[müzik]
Yuva ve Sen Aynı Şeysiniz (altyazılı)
10-09-2018
[Mooji] Om. Namaste. Hepiniz hoş geldiniz.
Çok kısa sürede geri dönüş yaptığınız için teşekkür ederim.
Bir araya gelmeyi beklemediğim
bir çok yüz görüyorum.
O halde hepiniz hoş geldiniz, önemli olan bu.
Ve umarım yerinizi bir şekilde bulmuşsunuzdur,
ne demek istediğimi anlıyorsanız, Monte Sahaja'ya ayak uydurmak.
İşte, ben burdayım. Sorunuz varsa birkaç soruya açığım.
Soru sormak isteyen var mi? Ve neler yapabileceğimizi görelim.
Peki, ordaki başlayabilir.
Mikrofonumuz var. Şu an geliyor.
[Soran 1] Teşekkürler sevgili Mooji.
Nihayet, 5 ayın sonunda bir soru buldum.
[Mooji] 5 ay sonra mı buldun onu?
[S.1] Umarım iyi bir tanedir. [Mooji] Pekala, bir bakalım. [kahkaha]
[S.1] Davet öyle bir hediye ki.
Bu boşluğu gerçekten hissediyorum. Bu genişliği gerçekten hissediyorum.
Fakat her zaman aynı zamanda bu bedeni de hissediyorum.
Benim için en zoru bunu bırakmak.
Bu yüzden, 'Ben elim miyim?' diye sormayı denedim.
Ve gerçekten onaylayabildim, 'Ben elim değilim' diye.
Bedenim ve beynim üzerinden geçiyordum,
'Hayır, ben beynim değilim'. Bu gerçekten doğru.
Fakat kalbime geldiğimde, 'Ben kalbim miyim?',
işte bu çok net değil.
[Mooji] O kalp değil. [S.1] Fiziksel kalp değil.
[S.1] Fakat 'Ben' gibi hissettiriyor, ben buyum gibi,
o da içeride gibi hissettiriyor.
[Mooji] Evet. Evet. O da içinde tabi ki.
[S.1] Evet. [kahkaha] Fakat sanki...
[M.] Sadece parmaklarının ucuna ve başının üstüne kadar mı?
[Mooji] Tam olarak sığacak şekilde sıkıştırılmış mı? [S.1] Pek sayılmaz.
[Mooji] Bununla ilgili konuşurken şöyle bir hissin oluyor mu...
Şu soruyu nasıl ele aldın? 'Onun bir biçimi var mı?'
[S.1] Çok açık ki biçimi yok.
Fakat her zaman, 'Ben hala bu kişiyim' gibi hissediyorum
veya bu bağı hissediyorum.
[Mooji] Bundan kurtulmaya çalışmanın gereği yok.
Görünen, zahiri varoluşumuzda deneyimlediğimiz
çok sabit bir koşullanmadır bu.
Aynı zamanda buradayız da ve bu biçim aracılığıyla işlev görüyoruz,
fakat bu kanıksanmış bir koşullanmadır.
Neredeyse kimse bunu sorgulamaz.
Bu yüzden, eğer bir şeyi sorgulamazsan,
onun gerçek olduğu varsayılır, değişemez olduğu.
İşte, eğer orada olan tek şey
senin sadece zihnin ve bedenden ibaret olmak olsaydı,
ve bunun ötesinde hiçbir şey olmasaydı,
çoğu insan bununla rahat ederdi.
Zaten orada olduğuna inandıkları şey bu, bedenden ibaret olan kimliğin,
ve algıladığın gerçeği.
Duyulara sahipsin ve bir şey eğleniyor ya da algılıyor,
ya da duyular ve zihin yoluyla tecrübe ediyor. Bu yeterli.
Bu neden yeterli değil?
Eğer ruh diye bir şey olmasaydı, ya da Özbenlik, ya da saf bilinç,
o halde sadece bir kişiden ibaret
olduğun fikri neden yeterli olmazdı?
Ki o kişi, sürekli evrilmeye ve değişmeye devam eden,
bir otoportredir.
Yanı kalıcı değildir.
Ve bedenin kendisi de kalıcı değildir.
Annenin doğurduğu beden şu anki bedenin değildir.
Yani, o da değişiyor. Her şey değişiyor.
İşte, eğer her şey değişiyor ve değişim her şeyin doğasıysa,
var olan her şey değişir.
Bununla ilgili ne yapabiliriz? Bu böyledir.
Ve bu herkes için böyle gibi görünür.
Bir hayatın var, hayatını yaşarsın ve sonunda...
Çünkü hayatın bir sonu vardır,
hayatın bir başı olduğu gibi, zihnimizde
biz beden doğduğunda var oluruz.
O senin ilk günün diyoruz ve
bir son günü de var ayrıca.
Ve ondan sonra? Ondan sonrası yok.
Konunun bu olduğunu varsay, ya da o zaman zarfında,
zihin-beden fonksiyonu dışında hiçbir şey olmadığını.
Sana öyle mi geliyor? Bulduğun bu mu?
O zaman Davet'e ihtiyaç olmazdı,
Davet, senin çoktan varsaydığın
yani bedenden ve bu beden için
var olan koşullanma ya da programlanmadan ibaret olduğun
fikri dışında başka hiçbir şey ortaya çıkarmazdı.
[S.] Gerçekten hissediyorum... Çocukken de,
öldüğümde hala burada olacağımı onaylayabilirdim.
