טייל וו. א נסיעה צו בראָבדינגנאַג.
פּרק אויך
א גרויס שטורעם דיסקרייבד, דער לאַנג שיפל געשיקט צו ברענגען וואַסער, דער מחבר גייט מיט עס צו
אַנטדעקן דעם לאַנד.
ער איז לינקס אויף ברעג, איז געכאפט דורך איינער פון די נייטיווז, און געפירט צו אַ פּויער ס
הויז. זיין אָפּטראָג, מיט עטלעכע אַקסאַדאַנץ אַז
געטראפן דאָרט.
א באַשרייַבונג פון די באוווינער.
ווייל געווארן פארמשפט, דורך נאַטור און מאַזל, צו אַקטיוו און ומרויק לעבן, אין
צוויי חדשים נאָך מיין צוריקקער, איך ווידער לינק מיין געבוירן לאַנד, און גענומען שיפּינג אין די
דאָוונס, אויף די 20 טאָג פון יוני, 1702, אין
די אַדווענטורע, קאַפּטאַן יוחנן ניקאַלאַס, אַ קאָרניש מענטש, קאַמאַנדער, געבונדן פֿאַר סעראַט.
מיר האט אַ זייער בליענדיק גייל, ביז מיר אנגעקומען אין די קאַפּע פון גוט האפענונג, ווו מיר
לאַנדיד פֿאַר פריש וואַסער, אָבער דיסקאַווערינג אַ רינען, מיר ונשיפּפּעד אונדזער סכוירע און ווינטערד
עס, פֿאַר דעם קאַפּיטאַן פאַלינג קראַנק פון אַ
קאַדאָכעס, מיר קען נישט לאָזן דעם קאַפּע ביז דעם סוף פון מאַרץ.
מיר דעמאָלט באַשטימט זעגל, און האט אַ גוט נעסיע ביז מיר אריבערגעגאנגען די סטראַיץ פון מאַדאַגאַסקאַר;
אָבער ווייל גאַט נאָרטווערד פון אַז ינדזל, און צו וועגן פינף דיגריז דרום ברייט,
די ווינטן, וואָס אין יענע סיז זענען באמערקט
צו בלאָזן אַ קעסיידערדיק גלייַך גאַלע צווישן די צפון און מערב, פון די אָנהייב פון
דעצעמבער צו דער אָנהייב פון מייַ, אויף דעם 19 אפר אנגעהויבן צו בלאָזן מיט פיל
גרעסער גוואַלד, און מער וועסטערלי ווי
געוויינטלעך, קאַנטיניוינג אַזוי פֿאַר צוואַנציק טעג אינאיינעם: בעשאַס וועלכע צייַט, מיר זענען געטריבן
אַ ביסל צו דעם מזרח פון די מאָלוקקאַ אינזלען, און וועגן דרייַ דיגריז נאָרטווערד
פון די שורה, ווי אונדזער קאַפּיטאַן געפונען דורך אַ
אָבסערוואַציע ער גענומען די 2 מאי, בייַ וועלכע צייַט די ווינט אויפגעהערט, און עס איז געווען אַ
גאנץ רויק, ווהערעאַט איך איז נישט אַ קליין געפרייט.
אבער ער, זייַענדיק אַ מענטש געזונט יקספּיריאַנסט אין דער נאַוויגאַציע פון יענע סיז, באַפעלן אונדז אַלע
צוגרייטן קעגן אַ שטורעם, וואָס אַקאָרדינגלי געטראפן דעם טאָג ווייַטערדיק: פֿאַר די
דרום ווינט, גערופן די דרום מאַנסון, אנגעהויבן צו שטעלן ין
דערגייונג עס איז מסתּמא צו אָווערבלאָוו, מיר האבן אין אונדזער ספּריט-זעגל, און געשטאנען דורך צו דערלאַנגען די
פאָר-זעגל, אָבער געמאכט ברודיק וועטער, מיר האט דער גאַנז געווען אַלע שנעל, און קאָלנער
די מיזען.
די שיף לייגן זייער ברייט אַוועק, אַזוי מיר געדאַנק עס בעסער ספּאָאָנינג איידער די ים, ווי
טריינג אָדער הוללינג.
מיר רעעפעד די פאָר-זעגל און שטעלן אים, און כאָלד אַפט די פאָר-בלאַט, דער רודער איז
שווער אַ-וועטער. די שיף וואָר ברייוולי.
מיר בעלייַעד די פאָר אַראָפּ-שלעפּן, אָבער די זעגל איז שפּאַלטן, און מיר כאָלד אַראָפּ דעם הויף, און
גאַט דער זעגל אין די שיף, און אַנבאַונד אַלע די זאכן קלאָר פון עס.
עס איז געווען אַ זייער צאָרנדיק שטורעם, די ים געלט פרעמד און געפערלעך.
מיר כאָלד אַוועק אויף דער לאַניאַרד פון דער בייַטש-שטעקן, און געהאָלפֿן די מענטשן בייַ די רודער.
מיר וועלן נישט באַקומען אַראָפּ אונדזער טאָפּמאַסט, אָבער לאָזן אַלע שטיין, ווייַל זי סקודדעד איידער די
ם זייער געזונט, און מיר געוואוסט אַז דער שפּיץ-מאַסטבוים זייַענדיק אַראָפּ, דער שיף איז געווען דער
ווהאָלעסאָמער, און געמאכט בעסער וועג דורך די ים, זייעוודיק מיר האט ם-פּלאַץ.
ווען דער שטורעם איז געווען איבער, מיר שטעלן פאָר, זעגל און הויפּט-זעגל, און ברענגען די שיף צו.
און מיר שטעלן די מיזען, הויפּט-שפּיץ-זעגל, און די פאָר-שפּיץ-זעגל.
אונדזער קורס איז מיזרעך-צאָפן-מיזרעך, דער ווינט איז געווען אין דרום-מייַרעוו.
מיר גאַט דער סטאַרבערד טאַקס אַבאָרד, מיר וואַרפן אַוועק אונדזער וועטער-ברייסאַז און ליפץ, מיר שטעלן אין
די לי-ברייסאַז, און כאָלד פאָרויס דורך דעם וועטער-באָוולינגס, און כאָלד זיי ענג,
און בעלייַעד זיי, און כאָלד איבער די מיזען
שטיפט צו ווינדווערד, און האלטן איר פול און דורך ווי בייַ ווי זי וואָלט ליגן.
