Ze zeiden: "Billie, ik was nog heel klein toen ik die wedstrijd zag,
en nu heb ik een dochter.
Ik ben zo blij dat ik dat gezien heb toen ik jong was."
President Obama was een van die jongens, toen hij 12 jaar was.
Toen ik hem ontmoette, zei hij tegen me:
"Jij weet dit niet, maar ik zag die wedstrijd toen ik 12 was.
Nu heb ik twee dochters,
en het heeft me beïnvloed in hoe ik ze opvoed."
Mannen én vrouwen hebben er iets aan gehad, op een verschillende manier.
PM: Nu zijn er generaties, ten minste één of twee,
die zijn opgegroeid met de gelijkheid
die door deze wet, en nog wat opstanden daarna, mogelijk werd.
Deze generaties vrouwen zijn ook opgegroeid met teamwork.
Zij beoefenden nu teamsport zoals dat eerder niet kon.
Dus je had al heel wat opgebouwd: als sporter,
als pleitbezorger voor gelijke beloning voor vrouwelijke sporters
en met je stichting, Women's Sports Foundation.
Wat wil je nu bereiken
met de Billie Jean King Leadership Initiative?
BJK: Toen ik 12 was kreeg ik een openbaring.
Op mijn elfde kende ik geen enkele tennisspeler,
een vriendin vroeg of ik meeging tennissen en ik zei: "Wat is dat?"
Ik ben niet opgegroeid met tennis, wel met basketbal en andere sporten.
Vooruitspoelen naar 12 jaar oud,
(Gelach)
en ik begin te spelen op toernooien
met ranglijsten aan het eind van het jaar.
Ik zat wat te dagdromen bij de Los Angeles Tennis Club
en ik dacht na over mijn sport -- hoe klein het was,
maar ook dat alle spelers witte schoenen en witte kleding droegen,
met witte ballen speelden, alle spelers waren blank.
Ik vroeg me af, op mijn twaalfde: Waar zijn alle anderen?
Die gedachte liet me niet meer los.
Op dat moment,
nam ik me voor altijd voor gelijke rechten en kansen
voor jongens en meisjes, mannen en vrouwen, te vechten.
Tennis kon me, als het me zou lukken om nummer één te worden -
ik besefte toen al dat het als meisje moeilijker zou zijn om invloed te hebben -
een podium geven.
Tennis is een wereldsport.
Ik dacht:
ik heb een unieke en enige kans gekregen.
Ik wist niet of het zou lukken -- ik was nog maar 12.
Ik wou het echt, maar de top hálen is een heel ander verhaal.
Ik herinner me dat voornemen nog goed en ik probeer altijd te doen wat ik zeg.
Dat is gewoon hoe ik ben: voor anderen opkomen.
En helaas zijn vrouwen benadeeld.
We werden als minderwaardig beschouwd.
Waar moest ik mijn aandacht op richten?
Het was gewoon ... je moet wel.
Leren om voor jezelf op te komen, naar jezelf te luisteren.
Je hoort steeds opnieuw,
en ik had geluk, want ik had een goede opleiding.
Ik denk: als je het kunt zien, dan kan je het zijn.
Als je het kunt zien, kun je het zijn.
Kijk maar naar Pat, naar andere leiders,
kijk naar deze sprekers, kijk naar jezelf,
want iedereen --
iedereen --
kan iets bijzonders doen.
Echt elk individu.
PM: Jouw verhaal, Billie, heeft zo veel vrouwen overal geïnspireerd.
En met het Billie Jean King Leadership Initiative
ga je aan de slag met een nog groter thema.
Want iets waar we veel over horen is dat vrouwen mondiger zijn,
dat ze bezig zijn om meer leidinggevende rollen te krijgen.
Jij hebt het over iets wat nog veel groter is dan dat:
gezamenlijk leiderschap.
Deze generatie is al opgegroeid met de gedachte dat iedereen erbij hoort.
BJK: Geweldig hè? En de technologie!
Fantastisch hoe ze ons verbindt! Verbinding, daar gaat het om.
Het is echt verbazingwekkend; de mogelijkheden die erdoor ontstaan.
Maar de Billie Jean King Leadership Initiative
gaat eigenlijk vooral over hoe de werkvloer moet veranderen,
zodat mensen ook op het werk zichzelf kunnen zijn.
Want de meesten van ons hebben twee rollen.