Yani gerçekten hissediyorum. Fakat bilmiyorum, belki fazla beklenti içindeyim.
[Mooji] Söyle bana fazla beklenti içinde olduğun şey nedir?
[S.1] Belki onunla olduğumda bir şey olmalı
bundan daha fazlası olmasını bekliyorum.
[Mooji] Ve 'bu' ne? 'Bundan daha fazlası.'
Sadece ne konuştuğumuzu anlamak için soruyorum,
'Bundan daha fazlası olmalı.'
Yani şu anda, 'bu' neyi temsil ediyor?
[S.1] Sanki onun içinde daha rahat olmam gerekiyor gibi hissediyorum.
Sanki bir şey tutuyor...
[Mooji] Bütün açıklamaların, bir şeyin
Özbenliği keşfedenin başına gelmesi gerektiği temeline dayalı.
Özbenlikle ilgili hiçbir şey yok.
Sözlerin tecrübe edecek olanla alakalı,
sanki birisi Özbenliği tecrübe edecekmiş gibi
ve 'Evet, sonunda onu elde ettim!' diye düşünecek.
Ve eğer bu yeni elde edildiyse, aynı zamanda kaybedilir de.
Eğer bu taze bir şekilde elde ettiğin bir şeyse, o halde,
'Ah! Onu kaybetmemek için dikkatli olmalıyım!' gibi hissetmen gerekebilir.
Ve bunların hepsi oluyor, çünkü 'Ben' hissiyatına dair bir kanaat oluşturmuşsun
ve şu anda kendini o zannediyorsun
ve bu 'Ben' Özbenliği aramakta.
Ve henüz anlaşılmadı ki
o kişisellik hissinden doğan 'Ben', Özün kendisi olduğu
açığa çıktığında ortadan kalkacak.
Fakat hafızamız, alışkanlıklarımız,
eğilimlerimiz, arzularımız ve bağımlılıklarımız olduğu sürece
bir kişi olduğunuz fikri süregelip, güçlenecek.
Ve nihai Hakikatin arayışında gözüken kişinin kendisi
ona takılıp düşecek,
çünkü aydınlanma ya da özgürlük kişi için değildir,
kişiden özgürleşmedir!
Garip bir şey gibi görünüyor, çünkü şöyle bir kanaatimiz var,
'Ben araştırdım ve daha iyiyim,
uzun süre meditasyon yapabilir durumdayım.
Eskiden olduğumdan biraz daha sakin olduğumu fark ediyorum.
Hayatımda kendimi daha rahat hissediyorum,
fakat yine de 'önemli'yi elde etmeliyim. O da şöyle bir şey 'Evet! Daha fazla hatanın ya da
daha fazla acının olmadığı sağlam bir
bilinç düzeyinde sımsıkı bir şekilde yerleşik olmalıyım.'
Yani bu kişi için hala bir arzu var,
daha fazla ızdırap çekmesinin gerekmediği
o en yüce hediyeyi elde etme arzusu.
Bu çok incelikli bir şey, fakat o aslında göründüğü gibi değil.
Davet'in güzelliği ise,
Davet'i dinlemenin sonunda,
ya da kitabı bir yana koyduğunda, sen kimsin?
Davet'in sonunda geriye ne kaldı?
Orada ne var?
[Mooji] İyi bir tecrübe yaşamış bir kişi mi? [S.1] Hayır.
Aslında olabilir, hala öyle hissedilebilir,
'Vay, harikaydı. Tekrar yapabilir miyiz?'
Fakat esasında, eğer takip ettiysen,
umuyorum ki ne olduğuna dair herhangi bir
tanımın olmadığını, herhangi bir sınır ya da
limit duygusunun olmadığını anlayacaksın.
Oysa önceden, kişisellik halinde,
kim olduğumuza dair birçok referansa sahip idik.
Belli bir içeriğin var ve
kim olduğun hissi için ona başvuruyorsun.
Olan'ın keşfinde, o aynı
değişmemiş limitli kimlik mi?
Şimdi size genel olarak soruyorum ,
Davet'in sonunda,
bunu yapmış olan kişiye dair 'ben' hissi,
'Umarım işe yarar. Ooo, vaay! Gerçekten her şeyi vermeye geldim...'
Davet'ten sağ kalan ve davetin sonunda
'Vaay, gerçekten bunu deneyimlediğime minnettarım' diyen kişi mi?
Doğrusunu söylemek gerekirse, orada olan bu mu? Ya da...
Çünkü keşfedilen şeyin tanımlanamazlığının
bilinmesine rağmen, bu kişinin
tamamen yok olduğu anlamına gelmez.
O andan itibaren, 'Vaay! Bu harika!' gibi hissedebilirsin.
Elbette, bu bir keşif anı.
Fakat kişi olma hissi, o andaki
görmenin gücüne dayanamaz.
Bu yüzden kaçar ya da geri çekilir.
Ancak henüz yanmamışsa yavaş yavaş geri gelir.
Yanmaktan kasıt, dikkat aracılığıyla keşfinle beraber olmaya,
yeterince çekilmiş olman ve kişinin zihin dünyasına
ya da kişisel hayatının ifadesine girmek için
gerçekten hiç ilgin olmaması anlamına gelebilir.
Kişi bir kusur değildir, o sadece bir kısıtlamadır.
O aynı zamanda bilinçtir, fakat
bir kısıtlamadır ve bunu ancak sınırsızlığını keşfettiğinde fark edersin.