בעשאַס דעם שטורעם, וואָס איז נאכגעגאנגען דורך אַ שטאַרק ווינט מערב-דרום-מייַרעוו, מיר זענען
געטראגן, דורך מיין קאַמפּיאַטיישאַן, וועגן פינף הונדערט ליגז צו דער מיזרח, אַזוי אַז די
אָולדאַסט מאַטראָס אויף ברעט קען ניט זאָגן אין וואָס טייל פון די וועלט מיר זענען.
אונדזער פּראַוויזשאַנז געהאלטן אויס געזונט, אונדזער שיף איז סטאָנטש, און אונדזער קאָמאַנדע אַלע אין גוט געזונט;
אָבער מיר לייגן אין די מאַקסימאַל נויט פֿאַר וואַסער.
מיר געדאַנק עס בעסטער צו האַלטן אויף די זעלבע לויף, אלא ווי דרייען מער נאָרדערלי,
וואָס זאל האָבן געבראכט אונדז צו די צפון-מערב טייל פון גרויס טאַרטאַרי, און אין די
פאַרפרוירן ים.
אויף די 16 טאָג פון יוני, 1703, אַ יינגל אויף די שפּיץ-מאַסטבוים דיסקאַווערד לאַנד.
אויף דעם 17, מיר געקומען אין גאַנץ מיינונג פון אַ גרויס ינדזל, אָדער קאָנטינענט (פֿאַר מיר געוואוסט ניט
צי;) אויף די דרום זייַט ווהערעאָף איז געווען אַ קליין האַלדז פון לאַנד דזשאַטינג אויס אין די
ים, און אַ טייַכל צו פּליטקע צו האַלטן אַ שיף פון אויבן דערט טאָנס.
מיר וואַרפן אַנקער ין אַ ליגע פון דעם טייַכל, און אונדזער קאַפּיטאַן געשיקט אַ טוץ פון זיין
מענטשן געזונט אַרמד אין די לאַנג-שיפל, מיט כלים פֿאַר וואַסער, אויב קיין קען ווערן געפונען.
איך געבעטן זיין אַוועקגיין צו גיין מיט זיי, אַז איך זאל זען דעם לאַנד, און מאַכן וואָס
דיסקאַוועריז איך קען. ווען מיר געקומען צו לאַנד מיר געזען קיין טייַך אָדער
פרילינג, ניט קיין צייכן פון באוווינער.
אונדזער מענטשן דערפֿאַר וואַנדערד אויף דעם ברעג צו געפינען אויס עטלעכע פריש וואַסער בייַ די ים, און
איך געגאנגען אַליין וועגן אַ מייל אויף די אנדערע זייַט, ווו איך באמערקט די מדינה אַלע
ומפרוכפּערדיק און שטיינערדיק.
איך איצט אנגעהויבן צו ווערן מיד, און געזען גאָרנישט צו פאַרווייַלן מיין נייַגעריקייַט, איך אומגעקערט
דזשענטלי אַראָפּ צו דער טייַכל, און די ם זייַענדיק פול אין מיין מיינונג, איך געזען אונדזער מענטשן
שוין גאַט אין דעם שיפל, און ראָווינג פֿאַר לעבן צו דער שיף.
איך איז געגאנגען צו האָללאַ נאָך זיי, כאָטש עס וואלט געווען צו קליין ציל, ווען איך
באמערקט אַ ריזיק באַשעפעניש גיין נאָך זיי אין די ים, ווי שנעל ווי ער קען: ער וויידיד
ניט פיל דיפּער ווי זיין ניז, און גענומען
פּראַדידזשאַס סטריידז: אָבער אונדזער מענטשן האט דער אָנהייב פון אים העלפט אַ ליגע, און, דער ים
דעראַבאַוץ זייַענדיק פול פון שאַרף-שפּיציק ראַקס, די פאַרזעעניש איז ניט בכוח צו יבעריאָגן
די שיפל.
דעם איך איז דערנאָכדעם דערציילט, פֿאַר איך דערוועגט צו ניט בלייַבן צו זען די אַרויסגעבן פון די פּאַסירונג, אָבער
געלאפן ווי שנעל ווי איך קען דעם וועג איך ערשטער געגאנגען, און דעמאָלט קליימד אַרויף אַ אַראָפאַנג בערגל,
וואָס האט מיר עטלעכע ויסקוק פון דער מדינה.
איך געפונען עס גאָר קאַלטאַווייטאַד, אָבער אַז וואָס ערשטער סאַפּרייזד מיר איז געווען די לענג פון די
גראָז, וועלכן, אין די גראָונדס אַז געווען צו זיין געהאלטן פֿאַר היי, איז געווען וועגן צוואַנציק פֿיס
הויך.
איך געפאלן אין אַ הויך וועג, פֿאַר אַזוי איך גענומען אים צו זיין, כאָטש עס געדינט צו די באוווינער
בלויז ווי אַ פֿיס-דרך דורך אַ פעלד פון גערשטן.
דאָ איך געגאנגען אויף פֿאַר עטלעכע מאָל, אָבער קען זען קליין אויף יעדער זייַט, עס זייַענדיק איצט
בייַ שניט, און די פּאַפּשוי רייזינג לפּחות פערציק פֿיס.
איך איז געווען אַ שעה גיין צו דעם סוף פון דעם פעלד, וואָס איז געווען פענסט אין מיט אַ רעדנ מיט אַ האַלבנ מויל פון
לפּחות 120 פֿיס הויך, און די ביימער אַזוי געהויבן אַז איך קען מאַכן קיין
קאַמפּיאַטיישאַן פון זייער הייך.
עס איז אַ סטייל צו פאָרן פון דעם פעלד אין דער ווייַטער.
עס האט פיר טרעפ, און אַ שטיין צו קרייַז איבער ווען איר געקומען צו דער אַפּערמאָוסט.
עס איז געווען אוממעגלעך פֿאַר מיר צו קריכן דעם סטייל, ווייַל יעדער שריט איז געווען זעקס-פֿיס
הויך, און דער אויבערשטער שטיין וועגן צוואַנציק.
