طی ۱۵ سال گذشته در تلاش بوده‌ام که نظر شما را تغییر دهم.
من در کارم فرهنگ پاپ و فناوریِ نوظهور را برای تغییر هنجارهایِ فرهنگی
تحت کنترل درمی‌آورم.
من برای ارتقاء حقوق بشر بازی‌های ویدئویی ساخته‌ام
برای افزایش آگاهی در مورد قوانین غیرقانونی مهاجرت، انیمیشن ساخته‌ام
و حتی برنامه‌های واقعیت افزوده مبتنی بر مکان را
جهت تغییر تصورات مربوط به بی‌خانمانی ساخته‌ام.
خیلی قبل از بازی پوکمون گو.
(خنده حضار)
اما بعد برایم سوال پیش آمد، چه بازی و یا برنامه‌ای
واقعا می‌توانند نگرش و رفتارها را تغییر دهند؟
و اگر اینطور باشد، آیا می‌توانم تغییرش را اندازه بگیرم؟
علم پشت این روند چیست؟
بنابراین تمرکز خود را از ساخت رسانه و فناوری
برای اندازه‌ گیری اثرات عصبی آن‌ها تغییر دادم.
این چیزی است که من کشف کردم.
وب، دستگاه‌های تلفن همراه، واقعیت مجازی و واقعیت افزوده
در حال نوشتن سیستم‌های عصبی ما بودند.
و آن‌ها به معنای واقعی کلمه در حالِ تغییر ساختار مغز ما بودند.
همان فناوری‌هایی که من استفاده کرده‌ بودم تا بتوانند بر قلب و ذهن تأثیر بگذارند
در واقع کارکردهای لازم برای همدلی کردن در مغز
و همچنین تصمیم گیری را مختل می‌کردند.
در حقیقت، وابستگی ما به وب و دستگاه‌های تلفن همراه
ممکن است استعدادهایِ شناختی و عاطفی ما را تصرف کرده،
و ما را به لحاظ اجتماعی و عاطفی ناتوان کنند،
و من در این از دست دادن صفات انسانی احساسِ همدستی داشتم.
فهمیدم، قبل از اینکه بتوانم ایجاد رسانه در مورد مسائل اجتماعی را ادامه دهم،
نیاز به مهندسی معکوس کردنِ آثار مضر فناوری داشتم.
برای مقابله با این، از خودم پرسیدم
«چگونه می‌توانم مکانیسم‌های همدلی را ترجمه کنم،
جنبه‌های شناختی، عاطفی و انگیزشی،
داخل یک موتور که مواد روایی را شبیه سازی می‌کند
و ما را به سمت عمل سوق می‌دهد؟»
برای جواب دادن به این، مجبورشدم ماشینی بسازم.
(خنده حضار)
من در حال توسعه آزمایشگاه بیومتریک منبعِ باز هستم،
یک سیستم هوشِ مصنوعی که من به آن آزمایشگاه لیمبیک می‌گویم.
آزمایشگاهی که نه فقط پاسخِ
ناخودآگاه مغز و بدن به رسانه و فناوری
بلکه از ماشین برایِ یادگیری تطبیق محتوا
بر اساس این پاسخ‌های بیولوژیکی استفاده می‌کند.
هدف من این است که دریابم مواد سازنده
جذاب‌ترین و گالوانیزه‌ترین داستان
در نظر مخاطبان خاص برای فعال کردن
عدالت اجتماعی، فرهنگی و سازمان‌های آموزشی
برای ایجاد رسانه مؤثرتر چه چیزهایی هستند‌.
آزمایشگاه لیمبیک از دو مؤلفه تشکیل شده است:
یک موتور روایتگر و یک دستگاه رسانه‌ای.
در حالی که یک موضوع در حال مشاهده یا تعامل با محتوای رسانه است،
موتور داده‌ها، زمان واقعی از امواج مغزی را روایت و همگام سازی می‌کند،
داده‌های بیوفیزیکی مانند ضربان قلب، جریان خون، دمای بدن
و انقباض عضلات،
و همچنین ردیابی چشم و حالات چهره.
اطلاعات در مکان‌های کلیدی ضبط می‌شوند جایی که نقاط نقشه بحرانی
تعامل شخصیت یا زوایای غیرعادی دوربین رخ می‌دهد.
مثل صحنه آخر در «بازی تاج و تخت، عروسی سرخ»
وقتی در نهایت حیرت
همه می‌میرند.
(خنده حضار)
داده‌های نظرسنجی در مورد اعتقادات سیاسی آن شخص،
همراه با روانشناسی آن‌ها و داده‌های جمعیتی،
در سیستم
برای درک عمیق‌تر از آن فرد ادغام شده‌اند.
بگذارید برای شما مثالی بزنم.
مطابق ترجیحات تلویزیونی مردم و نظراتشان در مورد مسائل عدالت اجتماعی در‌میابیم
آمریکایی‌ها که مهاجرت را در‌میان سه نگرانی برترشان رتبه‌بندی می‌کنند
به احتمال زیاد طرفدار سریال «مُردگان متحرک» هستند
و آن‌ها را اغلب برای تقویت آدرنالین تماشا می‌کنند،
که قابل اندازه گیری است.