O zaman kişi olma halinin kısıtlandırmalarını anlarsın.
Ve bir süre için zihin bocalayacaktır.
Dikkat bir şekilde saflık ve ahenge girecek
ve kendinizi tamamen kusursuz cevheriniz içinde hissedeceksiniz.
Fakat eski kimlik düzenine tekrar salınıp geri dönecek
ve yine 'Ah Tanrım, anlam veremiyorum.
Kayboldum. Ah Tanrım, bunun içinden nasıl çıkabilirim?' diye hissedeceksiniz.
Ve yine salınıp geri dönecek ve yine
'Şükürler olsun! Ah, bundan nasıl şüphe edebilildim?
Ondan nasıl şüphe edebilirim? O kadar kusursuz ki. Mükemmel.
Ah, şimdi anladım, elbette, o yok olmaz!
O yok olmaz! Mooji, o yok olmaz!' diye hissedeceksiniz.
Ve yine geri salınacak, 'Ah, Tanrım! Bu ne zaman son bulacak?'
Belli bir noktaya kadar, bir şey sadece yerine oturur,
ve bu aşırı iki uç birden
sallanmayan bir mekandan gözlemlenir.
Bu gerçekleşen, tabiri caizse,
doğal gelişim ya da olgunlaşmadır.
Fakat biri sadece bunun üzerinde çalışmaya sebat eder.
Bir şey keşfedersiniz, sonra zihin gelip der ki,
'Bununla ne yaparım? Bunu nasıl kullanırım?
Burada nasıl kalabilirim? Bunu nasıl kaybetmeyebilirim?'
Sanki ona sahipmiş gibi.
Ve sizin zihnin kurnazlığını idrak etmek için
çok uyanık olmanız gerekir.
Fakat ben zihnin sizi yanıltmasından
çok daha yüksek bir kapasiteniz olduğu konusunda sizi cesaretlendiriyorum.
Kafanızın içinde bu psikolojik ses olmadan var olabilirsiniz,
fakat o sizsiz var olamaz!
Bu yüzden hangisinin daha iyi olduğunu muhakeme etmeniz gerekir.
Çünkü bir süreliğine bu zihin davranışı,
bu koşullanmanın yaşayan bir nevi parazit olduğunu göreceksiniz.
Peki neyin üzerinde yaşıyor?
Saf Öz'ün mü? Pek sayılmaz.
Kendinize dair fikriniz üzerinde.
Öncelikle sadece bilinç olduğunuz
görüşünde henüz tam sabitlenmiş değilsiniz.
Bu bir inanış değildir. Kanaat dediğimde bu inanışın ötesindedir,
sizin bilinç olduğunuz henüz
deneyimsel idrakınız tarafından onaylanmadı.
Hala ötede bir şey olduğunu ve onun için çabalaması gerektiğini hissediyor.
Bu boşluk hala açıkken, meşguliyet için açık gibisiniz
ve zihin içeri girmeye devam edecek.
Şimdi, bu konuda oldukça iyi olduğunu hissettiğim bir değerlendirmem var.
Çünkü 'Ama zihnim beni öldürüyor. O çok ısrarcı!
Asla vazgeçmiyor. Tatile gitmiyor...'
diye hisseden insanlar bile.
Zihin işini çok iyi yapıyor.
Onu nasıl yenebilirsiniz? Bu his böyle gelir.
Ve diyorum ki, Öncelikle, onunla kavga etme, onunla kavga etme.
Zihin kime konuşuyor?
Yüce İsa gibi esaslı bir örneği ele alırsak,
ya da Hazreti Peygamberi, veya Rab Rama'yı veya Rab Krişna'yı,
zihin onlarla nasıl konuşur?
Biliyoruz ve duyduk ki İsa Mesih'in günaha çağırılışında
ve hatta Buda'nın çok benzer hikayelerinde, vaizlikleri başlamadan
bir süre önce, zihin tarafından
inanılmaz sorgulamalara ve saldırılara uğradılar.
İsa Mesih'in günaha çağırılması örneğinde olduğu gibi.
Eğer baştan çıkarılabilir değilsen nasıl baştan çıkarsın?
Yani bir noktada, bir şey orada olmak zorunda,
bir oyun, bir senaryo.
Oyunun etkin bir şekilde algılanması için görünüşteki düşman, deyim yerindeyse
onu gerçekten hissetmen ve net bir görüşle onunla yakın ilişki
kurman ve onun psikolojik etkisinin
üstesinden gelmen için oynanması gereken bir oyundu.
Ancak bundan sonra vaizliği başlayabilirdi.
Ve hangi şekilde gelirse gelsin
bilinç bu bedene bürünerek
belli şeyleri tecrübe etmek zorundadır.
Belli başlı nitelikler, eğilimler,
ya da vasana (arzu) ya da samskara (gaflet) olarak adlandırılan gizli saklı eğilimler alevlendiğinde,
benliğini tutsak
almış gibi görünebilirler.
Ne konuştuğumu takip ediyor musunuz? Bu yüzden onlar ortaya çıktıkları zaman,
bu güçler sebebiyle
yüksek ihtimalle kişiselleşirsin.
Bundan ötürü onlar geldiğinde
sanki en zayıf halinizi deneyimliyorsunuzdur.
Fakat bazen, en zayıf olduğunuz noktada,
madalyonun öbür yüzünde en güçlü haliniz vardır, ancak fark edilmez.