De eerste: zich aanpassen -- een perfect voorbeeld:
een Afrikaans-Amerikaanse vrouw staat 's ochtends een uur eerder op,
om haar haar steil te maken,
gaat waarschijnlijk vier, vijf, zes keer per dag naar het toilet,
om haar haar weer steil te maken, om net als iedereen te zijn.
Ze heeft twee banen.
Haar gewone baan, wat die ook is,
en het werk om zich aan te passen.
Of deze arme man en zijn diploma --
ging naar de University of Michigan,
maar hij vertelde nooit dat hij uit een arm gezin kwam --
hij had het er nooit over.
Hij liet altijd zien dat hij goed opgeleid was.
Een homoseksuele jongen en de NFL --
dat is American football voor wie het niet weet --
heel belangrijk, heel macho.
Hij sprak de de hele tijd over football,
omdat hij zijn homoseksualiteit verborgen wilde houden.
En zo gaat het maar door.
Ik wil graag dat iedereen helemaal zichzelf kan zijn, ieder uur van de dag,
dat zou perfect zijn.
We betrappen onszelf erop -- ook ik,
als lesbische vrouw,
(Zucht)
dat ongemakkelijke, en beetje naar gevoel in mijn buik,
dat ik me niet helemaal lekker voel in mijn eigen lichaam.
Ik denk dat je je moet afvragen --
ik wil dat mensen zichzelf zijn, wat dat ook is, laat ze gewoon.
PM: Het eerste onderzoek dat de Leadership Initiative deed,
bevestigde je voorbeelden:
velen van ons hebben problemen met authenticiteit.
Maar jij keek nu naar de millenniumgeneratie,
die konden genieten van al die gelijke kansen --
tenminste, officieel zijn ze er --
BJK: Allereerst, ik bof echt
met een geweldig partnership met Teneo, een strategisch bedrijf.
Dat is de echte reden dat ik dit kan doen.
Ik heb twee keer in mijn leven
echt steun gehad van invloedrijke mannen.
In het verleden was dat met Philip Morris met Virginia Slims,
en dit is de tweede keer in mijn hele leven.
En dan was er Deloitte.
Ik wilde echt graag data en feiten.
Deloitte verstuurde een enquête,
en meer dan 4000 mensen hebben hem nu ingevuld.
We gaan er mee door met werknemers.
Wat vindt deze millenniumgeneratie?
Van alles, maar het echt geweldige is --
onze generatie dacht: "Vertegenwoordiging is belangrijk."
Nu zie je iedereen vertegenwoordigd.
Dat is niet meer genoeg, wat echt geweldig is!
De millenniumgeneratie is fantastisch, ze willen verbinding, betrokkenheid.
Ze willen gewoon horen wat jij voelt, wat jij denkt,
en een oplossing vinden.
Het zijn probleemoplossers,
en ze hebben natuurlijk alle informatie binnen handbereik,
vergeleken met toen ik jong was.
PM: Wat heb je geleerd over de millenniumgeneratie?
Gaan zij dingen veranderen?
Gaan zij een wereld creëren met een echt inclusieve arbeidsmarkt?
BJK: In 2025 komt 75 procent van de werknemers over de hele wereld
uit de millenniumgeneratie.
Ik denk dat zij problemen gaan oplossen.
Ik denk dat ze de middelen hebben.
Ik weet dat ze betrokken zijn.
Ze denken groots en kunnen grote dingen bereiken.
Ik wil bijblijven bij de jongeren,
ik wil niet achterlopen.
(Gelach)
PM: Dat zal zeker niet gebeuren!
Maar wat jouw onderzoek liet zien over de millenniumgeneratie
komt niet echt overeen met de ervaringen van de meeste mensen.
BJK: Nou ja, als we het hebben over -- Ik heb een klein onderzoekje gedaan.
Ik heb met de babyboomers gesproken, hun bazen. Ik vroeg:
"Wat denk je van de millenniumgeneratie?"
Ik ben helemaal enthousiast,
en ik krijg zo'n gezicht --
(Gelach)
"Oh, bedoel je de ik-generatie?"
(Gelach)
Ik zei: "Vind je dat nou echt?"
Want ik denk dat ze wel om het milieu geven
en dat soort dingen."
Ze antwoorden: "Billie, ze kunnen zich niet concentreren."
(Gelach)
Het is bewezen
dat de gemiddelde 18-jarige zich 37 seconden kan concentreren.