איך איז ינדעוורינג צו געפינען עטלעכע ריס אין די רעדנ מיט אַ האַלבנ מויל, ווען איך דיסקאַווערד איינער פון די
באוווינער אין דער ווייַטער פעלד, אַדוואַנסינג צו דעם סטייל, פון דער זעלביקער גרייס מיט
אים וועמען איך געזען אין די ים פּערסוינג אונדזער שיפל.
ער באוויזן ווי הויך ווי אַ פּראָסט ספּירע סטיפּאַל, און גענומען וועגן צען יאַרדס אין יעדער
סטרייד, ווי בייַ ווי איך געקענט טרעפן.
איך איז געווען געשלאגן מיט די מאַקסימאַל מורא און כידעש, און געלאפן צו באַהאַלטן זיך אין די
פּאַפּשוי, פונוואנען איך געזען אים בייַ דער שפּיץ פון די סטייל קוקן צוריק אין דער ווייַטער פעלד אויף
די רעכט האַנט, און געהערט אים רופן אין אַ
קול פילע דיגריז לאַודער ווי אַ גערעדט-טרומייט: אָבער דער טומל איז געווען אַזוי הויך אין די
לופט, אַז בייַ ערשטער איך אַוואַדע געדאַנק עס איז דונער.
ווהערעופּאָן זיבן מאָנסטערס, ווי זיך, געקומען צו אים מיט ריפּינג-כוקס אין
זייער הענט, יעדער קרוק וועגן די לאַרדזשניס פון זעקס ססיטהעס.
די מענטשן זענען נישט אַזוי געזונט קלאַד ווי דער ערשטער, וועמענס קנעכט אָדער ארבעטער זיי
געווען צו זיין, פֿאַר, אויף עטלעכע ווערטער ער גערעדט, זיי זענען צו שנייַדן די פּאַפּשוי אין די
פעלד ווו איך לייגן.
איך געהאלטן פון זיי אין ווי גרויס אַ ווייַטקייט ווי איך קען, אָבער איז געווען געצווונגען צו רירן מיט
עקסטרעם שוועריקייט, פֿאַר די סטאָקס פון די פּאַפּשוי זענען מאל ניט העכער אַ פֿיס
ווייַט, אַזוי אַז איך קען קוים קוועטש מיין גוף ביטוויקסט זיי.
אָבער, איך געמאכט אַ יבעררוק צו גיין פאָרויס, ביז איך געקומען צו אַ טייל פון דעם פעלד ווו דער
פּאַפּשוי האט שוין געלייגט דורך די רעגן און ווינט.
דאָ עס איז געווען אוממעגלעך פֿאַר מיר צו שטייַגן אַ שריט, פֿאַר די סטאָקס זענען אַזוי ינטערוואָווואַן,
אַז איך קען נישט קריכן דורך, און דער בירדז פון די געפאלן אויערן אַזוי שטאַרק און
שפּיציק, אַז זיי האבן דורך מיין קליידער אין מיין פלייש.
אין דער זעלביקער צייַט איך געהערט די רעאַפּערס ניט אַ הונדערט יאַרדס הינטער מיר.
זייַענדיק גאַנץ דיספּיראַטיד מיט מי, און אינגאנצן באַקומען דורך טרויער און פאַרצווייפלונג, איך לייגן
אַראָפּ צווישן צוויי רידזשאַז, און כאַרטאַלי געוואלט איך זאל עס סוף מיין טעג.
איך בימאָונד מיין וויסט אַלמאָנע און פאַדערלאַס קינדער.
איך געקלאגט מיין אייגן נאַרישקייַט און ווילפולנעסס, אין אַטעמפּטינג אַ צווייט נעסיע, קעגן דעם
עצה פון אַלע מיינע פריינט און באַציונגען.
אין דעם געפערלעך אַדזשאַטיישאַן פון גייַסט, איך קען נישט פאָרבעאַר טראכטן פון לילליפּוט, וועמענס
באוווינער געקוקט אויף מיר ווי די גרעסטע ילע אַז אלץ באוויזן אין דער וועלט;
ווו איך געווען בכוח צו ציען אַ קייסעריש פליט
אין מיין האַנט, און דורכפירן די אנדערע אַקשאַנז, וואָס וועט זיין רעקאָרדעד פֿאַר אלץ אין
די קראַניקאַלז פון אַז ימפּעריע, בשעת זאמען וועט קוים גלויבן זיי,
כאָטש אַטעסטיד דורך מיליאַנז.
איך שפיגלט וואָס אַ סיגופים עס מוזן באַווייַזן צו מיר, צו דערשייַנען ווי ינקאָנסידעראַבלע אין
דעם פאָלק, ווי איינער איין לילליפּוטיאַן וואָלט זיין צווישן אונדז.
אבער דעם איך קאַנסיווד איז געווען צו זיין דער קלענסטער פון מיין מיספאָרטשאַנז, פֿאַר, ווי מענטשלעך באשעפענישן זענען
באמערקט צו זיין מער ווילד און גרויזאַם אין פּראָפּאָרציע צו זייער פאַרנעם, וואָס קען איך
אַרויסקוקן אָבער צו זיין אַ ביסן אין די מויל פון
דער ערשטער צווישן די ריזיק באַרבעריאַנז אַז זאָל פּאַסירן צו אָנכאַפּן מיר?
בלי פאַלאַסאַפערז זענען אין די רעכט, ווען זיי דערציילן אונדז אַז גאָרנישט איז גרויס אָדער
ביסל אַנדערש ווי דורך פאַרגלייַך.
עס זאל האָבן צופרידן מאַזל, צו האָבן לאָזן די לילליפּוטיאַנס געפינען עטלעכע לאַנד, ווו
די מענטשן זענען געווען ווי דימיניאַטיוו מיט רעספּעקט צו זיי, ווי זיי האבן זיך צו מיר.
און ווער ווייסט אָבער אַז אפילו דעם פּראַדידזשאַס שטאַם פון מאָרטאַלז זאל זיין גלייַך
אָוווערמאַטשט אין עטלעכע ווייַט טייל פון די וועלט, ווהערעאָף מיר האָבן נאָך ניט ופדעקונג.
דערשראָקן און קאַנפאַונדיד ווי איך איז געווען, איך קען נישט פאָרבעאַר געגאנגען אויף מיט די ריפלעקשאַנז,
ווען איינער פון די רעאַפּערס, אַפּראָוטשינג ין צען יאַרדס פון דעם באַרגרוקן ווו איך לייגן, געמאכט מיר
פילנ פאָרויס אַז מיט דעם ווייַטער שריט איך זאָל
זיין סקוואַשט צו טויט אונטער זיין פֿיס, אָדער שנייַדן אין צוויי מיט זיין ריפּינג-קרוק.