Bazen sahip olunamaz olanı bulmak için neredeyse her şeyinizi
kaybetmeniz gerekir.
Yani bu oyunlar karmaşık bir şekilde devam ediyor,
o kadar çeşitlidir ki bu oyun,
her birinin kendine özgü kırk gün, kırk gecesi vardır.
Hoş, şu an kırk gün, kırk gece değil, kimsenin vakti yok!
Çok sabırsızız!
İşsiz olanın bile bütün bunlar için zamanı yok.
Bu nedenle, bilinç kendini modern hayata yeniden adapte etti.
Bu, onu tezgahın üzerinden satın alabileceğiniz anlamına gelmiyor.
Fakat belki, insanlar internet üzerinden
bir şeyler arayıp, kalıcı olarak onunla olabildikleri için
çok daha erişilebilir hissediliyor.
Neredeyse her gün size konuşan kendi öğretmeninize bile sahip olabilirsiniz.
Öğrencinin şimdi sahip olabileceği erişim
geçmiş zamanlarda olmayabilirdi.
[S.1] Üç aydır burada, MSB (Mooji Sangha Bhavan)'dayken,
ve buradaki süre boyunca
onun içinde oldukça belirmiş hissettim. Belirmiş?
[Mooji] İçine dalmış demek istedin, belki.
[S.1] Ve hiç zorlanma yoktu, hiç yanma yoktu.
Çok iyi hissettim sadece!
Sadece, 'fazla mı iyi?' gibi hissettim,
sanki bir problem gelişmeliydi. Bilmiyorum.
Sonra eve geri döndüm
ve orada gerçekten çok karmaşık durumlar vardı,
fakat bu durumlar içinde gayet iyiydim.
Görebiliyordum, kişiye olan ilginin gerçekten çok...
[Mooji] Zayıf? [S.1] Zayıf, evet.
[S.1] Fakat eski alışkanlıkların gelişi çok garipti,
eski bağımlılıklar ortaya çıktı.
Çok uzun zaman sonra, sadece bu süre içinde
tekrar sigara içmeye başladım.
'Hey, burada ne yapıyorum?' diye gerçekten izledim.
İçimde bir şey, nasıl söylesem...
Bana yardım edebilir misiniz? Almanca bilen biri?
[Sangha'daki ses] Uzak durmak. [S.1] Uzak duruyordu.
Ve çok geç saatlere kadar televizyon izliyordum.
Fakat güzel olan şu ki hala onun orada olduğunu hissedebiliyordum.
[Mooji] Bu her zaman bu şekilde oluyor, bu iyidir.
Kimlik, 'Uzaklaştım.
Vay! Bu ruhsallığın içine çekildim gerçekten.' gibi hisseder.
Eve dönersin ve renk değiştirmeye başlar.
Şunu anlayalım, her zaman aynı yerde değilsindir,
kişisellik boyutundaysan, aynı yerde değilsindir.
Ondan daha ileri düzeyde bir yerde olabilirsin.
Bununla ilgili söyleyebileceğim başka şeyler de var.
Bundan daha ileri bir aşamada olabilirsin,
ama daha darmaduman hissettirir.
Hayatın parçalanıyor gibi hissedebilirsin,
ya da korkunç bir şey vardır fakat iyi bir şey de olabilir.
Belki bir şeyin olması gerekiyordur, yeniden...
Bir şeyin sökülmesi gerekiyordur
ve tekrar yapılanması,
veya tekrar yapılanması değil, ama başka bir yola girmesi.
O yüzden, bunu değerlendirmek için zihnin kabiliyetine güvenme.
Çünkü bazen düşünürsün ki, 'Buraya gelmeden önce daha iyiydim.
Buradaki ilk seferim çok güzeldi.
Geri döndüğümde, Kızıl Deniz'in üzerinden yürüyor gibiydim,
her şey böyleydi.
Ve sonra büyük çarpışma oldu!'
Bazen pek çok farklı neden olabilir.
Bir tür kibir geliştirmeye başlayabilirsin.
Düşünürsün ki, 'Ben artık çok özelim.
Bir şeyleri düşündüğümde hemen gerçek olurlar.'
Öyle ki, hayatın nasıl olacağını hiçbir zaman bilemeyiz,
heyecanını kırar ve seni daha büyük bir tevazuya getirir.
Ve bu da seni tekrar eski seyrine getirir.
Çok farklı şeyler olabilir.
Bu konuda zihinden gelen mana güvenilir değildir.
Bazen kendini berbat hissedersin ve bir çeşit ruhsal detoks
deneyimlediğin sana hatırlatılmalıdır.
Bir şey dışarı çıkıyordur. 'Ah, ama benim beklediğim bu değildi.
Huzur bulacağımı düşünüyordum.
Parçalar halindeyim. Ne yapacağımı bilmiyorum' gibi hissedersin.
Korkunç hissedersin, 'Ah Tanrım. Buraya gelmekle belki de hata ettim.'
Fakat aslında detoks oluyorsun ve bütün bunlar bu yüzden ortaya çıkıyor
ve bu iyi hissettirmiyor.
Eğer içinde çok kirlilik varsa,
onu dışarı kusmak zorundasın, bu iyi bir his değildir.
Fakat dışarı çıktığında [kusma taklidi]
kusma sonrası hali çok güzeldir, değil mi?
