Pewnego razu był sobie człowiek, który rządził wszystkimi.
Jego ruchy w tańcu - bez zarzutu.
Jego styl - w sam raz.
Jego spodnie... przewiewne?
Mówię oczywiście o człowieku-legendzie nazwanym po młotku:
o MC Hammerze.
Wspiął się na szczyty notowań tygodnika Billboard w roku 1989
z hitami "U Can't Touch This" i "Too Legit to Quit",
ale od tamtego czasu ciągle przerabia tę samą piosenkę,
próbując dorównać dawnemu sukcesowi.
Nie mogąc zrezygnować z luksusowego stylu życia,
MC Hammer żył rozrzutnie, co doprowadziło go do bankructwa.
To ujawnia problem w naszym społeczeństwie.
Czasem sami siebie ograniczamy,
nie odpuszczając przeszłości.
Możemy to zmienić, ale najpierw musimy zrozumieć,
dlaczego nie możemy odpuścić,
jak to na nas wpływa.
Wtedy razem będziemy w stanie zamienić obawy w pewność siebie.
Nauczmy się akceptować nasz własny potencjał.
Czemu ludzie tkwią w przeszłości?
Ludzie tkwią w przeszłości, bo jest im znajoma.
Niedawne badania Morgana Warda i Josepha Goodmana pokazują,
że przy wyborze piosenek zdajemy się na to, co już znamy.
Czyiś dobór piosenek można łatwo przewidzieć,
patrząc na to, co już zna.
Na przykład dorośli wolą słuchać tych samych artystów i gatunków,
co w młodości.
Jeśli chodzi o mało istotne decyzje,
jak na przykład wybór muzyki,
sięganie do klasyki nie jest problemem.
Ale jeśli chodzi o wybory życiowe,
nie wolno nam nigdy tkwić w przeszłości,
bo wtedy zaczynamy żyć wspomnieniami,
zamiast żyć, aby je tworzyć.
Nasze życie zaczyna brzmieć jak zacięta płyta.
Wielu ludzi tkwi w przeszłości. Mój ojciec nie jest wyjątkiem.
W liceum był legendą.
"Widzisz, synu? To byłem ja. Byliśmy niepokonani".
Jego komentarze byłyby na miejscu, gdyby podążał za swoimi pasjami,
ale nie tknął piłki od lat.
Zawsze kiedy widziałem ojca,
mówił, że kariera piłkarza to jego największe osiągnięcie.
Sadzał mnie przy telewizorze i pokazywał, jaki był świetny.
Zamiast próbować stworzyć wspomnienia razem ze mną,
próbował wtłoczyć we mnie wspomnienia, ale się nie udało.
Czasami trzymamy się czegoś, czego nie możemy zmienić,
czy to przyjemnych wspomnień, czy koszmarów.
Żeby ruszyć do przodu, trzeba naprawdę odpuścić,
i nikt nie wie tego lepiej niż Shaka Senghor.
Został postrzelony zanim ukończył 19 lat.
Jego rodzice się rozwiedli, jego życie było w rozsypce.
Żywił urazę do społeczeństwa,
więc rozpoczął życie przestępcy na ulicach Detroit.
Już za kratami otrzymał list od sześcioletniego syna.
Dowiedział się, że syn czuje niesmak i pogardę
wobec swojego ojca-mordercy.
Senghor uświadomił sobie skutki swoich działań i zaczął się zmieniać.
W końcu został mówcą inspirującym tysięcy osób.
Więc jak odpuścić?
Są dwa proste, ale uciążliwe etapy, które musimy przejść.
Pierwszy to pogodzenie się.
Powinniśmy cieszyć się ze swoich dawnych dokonań
i musimy uczyć się na własnych błędach,
ale nie możemy pozwolić, żeby one nas określały.
Drugi krok to oczyszczenie.
Nauczmy się odkładać na półkę nasze dawne płyty
i komponować dla siebie nowe piosenki.
W ponadczasowych słowach Ann Landers:
"Niektórzy sądzą, że trzymanie się przeszłości i niepoddawanie się
to oznaka wielkiej siły,
ale czasem trzeba znacznie większej siły,
żeby wiedzieć, kiedy odpuścić, i potem odpuścić naprawdę".
Dziękuję.
(Brawa)