און דעריבער, ווען ער איז ווידער וועגן צו מאַך, איך סקרימד ווי הויך ווי מורא געקענט מאַכן
מיר: כוועראַפּאַן די גוואַלדיק באַשעפעניש טראַד קורץ, און, קוקן קייַלעכיק וועגן אונטער אים פֿאַר עטלעכע
צייַט, בייַ לעצט עספּיעד מיר ווי איך לייגן אויף די ערד.
ער געהאלטן ווייַלע, מיט די פאָרזיכט פון איינער וואס ינדעווערז צו לייגן האַלטן אויף אַ קליין
געפערלעך כייַע אין אַזאַ אַ שטייגער אַז עס וועט ניט קענען אָדער צו קראַצן אָדער ביס
אים, ווי איך אליין האָבן מאל געטאן מיט אַ וויזעלע אין ענגלאַנד.
באריכות ער ווענטשערד צו נעמען מיר הינטן, דורך דעם מיטל, צווישן זיין פאָר, פינגער און
גראָבער פינגער, און ברענגען מיר אין דרייַ יאַרדס פון זיין אויגן, אַז ער זאל זען מיין פאָרעם
מער בישליימעס.
איך געסט זיין טייַטש, און מיין גוט מזל האט מיר אַזוי פיל בייַזייַן פון גייַסט, אַז איך
ריזאַלווד ניט צו געראַנגל אין די קלענסטער ווי ער געהאלטן מיר אין די לופט העכער זעכציק פֿיס פון
די ערד, הגם ער שטארק פּינטשט
מיין זייטן, פֿאַר שרעק איך זאָל צעטל דורך זיין פינגער.
אַלע איך ווענטשערד איז צו כאַפּן מייַן אויגן צו די זון, און שטעלן מיין הענט
צוזאַמען אין אַ סופּפּליקאַטינג האַלטנ זיך, און צו רעדן עטלעכע ווערטער אין אַ אַניוועסדיק מעלאַנכאָליש
טאָן, פּאַסיק צו דעם באַדינג איך דעמאָלט איז
אין: פֿאַר איך אַפּריכענדאַד יעדער מאָמענט אַז ער וואָלט לאָך מיר קעגן דער ערד, ווי מיר
יוזשאַלי טאָן קיין קליין כייטפאַל כייַע, וואָס מיר האָבן אַ מיינונג צו צעשטערן.
אבער מיין גוט שטערן וואָלט האָבן עס, אַז ער ארויס צופרידן מיט מיין קול און
דזשעסטשערז, און אנגעהויבן צו קוקן אויף מיר ווי אַ נייַגעריקייַט, פיל וואַנדערינג צו הערן מיר
אַרויסרעדן אַרטיקיאַלייט ווערטער, כאָטש ער קען נישט פֿאַרשטיין זיי.
אין דעם הייסן מאָל איך איז ניט ביכולת צו פאָרבעאַר גראָונינג און שעדינג טרערן, און אויסגעדרייט מיין
קאָפּ צו מיין זייטן, לעטינג אים וויסן, ווי ווויל ווי איך קען, ווי קרולי איך געווען ווייטיק דורך
די דרוק פון זיין גראָבער פינגער און פינגער.
ער געווען צו פילנ פאָרויס מיין טייַטש, פֿאַר, ליפטינג אַרויף די לאַפּפּעט פון זיין רעקל, ער לייגן
מיר דזשענטלי אין עס, און גלייך געלאפן צוזאמען מיט מיר צו זיין באַלעבאָס, וואס איז געווען אַ
היפּש פּויער, און דער זעלביקער מענטש איך האט ערשט געזען אין די פעלד.
דער פּויער האט (ווי איך רעכן דורך זייער רעדן) באקומען אַזאַ אַ חשבון פון מיר ווי זיין
דינער קען געבן אים, גענומען אַ שטיק פון אַ קליין שטרוי, וועגן די גרייס פון אַ געגאנגען-
שטעקן, און טהערעוויטה אויפגעהויבן די לאַפּפּעץ
פון מיין רעקל, וואָס עס מיינט ער געדאַנק צו זיין עטלעכע סאָרט פון קאַווערינג אַז נאַטור האט געגעבן
מיר. ער געבלאזן מיין כערז באַזונדער צו נעמען אַ בעסער
מיינונג פון מיין פּנים.
ער האט גערופן זיין כיינדז וועגן אים, און געבעטן זיי, ווי איך דערנאָכדעם געלערנט, צי זיי
האט אלץ געזען אין די פעלדער קיין קליין באַשעפעניש וואס ריזעמבאַלד מיר.
ער דעמאָלט געשטעלט מיר סאָפלי אויף דער ערד אויף אַלע פאָרז, אָבער איך גאַט מיד אַרויף, און
געגאנגען סלאָולי צוריק און פאָרויס, צו לאָזן די מענטשן זען איך האט ניט קאַוואָנע צו לויפן
אַוועק.
זיי אַלע זיך אַראָפּ אין אַ קרייַז וועגן מיר, דער בעסער צו אָבסערווירן מיין מאָושאַנז.
איך פּולד אַוועק מיין קאַפּל, און געמאכט אַ נידעריק בויגן צו דער פּויער.
איך געפאלן אויף מיין ניז, און אויפגעהויבן מיין האנט און אויגן, און גערעדט עטלעכע ווערטער ווי הויך
ווי איך קען: איך גענומען אַ בייַטל פון גאָלד אויס פון מיין טאַש, און כאַמבלי דערלאנגט עס צו אים.
ער באקומען עס אויף דער דלאָניע פון זיין האַנט, דעמאָלט געווענדט עס נאָענט צו זיין אויג צו זען
וואָס עס איז געווען, און דערנאָכדעם פארקערט עס עטלעכע מאל מיט די פונט פון אַ שפּילקע
(וואָס ער האט אויס פון זיין אַרבל,) אָבער קען מאַכן גאָרנישט פון אים.
ווהערעופּאָן איך געמאכט אַ צייכן אַז ער זאָל שטעלן זיין האַנט אויף די ערד.