Bazen bu şeyler açığa çıkar ve
sadece atmosfer ve Monte Sahaja gibi ruhsal yoğunluğu
yüksek bir yerde olman nedeniyle tetiklenirler.
Çok güçlü şekilde ortaya çıkar ve sana hatırlatılması gerekir
'Sorun yok. Endişe etme. Rahmet altındasın.
Problem değil, sadece sıkışmış bazı enerjilerin dışarı çıkışı,
veya bazı yanlış anlamalar yanmakta.'
Ve bazen bu yanma sadhanadan daha önemlidir.
Sadhana ibadet demektir,
çünkü içsel durumun ateş içinde gibidir.
Hasta hissedersin, kimseyle konuşmak istemezsin,
fakat rahmet altındasın. Bunlar bir şekilde yanıverir.
[S.1] Geçen yıl gerçekten hararetli bir yıldı,
gece gündüz ağlıyordum.
Gerçekten yanıyordum. Bütün hayatım değişti.
Hiçbir şey eski yerinde değildi.
Fakat şimdi hiçbir yanma hissetmiyorum.
'Bundan daha mı fazla yanmalıyım?' gibi hissediyorum. Çok rahat gibi hissediyorum.
[Mooji] O 'ben'... Direkt olarak 'ben'e gidiyorum her zaman.
Konuşan kim? Bu hikayenin anlatıcısı kim?
Bilincin kalbinde gerçekten vaftiz edildi mi?
Bu bilincin konuşması mı?
Ya da bu bilincin kokteyli ve
oldukça bilinçsiz kişiselliğin konuşması mı?
Ve nerdeyse her zaman kişi hala orada, hayatta kalmış.
Hayatta kalmış. Buraya gelip sağ kalmamalısın!
[S.1] Sağ kalmak istemiyorum.
[Mooji] Biri buraya geldi, yazdı ve bana bir kitap gönderdi.
Bu kitapta o şöyle yazıyor,
'Pek çok üstadla birlikte vakit geçirdiğim için kendimi çok kısmetli hissediyorum.
Yedi üstadla vakit geçirdim.'
Dedim ki, nasıl oldu da yedi üstaddan sonra sağ kalabildin?
Bir tanesiyle bile! Bir üstasla bile sağ kalmamalıydın!
Gelip dedi ki, 'Evet, yedi üstadla oturdum'.
Ve sana ne oldu? Egon hala orada mı?
Ne oldu? Arka sırada mı oturuyordun?
Tuvalette mi saklanıyordun? Neredeydin?
Çünkü bu ciddiyetle gelirsen, sana bir şey olmak zorunda!
Sağ kalmamalısın. 'Sen' basitçe hakiki Öz'ün
üstüne giyilmiş maskedir, egosal kimliktir.
Bu maskeyle yaşıyorsun. Aynaya bakıyor, maskeyi görüyorsun,
maskenin üzerine makyaj yapıyorsun. Maskemizle çok gurur duyuyoruz.
Onun maske olduğunu dahi bilmiyoruz.
Maske olduğunu görmeye başladığında,
onu çıkarmaya çalışıyorsun, ne kadar sıkışmış olduğunu anlıyorsun,
hala biliyorsun ki o ben değilim.
Peki bu maskeyi nasıl çıkarabiliriz? Güç kullanarak değil.
Sana gösterilmiş olan içsel
deneyim yoluyla,
ve sadece gözlerinle görülemeyeni
fark ederek.
Daha derinden görmeye başlayarak.
Davet herkes için iyi bir arkadaştır.
O alışılmış bağlılıklarınızı ve dikkat dağıtan şeyleri atmanıza
ve bir kenara bırakmanıza yardımcı olur.
Ve her şeyin daha iyi bir netlikle görüldüğü, görülemeyenin görüldüğü,
o yere, o farkındalığa geri dönmenin
ne kadar kolay olduğunu anlamaya yardımcı olur.
[Mooji] Zahiri yaşamın tesiri altında yaşadığımız sürece,
ki orada ağırlıklı olarak şu duyguyu hissederiz,
'Ben kişisellik içinde gelişen bir insan olarak
hedefe daha ve daha yakın hale geliyorum.'
ve bu şekilde bu yanılgı, bu sanrı içimizde varlığını sürdürür.
Bütün bunların üstesinden gelmelisiniz.
Ve ben bunun aslında büyük bir zorluk olduğunu düşünmüyorum.
Eğer bir zorluk varsa, o da kimliğimize olan bağlılığınızdır.
Ve eğer hala iştahlı bir arzunuz varsa,
bu dünyadaki fani şeylere dair maddi bir arzunuz,
bu bağlılıkların gücünde ötürü onları bırakmak için istekli olmayacaksınız,
çünkü onlar da yüzeye çıkacaklar.
Ve meditasyonda, rehberli meditasyon ya da satsangta
bağlılıkların nerede sıkışmış olduğunu hissedeceksiniz.
Ve isteklilik de olmalı...
Sadece nesnelerin kendisinde değil...
Nesnenin kendisi problem değildir, konu sizin onla olan ilişkinizdir
ve ona verdiğiniz önem.
Çünkü ona verdiğiniz önem bu şeylere verdiğiniz değerdir.
Ve verdiğiniz bu değer, onun ötesine geçme vakti geldiğinde ortaya çıkacaktır,
ve onu yanınızda taşımak isteyeceksiniz.
Ve bir seçim olsaydı, 'Yalnız gel [onsuz], ya da kal',
muhtemelen kalırsınız.