(Gelach)
Gebrek aan concentratie
en ze zijn niet betrokken.
Ik hoorde laatst nog een verhaal:
een vrouw heeft een galerie en een paar werknemers.
Ze krijgt een sms'je van een van die medewerkers,
een stagiaire, ze werkt er nog maar pas, en ze zegt:
"Oh ja, ik kom wat later want ik zit bij de kapper."
(Gelach)
Als ze binnenkomt, zegt die bazin:
"Wat is dit?"
Ze antwoordt "Oh, ik was te laat, sorry, hoe gaat het?"
Zij zegt: "Nou, wat denk je? Ga maar, ik wil je hier niet meer hebben."
Ze zegt: "Oké."
(Gelach)
Geen probleem!
PM: Billie, dat verhaal --
BJK: Ja, maar dáar zijn de babyboomers bang voor --
ik vertel 't alleen maar, want het is goed om erover te praten.
(Gelach)
Het is goed om erover te praten
omdat we onszelf zijn en authentieke gevoelens hebben,
dus we moeten het van beide kanten bekijken.
Maar ik heb er echt vertrouwen in want,
als je, zoals ik, in de sportwereld zit,
daar wordt elke generatie beter.
Dat is een feit.
De Women's Sports Foundation pleit nog steeds voor die antidiscriminatiewet,
we blijven proberen om hem te beschermen,
want hij blijft een zwakke positie houden.
We zijn echt bezorgd,
en doen veel onderzoek.
Dat vinden we heel belangrijk.
En ik wil van mensen horen.
We moeten de gedachte van die wet wereldwijd beschermen.
President Carter heeft uitgelegd hoe de antidiscriminatiewet is beschermd.
Je moet weten dat elke rechtszaak
die vrouwen, in de sport tenminste, zijn begonnen --
tegen welke organisatie dan ook --
door hen zijn gewonnen.
De antidiscriminatiewet is er om ons te beschermen.
Dat is geweldig.
Maar we wachten nog steeds op volledige overtuiging --
dat iedereen die wet omarmt, dat is zo belangrijk.
PM: Waar kom jij 's ochtends voor uit bed?
Wat motiveert je om door te gaan met je werk,
met het vechten voor gelijkheid, het verder te willen uitbreiden,
altijd op zoek te gaan naar nieuwe gebieden, nieuwe ideeën?
BJK: Mijn ouders werden altijd al gek van mijn nieuwsgierigheid.
Ik heb een enorme drijfveer.
Mijn jongere broer speelde honkbal op het hoogst mogelijke niveau.
Het maakte mijn ouders niet uit of we goed waren.
(Gelach)
Ze werden echt gek van ons want wij waren zo fanatiek,
omdat we de beste wilden zijn.
Het heeft ook te maken met wat ik hoor in de TED-talks.
Ik luister naar al die vrouwen,
naar al die mensen,
naar President Carter -- hij is trouwens 90 jaar oud,
en gooide al die cijfers eruit --
ik had willen vragen:
"Sorry, wacht even, is er een lijstje met de cijfers?"
Maar hij gooide ze er zomaar uit -- dat is toch geweldig?
PM: Zo'n geweldige man.
(Applaus)
BJK: En dan is er President Mary Robinson,
voormalig president van Ierland --
Bedankt Ieren! 62 procent voor het homohuwelijk, yes!
(Applaus)
Het Amerikaanse Congres gaat in juni stemmen over het homohuwelijk,
en dit zijn zaken die sommige mensen liever niet horen.
Maar vergeet niet, we zijn allemaal individuen,
mensen met een hart dat klopt,
die betrokken zijn en zichzelf willen zijn.
Oké? Misschien ben je het oneens met iemand,
maar iedereen krijgt dezelfde kans.
Ik denk dat we met z'n allen de plicht hebben
om vooruit te blijven gaan, altijd.
Deze mensen zijn zo inspirerend.
Iedereen telt mee.
En iedereen hier heeft invloed.
Jullie luisteraars, daar ergens op de wereld, en de mensen hier --
echt iedere individu heeft invloed.
Vergeet dat niet, oké?
Geef nooit op als het om jezelf gaat.
PM: Billie, je bent zo inspirerend.
BJK: Bedankt, Pat!
(Applaus)
Bedankt, TED!
(Applaus)
Hartelijk bedankt!