איך דעמאָלט גענומען דעם בייַטל, און, עפן עס, אויסגעגאסן אַלע די גאָלד אין זיין דלאָניע.
עס זענען געווען זעקס Spanish ברעקלעך פון פיר פּיסטאָלעס יעדער, בייַ צוואַנציק אָדער דרייַסיק
קלענערער קאָינס.
איך האב געזען אים נאַס די שפּיץ פון זיין קליין פינגער אויף זיין צונג, און נעמען אַרויף איינער פון מיין
גרעסטן ברעקלעך, און דעמאָלט אנדערן, אָבער ער געווען צו זיין אינגאנצן וויסן וואָס זיי
זענען.
ער געמאכט מיר אַ צייכן צו שטעלן זיי ווידער אין מיין בייַטל, און די בייַטל ווידער אין מיין טאַש,
וואָס, נאָך קרבן עס צו אים עטלעכע מאל, איך געדאַנק עס בעסטער צו טאָן.
דער פּויער, דורך דעם צייַט, איז קאַנווינסט איך מוזן זיין אַ באַרדאַסדיק באַשעפעניש.
ער גערעדט אָפט צו מיר, אָבער די געזונט פון זיין קול האבן מיין אויערן ווי אַז פון אַ וואַסער-
מיל, נאָך זיין ווערטער זענען אַרטיקיאַלייט גענוג.
איך געענטפערט ווי הויך ווי איך קען אין עטלעכע שפּראַכן, און ער אָפט געלייגט זיין אויער ין
צוויי יאַרדס פון מיר: אָבער אַלע אין אַרויסגעוואָרפן, פֿאַר מיר זענען אינגאנצן אַנינטעלאַדזשאַבאַל צו יעדער אנדערער.
ער דעמאָלט געשיקט זיין קנעכט צו זייער אַרבעט, און גענומען זיין נאָזטיכל אויס פון זיין
טאַש, ער דאַבאַלד און פאַרשפּרייטן עס אויף זיין לינקער, וואָס ער געשטעלט פלאַך אויף די
גרונט מיט דער דלאָניע אַרוף, מאכן מיר אַ
צייכן צו טרעטן אין עס, ווי איך קען לייכט טאָן, פֿאַר עס איז נישט העכער אַ פֿיס אין גרעב.
איך געדאַנק עס מיין אָנטייל צו פאָלגן, און, פֿאַר מורא פון פאַלינג, געלייגט זיך אין גאַנץ לענג אויף
די טיכל, מיט די רעשט פון וואָס ער לאַפּט מיר אַרויף צו די קאָפּ פֿאַר
ווייַטערדיק זיכערהייַט, און אין דעם שטייגער האט מיר היים צו זיין הויז.
עס ער גערופן זיין פרוי, און האט מיר צו איר, אָבער זי סקרימד און געלאפן צוריק, ווי
פרויען אין ענגלאַנד טאָן אין דעם ספּעקטאַקל פון אַ מיעסער פּאַרשוין אָדער אַ שפּין.
אָבער, ווען זי האט אַ בשעת געזען מיין נאַטור, און ווי ווויל איך באמערקט דעם
וואונדער איר מאַן געמאכט, זי איז באַלד באוויליקט, און דורך דיגריז געוואקסן גאָר
אָנבאָט פון מיר.
עס איז געווען וועגן צוועלף בייַ מיטאָגצייַט, און אַ דינער געבראכט אין מיטאָג.
עס איז געווען בלויז איין היפּש שיסל פון פלייש (פּאַסיק פֿאַר דער קלאָר צושטאַנד פון אַ
הוסבאַנדמאַן,) אין אַ שיסל פון וועגן פיר-און-צוואַנציק פֿיס דיאַמעטער.
די פירמע זענען, דער פּויער און זיין פרוי, דרייַ קינדער, און אַן אַלט באָבע.
ווען זיי האבן זיך געזעצט אַראָפּ, דער פּויער געשטעלט מיר בייַ עטלעכע ווייַטקייט פון אים אויף די טיש,
וואָס איז געווען דרייַסיק פֿיס הויך פון די שטאָק.
איך איז געווען אין אַ שרעקלעך שרעק, און געהאלטן ווי ווייַט ווי איך קען פון די ברעג, פֿאַר מורא פון
פאַלינג.
די פרוי מינסט אַ ביסל פון פלייש, דעמאָלט קראַמבאַלד עטלעכע ברויט אויף אַ טרענטשער, און
געשטעלט עס פאר מיר.
איך געמאכט איר אַ נידעריק בויגן, גענומען אויס מיין מעסער און גאָפּל, און געפאלן צו עסן, וועלכע האט זיי
יקסידינג פאַרגעניגן.
די מעטרעסע געשיקט איר דינסט פֿאַר אַ קליין דראַם גלעזל, וואָס געהאלטן וועגן צוויי גאלאנען, און
אָנגעפילט עס מיט טרינקען, איך גענומען אַרויף די שיף מיט פיל שוועריקייט אין ביידע הענט, און אין
אַ רובֿ דערעכ - ערעצדיק שטייגער געטרונקען צו איר
לאַדישיפּ ס געזונט, יקספּרעסינג די ווערטער ווי הויך ווי איך קען אין ענגליש, וואָס געמאכט די
פירמע לאַכן אַזוי כאַרטאַלי, אַז איך איז געווען כּמעט דעאַפענעד מיט די גערויש.
דעם מאַשקע פארזוכט ווי אַ קליין עפּלזאַפט, און איז געווען ניט פּריקרע.
און דער בעל געמאכט מיר אַ צייכן צו קומען צו זיין טרענטשער זייַט, אָבער ווי איך געגאנגען אויף די
טיש, זייַענדיק אין גרויס יבערראַשן אַלע די צייַט, ווי די ינדאַלדזשאַנט לייענער וועט לייכט
פאַרשטיין און אַנטשולדיקן, איך געטראפן צו שטאָמפּערן
קעגן אַ סקאָרינקע, און געפאלן פלאַך אויף מיין פּנים, אָבער באקומען קיין שאַטן.
איך גאַט אַרויף מיד, און אַבזערווינג די גוט מענטשן צו זיין אין פיל זארגן, איך גענומען
מיין הוט (וואָס איך געהאלטן אונטער מיין אָרעם אויס פון גוט מאַנירן,) און ווייווינג עס איבער מיין קאָפּ,
געמאכט דרייַ הוזזאַס, צו ווייַזן איך האט גאַט קיין שאָדן דורך מיין פאַל.