Çünkü o anlarda bağlılıklarınız Noel gibi hissettirecek.
Bırakmak istemeyeceksiniz, 'Ah, belki sonra gelirim'. Bunu yapacaksınız.
Özgürlüğe doğru rotanızı planlamayın.
Sadece gelin ve burada olun!
Sadece gelin. Sadece görünün.
Bir stratejiniz olmak zorunda değil.
Stratejiniz hiç olmasın! Herhangi bir kaçış planlamayın.
'Özgür olmaya dair bir çekim hissediyorum.
Artık egosal kimliğimin ağırlığını kaldıramam.'
Kalbinizde bu arzuyla gelin.
Çünkü bu da kendiniz olarak ayakta
kalamadığınızı gösteren bir süreç.
Kendinizi dahi anlamadığınızda, ona tahammül edemediğiniz bir an gelir.
Bu müthiş bir süreç gerçekten. Çünkü bu egosal kimliği
sürdüremediğiniz anlamına geliyor,
kaldıramayacağınız bir şey haline geliyor.
Bu ayrıca ruhsal olgunluğun bir işareti.
Çünkü bilinçaltımızın gölgesinde
saklanıyor gibi görünürken, onu fark edemiyorsunuz,
ve bu şekilde çok uzun süre yaşayabilirsiniz.
Bu kişi olduğunuz izlenimi altında
kral ve ülke için savaşırsınız.
Fakat kendi hakikatinizi fark etmeye ve deneyimlemeye başladığınızda,
saldırganlığınız uçup gider.
Yerini bir sakinlik alır.
Bir huzur ve bilgelik, bir ferahlık hissi
içinizde ortaya çıkmaya başlar.
Hayatınızda tehdit altında, ya da klostrofobik hissetmezsiniz.
Her şey daha ferah hissettirir.
Ancak en nihayetinde, ferahlık hissi
çok da önemli değildir, çünkü Öz sonsuzdur.
Sonsuz nereye genişleyebilir ki?
Bir şey öylesine mevcuttur ki.
Varlığınız, yaşamınız, bu enginliğin içinden ifade edilmektedir.
Bu sadece...
Bu sonsuz yüzeyli bir elmas gibidir,
ancak her yüzeyin arkasında bütün elmas vardır.
Her hayat, bu sonsuz yüzeyli elmasın bir yüzeyi gibidir.
Hiçbir hayat sembolik değildir.
Her şeyin bu büyük oyunda bir parçası vardır, siz uyanıncaya kadar.
Uyandıktan sonra bile faal dışavurumunuz devam eder,
hatta daha da fazlası, güzel meyveler vermek için.
Fakat kendinizle ilgili nihai farkındalığa gelmek zorundasınız.
İkilik farkındalığına değil, olgusal olmayan bir farkındalığa.
Anlamı; bir şey nasıl...
Bu şey gibi, tek bir el nasıl alkışlayabilir?
Bir şey nasıl kendisini fark edebilir?
Bir örnek vermiştim...
Bu örneği çok uzun zamandır veriyorum.
Keskin bir bıçak, ne kadar keskinse o kadar çok şey kesebilir,
fakat kendini kesemez. Neden?
Ya da gözler pek çok biçim görürler, fakat kendilerini göremezler.
Ya da tartı pek çok nesneyi tartabilir,
fakat kendini tartamaz. Neden?
Çünkü o, kendinden başka bir şey olamaz.
O kadar birdir ki, kendini algılayamaz.
Biz bunun gibiyiz. Hakiki Özümüz birdir.
Kendi Özünü göremezsin.
Kendin olarak gördüğün her neyse, sadece hayaldir.
O sadece yüzeydir.
Kendi Özünüzden görüyorsunuz.
Bütün bu şeyler, her bir küçük şey için
özel bir uygulamam yok.
Büyük bir havuzda oturuyorsunuz ve tamamen ıslaksınız.
Suyun önü ve arkayı ıslatmak için ayrı tarafları yok.
O şeyin havuzunda oturuyorsunuz ve tamamen batmış durumdasınız.
Bundan dolayı, bu şekilde konuşuyorum,
sadece birinizle bile konuşuyor olsam, hepinizle konuşuyorum!
Satsanga başvuruyorsunuz,
eğer bu içtenlikle gelirseniz, tatmin edici olacaktır.
Olmak zorunda.
Eğer kimliğinizi korumayı denerseniz, o inat edecektir.
Fakat eğer şu tutku ile gelirseniz,
'Ben sadece bir süngerim; kalbim bana,
her şeyi bırak içine em diyor'
işte böyle gelin.
[S.1] Son satsangta
'Ya bugün son gününüz olsaydı' sorusunu sorduğunuzda,
yanma hissi çok güçlü geliyordu,
fakat ardından yine gitti.
[Mooji] Eğer bugün son günün olsaydı,
sahiden, son beş dakikaya geliyor...
Bu yüzden eğer bu son fırsatın olsaydı,
lütfen şimdi sormak üzere olduğum soruyla kal,
eğer gerçekten öyle olsaydı ve geri sayım başladı,
saat işliyor,
bu beş dakikayla ne yapabilirsin?
Bu bakımdan, bu beş dakikayla ne yapabilirsin?
Dört dakika?
Üç dakika?
İki dakika? İki dakikada neyi başarabilirsin?
Bir dakikada? Otuz saniyede?
On saniyede, neyi başarabilirsin?