امضای بیولوژیکی شخص و پاسخ نظرسنجی آن‌ها
با یک بانک اطلاعاتی ترکیب می‌شوند تا اثر رسانه‌ای بی‌نظیر خود را ایجاد کنند.
سپس مدل پیش‌بینی ما الگوهای بین رسانه‌ها را پیدا می‌کند
و به من می‌گوید کدام عناصر روایی
به احتمال زیاد، رفتار نوع دوستانه را
به جای استرس و بی‌تفاوتی منجر می‌شود.
هرچه نشان بیشتری به پایگاه داده اضافه شود
در سراسر رسانه، از برنامه‌هایِ تلویزیونی گرفته تا بازی‌ها
مدل‌های پیش بینی بهتر می‌شوند.
به‌طور خلاصه من در حال نقشه کردن اولین ژنوم رسانه هستم.
(تشویق حضار)
در حالی که ژنوم انسان تمام ژن‌های درگیر را در
توالی دی‌ان‌اِی شناسایی می‌کند‌.
پایگاه داده رو به رشد از رسانه‌ها سرانجام به من اجازه خواهد داد
که دی‌ان‌اِی را برای یک شخص خاص تعیین کنم.
موتور روایتگر آزمایشگاه لیمبیک از قبل
به سازنگان محتوا در ساخت و اصلاح داستان کمک می‌کند،
به طوری که در سطح فردی با مخاطبان‌ هدف آن‌ها طنین انداز شود.
مؤلفه دیگر آزمایشگاه لیمبیک،
دستگاه رسانه‌ای،
نحوه انتخاب پاسخ احساسی و فیزیولوژیکی رسانه را ارزیابی می‌کند،
سپس صحنه‌ها را از یک کتابخانه محتوا
از دی‌ان‌ای شخص-محور رسانه بیرون می کشد.
استفاده از هوش مصنوعی به داده‌های بیومتریک که
تجربه‌ای واقعاً شخصی ایجاد می‌کند.
تجربه‌ای که محتوا را مبتنی بر پاسخ‌های ناخودآگاه در زمان واقعی سازگار می‌کند.
تصور کنید افراد غیرذی‌نفع و سازندگان رسانه قادر به سنجش احساس مخاطبان باشند
آن‌ها را تجربه کنند
و محتوا را در حال اجرا تغییر دهند.
من معتقدم این آینده رسانه‌ها است.
تا به امروز بیشتر رسانه‌ها و راهبرد‌های تغییر اجتماعی
سعی در تجدید نظر به عموم مخاطبان را دارند،
اما آینده رسانه سفارشی برای هر شخص است.
به عنوان اندازه‌ گیری بلادرنگ مصرف رسانه
و تولید خودکار رسانه‌ها عادی می‌شود،
ما به زودی مصرف رسانه را با بهره‌ گیریِ ترکیبی از
روانشناسی، بیومتریک و هوش مصنوعی با هدف‌هایمان متناسب خواهیم‌ کرد
مثل داروی شخصی بر اساس دی‌ان‌اِی ما است.
من آن را «زیست رسانه» می‌نامم.
من هم‌اکنون، درحال تست آزمایشگاه لیمبیک در یک مطالعه مقدماتی هستم
با مرکز نورمَن لیر،
که به بیش از۵۰ برنامه تلویزیونی می‌نگرد.
اما من با معضلی اخلاقی دست و پنجه نرم می‌کنم.
اگر ابزاری طراحی‌کنم که بتواند به یک سلاح تبدیل شود،
آیا باید آن را بسازم؟
من با باز‌کردن منبع آزمایشگاه برای تشویق دسترسی و فراگیری،
من در معرض خطر قادر کردن دولت‌های قدرتمند
و شرکت‌های سود‌محور برای متناسب‌ سازی بستر
برای اخبار جعلی، بازاریابی یا اشکال دیگر ترغیب جمعی هستم.
لذا، برای من بسیار مهم است این تحقیقات
برای مخاطبان به اندازه‌، داشتن برچسب‌ ارگانسم اصلاح شده‌ی ژنتیکی شفاف باشد.
به هر حال، این کافی نیست.
به عنوان تکنسین‌های خلاق،
ما یک مسئولیت داریم
نه تنها به این نکته توجه کنیم که چگونه فناوری موجود، شکل دهنده ارزش‌های فرهنگی
و رفتار‌های اجتماعی ما است،
بلکه به طور جدی به چالش کشیدن مسیر تکنولوژی آینده است.
امیدوارم که ما تعهد اخلاقی داشته باشیم
برای جمع‌آوری هوش بدن
برای خلق داستان‌های معتبر و عادلانه
که رسانه و فناوری را
از سلاح‌های مضر به داروی روایت‌گری دگرگون کند.
سپاسگزارم.
(تشویق حضار)