אבער אַדוואַנסינג פאָרויס צו מיין בעל (ווי איך וועט יצט רופן אים,) זיין יאַנגגאַסט
זון, וואס איז געזעסן ווייַטער צו אים, אַ כיטרער יינגל פון וועגן צען יאר אַלט, האט מיר אַרויף דורך די
לעגס, און געהאלטן מיר אַזוי הויך אין דער לופט, אַז
איך טרעמבאַלד יעדער ענדגליד: אָבער זיין פאטער סנאַטשט מיר פון אים, און בייַ דער זעלביקער צייַט
האט אים אַזאַ אַ קאַסטן אויף די לינק אויער, ווי וואָלט האָבן פעלד אַן אייראפעישער טרופּע פון
פערד צו דער ערד, אָרדערינג אים צו ווערן אוועקגענומען פון די טיש.
אבער זייַענדיק דערשראָקן דעם יינגל זאל שולדיק מיר אַ להכעיס, און געזונט רימעמברינג ווי שטיפעריש
אַלע קינדער צווישן אונדז געוויינטלעך זענען צו פייגעלעך, ראַבאַץ, יונג קיטאַנז, און הינטעלע
הינט, איך געפאלן אויף מיין ניז, און פּוינטינג צו
דער יינגל, געמאכט מיין בעל צו פֿאַרשטיין, ווי ווויל ווי איך קען, אַז איך געבעטן זיין זון
זאל זיין פּאַרדאַנד.
דער פאטער קאַמפּלייד, און דער יינגל האט זיין אַוועקזעצן ווידער, כוועראַפּאַן איך געגאנגען צו אים, און
געקושט זיין האַנט, וואָס מיין בעל גענומען, און געמאכט אים מאַך מיר דזשענטלי מיט אים.
אין דער צווישן פון מיטאָג, מיין מעטרעסע ס באַליבט קאַץ לעפּט אין איר שויס.
איך געהערט אַ ראַש הינטער מיר ווי אַז פון אַ טוץ זאָק-וויווערז בייַ ווערק, און זיך אויסגעדרייט
מיין קאָפּ, איך געפונען עס פּראַסידאַד פון די פּערינג פון אַז כייַע, וואס געווען צו זיין
דרייַ מאָל גרעסער ווי אַ אָקס, ווי איך
קאַמפּיוטאַד דורך די מיינונג פון איר קאָפּ, און איינער פון איר פּאָז, בשעת איר מעטרעסע איז פידינג
און סטראָוקינג איר.
די פיערסענעסס פון דעם באַשעפעניש ס שטיצן בעסאַכאַקל דיסקאָמפּאָסעד מיר;
כאָטש איך געשטאנען בייַ דעם ווייַטער סוף פון דעם טיש, העכער פופציק פֿיס אַוועק, און כאָטש
מיין מעטרעסע פארנומען איר שנעל, פֿאַר מורא זי
זאל געבן אַ פעדער, און אָנכאַפּן מיר אין איר טאַלאַנז.
אבער עס געטראפן עס איז קיין געפאַר, פֿאַר די קאַץ האט ניט דער קלענסטער מעלדונג פון מיר
ווען מיין בעל געשטעלט מיר ין דרייַ יאַרדס פון איר.
און ווי איך האב שוין שטענדיק געזאָגט, און געפונען אמת דורך דערפאַרונג אין מיין טראַוואַלז, אַז
פליענדיק אָדער דיסקאַווערינג מורא פאר אַ צאָרנדיק כייַע, איז אַ זיכער וועג צו מאַכן עס נאָכגיין
אָדער באַפאַלן איר, אַזוי איך ריזאַלווד, אין דעם
געפערלעך דזשאַנגקטשער, צו ווייַזן קיין שטייגער פון דייַגע.
איך געגאנגען מיט ינטרעפּידיטי פינף אָדער זעקס מאל איידער די זייער קאָפּ פון די קאַץ, און געקומען
ין העלפט אַ הויף פון איר, כוועראַפּאַן זי ארויסגעצויגן זיך צוריק, ווי אויב זי האבן מער
דערשראָקן פון מיר: איך האט ווייניקער מוירע
בנוגע די הינט, ווהערעאָף דרייַ אָדער פיר געקומען אין די צימער, ווי עס איז געוויינטלעך אין
פאַרמערס 'הייזער, איינער פון וואָס איז געווען אַ מאַסטאַף, גלייַך אין פאַרנעם צו פיר עלאַפאַנץ,
און אן אנדערער אַ גרייכאַונד, עפּעס העכער ווי די מאַסטאַף, אָבער ניט אַזוי גרויס.
ווען מיטאָג איז געווען כּמעט געשען, דער סאַניטאַר געקומען אין מיט אַ קינד פון אַ יאָר אַלט אין איר געווער,
ווער מיד ספּיעד מיר, און אנגעהויבן אַ סקוואָל אַז איר זאל האָבן געהערט פון
לאָנדאָן-בריק צו טשעלסי, נאָך די געוויינטלעך
אָראַטאָרי פון קליינע קינדער, צו באַקומען מיר פֿאַר אַ צאַצקע.
די מוטער, אויס פון לויטער ינדאַלדזשאַנס, האט מיר אַרויף, און לייגן מיר צו די קינד, ווער
אָט געכאפט מיר דורך דעם מיטל, און גאַט מיין קאָפּ אין זיין מויל, ווו איך ראָרד אַזוי
הויך אַז די ערטשאַן איז פריגהטעד, און לאָזן
מיר קאַפּ, און איך זאָל ינפאַלליבלי האָבן געבראכן מיין האַלדז, אויב די מוטער האט ניט פארנומען איר
פאַרטעך אונטער מיר.
די סאַניטאַר, צו שטיל איר באַבע, געמאכט נוצן פון אַ גראַגער וואָס איז געווען אַ מין פון פּוסט שיף
אָנגעפילט מיט גרויס שטיינער, און פאַסאַנד דורך אַ קאַבלע צו דער קינד ס טאַליע: אָבער אַלע אין
אַרויסגעוואָרפן, אַזוי אַז זי איז געצווונגען צו צולייגן די לעצט סגולע דורך געבן עס זויגן.