Eğer Usain Bolt olsan, belki bir başka rekor kırabilirsin.
Fakat konuştuğumuz şeyle ilgili gerçekten neyi başarabilirsin?
Ve belki bu tarz bir meydan okuma çok güçlüdür,
çünkü fiziksel faaliyeti bırakmak üzeresin.
Olduğun şey olmak için herhangi bir fiziksel faaliyet yapamazsın.
O şekilde işlemiyor.
Hangi tekniğe gerek duyarsın? Hiçbirine.
Bu nedenle derdim ki, her şeyi bırak!
Sadece hepsini bırak, çünkü işine yaramayacak
Her şeyi bırakabildiğini farz et!
Sadece bırak demek, hiçbir şeyle ilgilenme demektir.
Doğal benlik hissini hiçbir şeyle bağdaştırma,
bir melekle bile. Sadece her şeyi bırak!
Bunu şu anda da yapabilirsin.
Her şeyi bırakmak on saniyeni mi alacak?
Sadece tamamen boş olmak.
Ve beklemek yok. Tamamen boş ol.
[Mooji] Bırakanı bile bırak.
[Mooji] Gerçekten yap!
Ve bulunduğun yerden konuş.
Zamanın içinde misin?
Hayır. Bunu yapman gerek!
Eğer bütün ilişkilerini bırakırsan,
on saniyeliğine senin için en değerli şeyi bile.
Belki kiminiz evden uzakta seyahat ediyorsunuz.
On dakikanız, on saniyeniz olsaydı,
düzgün bir arama yapmak için 'Hoşçakal, canım. Ben gidiyorum.'
demek için bile zaman yok. Bunu kaldırabilir miydiniz?
İşte, her şey gidiyor. Her şeyi bırakıyorsun.
Her türlü ilişkiyi, her arzuyu, her şeyi.
Eğer şimdi bırakırsan,
geriye bırakamayacağın ne kalır?
Çünkü her şeyi bıraktığında, sen hala sensin!
Kendini bırakabilir misin?
Kişiliğin ya da hafızanla ilgili
ya da edinmiş olduğun tecrübelerin hatıraları hakkında konuşmuyorum.
Geçmişle ilgili konuşmuyorum, bırak onu, o her halükarda geçti bile!
Sadece hatıralar ve duygusallıktan ötürü senin içinde devam etmekte.
O geçti, bu nedenle geçmiş deniyor ya. Geçti.
Bu yüzden bırak, her şeyi bırak.
Ve bunu bir teknik olarak adlandırma.
Sadece her şeyi bırak ve bana buradan rapor ver. Burada ne var?
Ve bunu sen mi yarattın, kalan her ne ise,
o senin çabanla oluşmadı,
benim hayatım dediğin şeyden etkilenmez.
Dene ve gör.
Bu bir hüner mi? Kimin hüneri?
Çünkü her şeyi bırakırsan,
bir şeyi bırakmayı potansiyel olarak başaran bile gitmiş olacak.
O halde geriye ne kalır?
Bunu kafanıza sormuyorum.
O halde geriye kalan, bir zihin hali mi?
Ne kalır? Bir zihin hali mi?
[Sangha] Hayır. [Mooji] Hayır!
Onun bir doğum günü ya da bir burcu var mıdır?
Onu yöneten gezegenler var mıdır?
O senin Özün!
Bu bizim oyunumuz.
Bu bizim oyunumuz, bu ve bu, ve bu,
değer verdiğin her şey.
Büyük ölçüde o gitti, sadece hafıza tarafından sürdürülüyor.
Dünden şu ana bir numune getirebilir misin? Hepsi gitti.
Şans eseri, Tanrı'ya şükür ki bu şeyler geçiyor,
onları bir kenara koyman gerekmeden geçiyorlar, onlar geçiyor.
Her şey geçer. Bir şey dışında.
Geçmeyen o şeyi bul ve
özgürlüğünü kazanmış ol!
Geçmeyeni, zamanın radarında
olmayanı keşfet.
Ve o nerede? Nerede yer alıyor?
Nerede, konuştuğum o yer?
Tam olarak nerede?
Bütün konuştuğunuz şeyler, ve meditasyonunuz,
sadece bilincin tiyatrosunda bir anlık ve geçidir.
Hikayesi olmayan, tarihsiz olanı keşfet.
Ne kadar gitmek zorundasın?
Ve ilk adımın atıldığında hangi yöne doğru gideceksin?
Bu yüzden, bu şeyin gerçekten bilincinize bulaşması gerekir,
o kadar ki, gidip oturmalı ve onunla olmalısın,
ve dikkatini onunla harmanlamalı ve onunla olmalısın,
çünkü bu bugün senin kısmetin!
Bunu keşfetmeye başladığında
başka hiçbir şey için yerin olmayacak.
Onunla harmanlan.
O senin ikiliğini içine emecek.
Sana söylediğim bu sözlerden korkmana hiç gerek yok.
Ve ardından doğal işleyişine döndüğünde,
aslında eylemlerinin rüzgar destekli olduğunu göreceksin.
Bir şey...
Muhakemen şöyle olacak;
önceden zaman kaybı olan ve dikkatini içten kanatan
eylemlerin ve hedeflerin kesilecek.
Sen hayatı yaşayan olmazsın. Sen hayatın kendisisin!
Ve onun akışı kendi varlığının içinde algılanmakta
Bunlar ders kitaplarına koyamacağım şeyler.
