Ik dacht aan mijn plek in het universum
en mijn mijmeringen als kind
over wat oneindigheid is.
Ik dacht: als tijd oneindig vooruit en terug
kan reiken,
betekent dat dan niet
dat ieder moment oneindig klein is
en daarom ietwat betekenisloos.
Dus we hebben niet echt een plek in het universum,
wat betreft lineaire tijd.
Maar andere dingen ook niet.
Daarom is ieder moment werkelijk het meest belangrijke
dat ooit plaatsvond, inclusief dit moment nu...
en dus is de muziek die je zometeen hoort
misschien de meest belangrijke muziek
die je ooit in je leven zal horen.
(Gelach)
Applaus)
(Applaus)
Dank je.
(Applaus)
Applaus)
Degenen van jullie die ik na afloop mag ontmoeten,
willen jullie alsjeblieft níet zeggen:
"Mijn hemel, je bent zoveel kleiner in het echt".
(Gelach)
Het podium is een soort optische illusie,
om een of andere reden.
(Gelach)
Zoiets als het buigen van het universum.
Ik weet niet wat het is. Mij wordt veel gevraagd in interviews:
Mijn god, jouw gitaren zijn zo gigantisch!"
(Gelach)
"Die laat je speciaal bouwen zeker... die enorme gitaren".
(Gelach)
(Applaus)
Dank je wel.
(Applaus)