איך מוזן מודה קיין כייפעץ טאָמיד דיסגאַסטיד מיר אַזוי פיל ווי דער ספּעקטאַקל פון איר מאַנסטראַס
ברוסט, וואָס איך קען נישט זאָגן וואָס צו פאַרגלייַכן מיט, אַזוי ווי צו געבן די טשיקאַווע לייענער אַ
געדאַנק פון זייַן פאַרנעם, פאָרעם, און קאָלירן.
עס זענען געשטאנען באַוווסט זעקס פֿיס, און קען ניט זיין ווייניקער ווי זעכצן אין אַרומנעם.
די אָפּל איז וועגן העלפט די ביגנאַס פון מיין קאָפּ, און די כיו ביידע פון אַז און די דאַג,
אַזוי וועריד מיט ספּאַץ, פּימפּלעס, און פרעקאַלז, אַז גאָרנישט געקענט דערשייַנען מער
נאָשאַס: פֿאַר איך געהאט אַ לעבן ספּעקטאַקל פון איר,
זי געזעסן אַראָפּ, די מער קאַנוויניאַנטלי צו געבן זויגן, און איך שטייענדיק אויף די טיש.
דעם געמאכט מיר פאַרטראַכטנ זיך אויף די יריד סקינס פון אונדזער ענגליש ליידיז, וואס דערשייַנען אַזוי שיין
צו אונדז, נאָר ווייַל זיי זענען פון אונדזער אייגן נומער, און זייער חסרונות ניט צו ווערן געזען אָבער
דורך אַ magnifying גלאז, ווו מיר געפינען
דורך עקספּערימענט אַז די סמודאַסט און ווייטיסט סקינס קוקן פּראָסט, און פּראָסט, און
קראַנק-פאַרביק.
איך געדענקען ווען איך געווען בייַ לילליפּוט, די קאַמפּעקשאַן פון יענע דימיניאַטיוו מענטשן
באוויזן צו מיר די פעריסט אין דער וועלט, און גערעדט אויף דעם אונטער מיט אַ מענטש
פון לערנען דאָרט, וואס איז געווען אַ אָנווינקען
פרייַנד פון מייַן, ער געזאגט אַז מיין פּנים ארויס פיל פערער און סמודער ווען ער
געקוקט אויף מיר פון דער ערד, ווי עס האט אויף אַ נירער מיינונג, ווען איך גענומען אים אַרויף אין
מיין האַנט, און געבראכט אים פאַרמאַכן, וואָס ער
מודה געווען בייַ ערשטער אַ זייער שאַקינג ספּעקטאַקל.
ער געזאגט, "ער קען אַנטדעקן גרויס האָלעס אין מיין הויט, אַז די סטאַמפּס פון מיין באָרד געווען
צען מאל שטארקער ווי די בריסאַלז פון אַ קאַבאַן, און מיין קאַמפּעקשאַן געמאכט אַרויף פון עטלעכע
פֿאַרבן בעסאַכאַקל דיסאַגריאַבאַל: "כאָטש
איך מוזן בעטן לאָזן צו זאָגן פֿאַר זיך, אַז איך בין ווי בלאָנד ווי רובֿ פון מיין געשלעכט און מדינה,
און זייער קליין סונבורנט דורך אַלע מיין טראַוואַלז.
אויף די אנדערע זייַט, דיסקאָורסינג פון די ליידיז אין אַז קייסער ס הויף, ער געוויינט צו
זאָגן מיר, "איינער האט פרעקאַלז; אנדערן אויך ברייט אַ מויל, 1 / 3 צו גרויס אַ נאָז,"
גאָרנישט פון וואָס איך האט געקענט צו ויסטיילן.
איך מודה דעם אָפּשפּיגלונג איז קלאָר ווי דער טאָג גענוג, וואָס, אָבער, איך קען ניט
פאָרבעאַר, כדי דער לייענער זאל טראַכטן די וואַסט באשעפענישן זענען פאקטיש דיפאָרמד: פֿאַר
איך מוזן טאָן זיי די גערעכטיקייַט צו זאָגן, זיי זענען
אַ קאַמלי שטאַם פון מענטשן, און דער הויפּט די פֿעיִקייטן פון מיין בעל ס שטיצן,
כאָטש ער איז אָבער אַ פּויער, ווען איך בעהעלד אים פון דער הייך פון זעכציק פֿיס, באוויזן
זייער געזונט פּראַפּאָרשאַנד.
ווען מיטאָג איז געשען, מיין בעל זענען אויס צו זיין ארבעטער, און, ווי איך קען אַנטדעקן דורך
זיין קול און האַווייַע, האט זיין פרוי שטרענג באַשולדיקן צו נעמען זאָרג פון מיר.
איך איז געווען זייער פיל מיד, און דיספּאָוזד צו שלאָפן, וואָס מיין מעטרעסע פארשטאנען, זי
שטעלן מיר אויף איר אייגן בעט, און באדעקט מיר מיט אַ ציכטיק ווייַס טיכל, אָבער גרעסערע און
קאָרסער ווי די מאַינסאַיל פון אַ מענטש, פון-מלחמה.
איך סלעפּט וועגן צוויי שעה, און געחלומט איך איז געווען אין שטוב מיט מיין ווייַב און קינדער, וועלכע
אַגראַווייטיד מיין סאַראָוז ווען איך אַוואַקעד, און געפינען זיך אַליין אין אַ וואַסט פּלאַץ, צווישן
צוויי און 300 פֿיס ברייט, און העכער
צוויי הונדערט הויך, ליגנעריש אין אַ בעט צוואַנציק יאַרדס ברייט.
מיין מעטרעסע איז ניטאָ וועגן איר הויזגעזינד ענינים, און האט פארשפארט מיר ין
די בעט איז געווען אַכט יאַרדס פון די שטאָק.
עטלעכע נאַטירלעך באדערפענישן פארלאנגט מיר צו באַקומען אַראָפּ, איך דערוועגט צו נישט אָננעמען צו רופן, און אויב איך
האט, עס וואָלט געווען אין אַרויסגעוואָרפן, מיט אַזאַ אַ קול ווי מייַן, אין אַזוי גרויס אַ ווייַטקייט
פון די צימער ווו איך לייגן צו די קיך ווו די משפּחה אפגעהיט.