Gerek de yok. Küçük kısımları hatırlamana gerek yok,
en özlü kısmı yeter,
hatırladığında, her şey onun içinde yerleşik olacak olanı.
Sadece sana odaklanmış olsam da,
aslında onun hakkında hepinize birden konuşuyorum.
Ayrı bir cevaba ihtiyacımız yok.
Bunun için zamanımız olduğunu sanmıyorum. Fakat buna değer değil mi?
[Sangha] Evet. [S.1] Çok teşekkür ederim.
[Mooji] Evet, buna kesinlikle değer,
çünkü bir süre için gerçek doğamınızın bilgisizliği içinde yaşayabiliriz,
ve büyük ölçüde böyle yapıyor gibi görünüyoruz. Çünkü yapabiliyoruz.
Egonun dahi, ki o da bilinçtir, bir hayatı var,
ve tatlılık ve acı var,
ve 'Bu kötü değil, kendim olmayı seviyorum.' demek de yeterli gelebilir,
Ve bunun için tamamen yetkin de var,
özgür olmak için özgürsün, bağlı/kısıtlı olmak için de özgürsün. Bunun gibi bir şey.
Ve bu konuda hiçbir eleştiri ya da alaycılık da yok.
Fakat hayatın rahmeti sayesinde,
sana ne şekilde ve hangi yolla gelirse gelsin,
dikkatinin yönü değişir, ya da daha derine gitmen için bir dürtü gelişir,
hayat bunu tatmin etmek için gelir.
İçinden bir şey gelebilir,
bir şekilde hepimize miras kalan bir eğilim,
kendi özgürlüğüne karşı çalışmak.
Bireysellik duygusuna tutunduğun ve bunu sürdürdüğün sürece
bu özgürlüğe karşı içinde çalışan bir enerji olur.
O kulp kırılır kırılmaz,
içinde özgürlüğe karşı çıkan herhangi bir şey kalmaz.
Kendisini korıumaya çalışan ego,
ki sen de onu koruduğunu düşünürsün,
işte tutunmaya çalıştığın o şey,
aslında aşman ve bırakman gereken yegane şeydir.
Fakat yavaş yavaş bunun farkındalığına varırız.
Ve ayrıca rahmetin kolları altındasındır.
'Ah, ben ve benim küçük takatim bunu yapamayız' diye düşünme.
Bu doğru, sen ve senin küçük takatin bunu yapamazsınız. [kahkaha]
Mevlana der ki, 'Beni buraya getiren şey, yuvama götürmeli'.
Seni buraya getiren kim?
O rahmet seni yuvana çağırıyor.
Ve yuva/yurt neresi? Hangi yönde?
Sen ve yuva aynı şeysiniz!
Sen ve yuvaaynı şeysiniz!
Bunu keşfedene kadar, yuvan tuğlalardan ibaret olacak,
ya da duvarlar, ya da başka bir şey. Bir yer olacak.
Ve hayat, Tanrı da, bütün bu modern şeyleri kullanarak
bize büyük mecazlar öğretiyor.
Bir zamanlar, adresin birkaç
tuğladan, kapıdan
ve pencerelerden yapılmıştı.
Şimdi, adresin internet olabilir. Bir e-posta adresin olabilir.
Diyebilir ki, 'Bir adres bu şekilde bir şey olmak zorunda değil'.
O halde adresin nedesi? Senin adresin bu.
Eğer bu bedeni görüyorsanız, kuvvetle muhtemel içindeyimdir. [kahkaha]
Bu senin adresin!
Yakına geldiğinde, ve bundan ötesine geçtiğinde,
hakkında konuşamayacağın bir şey bulacaksın.
Onun hakkında konuşamazsın.
Ve bu seni bu hayatta kötürüm yapmaz!
Bazen zihnin kendisi bu oyunu oynar,
'İleri gidersen her şeyi kaybedeceksin.
Sokakta bir dilenci olacaksın. Seni kimse hatırlamayacak.
Yalnız olacaksın, çünkü kim Buda ile evlenmek ister ki..'
Ve pek çok kişiyi yakalar.
Fakat özgürlük bu şekilde sınırlı değildir.
Dışsal şeyler bizim düşmanımız değildir.
Bu hayat ifade bulduğu şekilde çok muhteşem.
O bizim doğal düşmanımız değil.
Aslında, görüp, algıladığımız haliyle büyük bir sevinç türetiyoruz
Düşman içerde, bir süre düşünce şeklimiz
ve özellikle de bireysel kimliğimiz.
Her şey hatalı kimliğe indirgenir,
o ise seni sadece bireysellik moduna bırakır.
Ve tüm dünya kişi-zehirinden muzdarip,
çok fazla kişi var, mevcudiyet yerine.
Artık gitmem gerekiyor. Şu an için bu yeterli mi?
[Sangha] Evet. [Mooji] Teşekkürler.
[sanghada duyulamayan ses]
[Mooji] Tabi! Gel, gel.
[Mooji] Grazie, grazie. (İtalyanca teşekkürler) Senin de mi doğum günün?
Peki, mutlu yaşlar!
[Soran 2 İtalyanca konuşuyor]
[M.] Si, benvenuto. (İtalyanca rica ederim) [kahkaha]
Telif Hakkı © 2018 Mooji Media Ltd. Tüm hakları Saklıdır.
Bu kaydın hiçbir kısmı Mooji Media Ltd.'nin
açık izni olmadan çoğaltılamaz.