בשעת איך איז אונטער די אומשטאנדן, צוויי ראַץ קרעפּט אַרויף די קערטאַנז, און געלאפן
סמעלינג קאַפּויער און פאָרווערדז אויף דער בעט.
איינער פון זיי געקומען אַרויף כּמעט צו מיין פּנים, כוועראַפּאַן איך רויז אין אַ שרעק, און געצויגן אויס
מיין הענגער צו פאַרטיידיקן זיך.
די שרעקלעך אַנימאַלס האט דער פריי צו באַפאַלן מיר אויף ביידע זייטן, און איינער פון זיי
געהאלטן זיין פאָר, פֿיס בייַ מיין קאָלנער, אָבער איך האט דער גוט מאַזל צו רייַסן אַרויף זיין בויך פאר
ער קען טאָן מיר קיין שאָדן.
ער אראפגעפאלן בייַ מיין פֿיס, און די אנדערע, געזען דעם גורל פון זיין כאַווער, געמאכט זיין
אַוועקלויפן, אָבער ניט אָן איין גוט ווונד אויף די צוריק, וואָס איך געגעבן אים ווי ער אנטלאפן, און
געמאכט די בלוט לויפן טריקלינג פון אים.
נאָך דעם גווורע, איך געגאנגען דזשענטלי צו און פראָ אויף די בעט, צו צוריקקריגן מיין אָטעם און
אָנווער פון שטימונג.
די באשעפענישן האבן זיך פון די גרייס פון אַ גרויס מאַסטאַף, אָבער ינפאַנאַטלי מער פלינק און
צאָרנדיק, אַזוי אַז אויב איך האט גענומען אַוועק מיין גאַרטל איידער איך געגאנגען צו שלאָפן, איך מוזן האָבן
ינפאַלליבלי געווארן טאָרן צו ברעקלעך און דיוואַוערד.
איך געמאסטן די עק פון די טויט שטשור, און געפונען עס צו זיין צוויי יאַרדס לאַנג, פעלן אַ
אינטש, אָבער עס זענען קעגן מיין מאָגן צו שלעפּן די קאַרקאַס אַוועק די בעט, ווו עס לייגן
נאָך בלידינג, איך באמערקט עס האט נאָך עטלעכע
לעבן, אָבער מיט אַ שטאַרק צעהאַקן אַריבער די קראַגן, איך ונ דורך דעספּאַטטשעד עס.
באלד נאָך מיין מעטרעסע געקומען אין די צימער, וואס זייעוודיק מיר אַלע בלאַדי, געלאפן און גענומען מיר
אַרויף אין איר האַנט.
איך שפּיציק צו די טויט שטשור, סמיילינג, און געמאכט אנדערע וואונדער צו ווייַזן איך איז נישט שאַטן,
ווהערעאַט זי איז געווען גאָר געפרייט, פאַך די דינסט צו נעמען אַרויף די טויט שטשור מיט אַ
פּאָר פון טאַנגז, און וואַרפן עס אויס פון די פֿענצטער.
און זי שטעלן מיר אויף אַ טיש, ווו איך אנטפלעקט איר מיין הענגער אַלע בלאַדי, און ווייפּינג עס אויף
די לאַפּפּעט פון מיין רעקל, אומגעקערט עס צו דעם שייד.
איך איז געווען געדריקט צו טאָן מער ווי איין זאַך וואָס אנדערן קען נישט טאָן פֿאַר מיר, און
דעריבער געזוכט צו מאַכן מיין מעטרעסע פֿאַרשטיין, אַז איך געבעטן צו ווערן באַשטימט אַראָפּ
אויף דער פּאָדלאָגע, וואָס נאָך זי האט געטאן, מיין
באַשפולנעסס וואָלט ניט לייַדן מיר צו אויסדריקן זיך ווייַטער, ווי דורך פּוינטינג צו די
טיר, און באַוינג עטלעכע מאל.
די גוט פרוי, מיט פיל שוועריקייט, בייַ לעצט באמערקט וואָס איך וואָלט זיין בייַ, און
גענומען מיר אַרויף ווידער אין איר האַנט, געגאנגען אין די גאָרטן, ווו זי שטעלן מיר אַראָפּ.
איך געגאנגען אויף איין זייַט וועגן צוויי הונדערט יאַרדס, און בעקאַנינג צו איר ניט צו קוקן אָדער צו
נאָכפאָלגן מיר, איך פארהוילן זיך צווישן צוויי בלעטער פון סאָראַל, און עס דיסטשאַרדזשד די
באדערפענישן פון נאַטור.
איך האָפֿן די מילד לייענער וועט אַנטשולדיקן מיר פֿאַר וווינונג אויף די און די ווי פּערטיקיאַלערז,
וואָס, אָבער נישטיק זיי זאלן דערשייַנען צו גראָוואַלינג פּראָסט מחשבות, נאָך וועט
אַוואַדע העלפן אַ פילאָסאָף צו פאַרגרעסערן זיין
געדאנקען און פאַנטאַזיע, און פּאַסן זיי צו די נוץ פון ציבור ווי ווויל ווי פּריוואַט
לעבן, וואָס איז געווען מיין פּיאַטע אָנצייכענען אין פּריזענטינג דעם און אנדערע אַקאַונץ פון מיין
טראַוואַלז צו דער וועלט, ווערין איך האָבן שוין
עיקר סטודיאַס פון אמת, אָן אַפעקטינג קיין אָרנאַמאַנץ פון לערנען אָדער פון
סטיל.
אבער די גאנצע סצענע פון דעם נעסיע געמאכט אַזוי שטאַרק אַ רושם אויף מיין פאַרשטאַנד, און איז אַזוי
דיפּלי פאַרפעסטיקט אין מיין זיקאָרן, אַז, אין קאַמיטינג עס צו פּאַפּיר איך האט ניט דורכלאָזן איינער
מאַטעריאַל ומשטאַנד: אָבער, אויף אַ
שטרענג אָפּשאַצונג, איך בלאַטאַד אויס עטלעכע פּאַסאַדזשאַז.
פון ווייניקער מאָמענט וואָס זענען געווען אין מיין ערשטער קאָפּיע, פֿאַר מורא פון זייַענדיק סענשערד ווי טידיאַס און
טרייפלינג, ווהערעאָף טראַוואַלערז זענען אָפט, טאָמער ניט אָן יושר, אָנגעקלאָגט.