[Damian Ortega: Alias]
[Meksiko]
Ben, kariyerimi sol görüşteki bir gazetede
çizen bir karikatürist olarak planlamaya çalıştım.
Bu karikatürleri çizerek yıllarca hayatımı idame ettirebildim.
O iş eğlenceliydi, ancak çok zahmetliydi.
Sanatı ve karikatürü bir araya getirmeye başladım.
Karikatürlerimde takma ad kullandım
çünkü karikatürleri üreten ile
sanat eserlerini üretenin aynı kişiliğe sahip olduğunu düşünmüyorum.
Benlik algım hakkında tamamen bölünmüştüm.
Ama, bu Alias kitapları fikrime ilk yaklaşımımdı.
Alias Editorial heyecanlı bir projeydi--
yeni bir deneyimdi--
çünkü başka bir dile çevrilmişti.
O, bilginin yeniden üretimi, kendi hayatımıza,
Meksiko'daki bağlamımıza uyarlanmasıydı.
Gabriel Orozco bana orijinal Marcel Duchamp röportajını vermişti--
ve "Bu kitabın her sayfasını okumalısın, çünkü çok seveceksin." demişti.
İngilizcem şu an olduğundan daha kötüydü--
ve okumaya gayret ettim, ama çok da iyi anlayamadım.
Bir arkadaşımdan metnin bir kısmını İspanyolca'ya çevirmesini rica ettim.
Sonunda, kitabın tamamını çevirttirdim,
çeviride bolca espri vardı.
Bu çok güzel, çünkü sonuçta, Duchamp'ın tamamen kendi bağlamından çıkması
yeni bir bağlama uyarlanması ve sanki Meksikalı bir adama, [GÜLÜŞMELER]
Colonia Roma gibi bir yerde yaşayan birine dönüşmesine sebep oldu.
Cildo Meireles'den Lawrence Weiner'a--
çeviriler aynı şekilde yapıldı.
Kendisi fikri çok beğendi,
ve kapağı yapmayı teklif etti.
Bu gerçekten harikaydı.
Benim jenerasyonum çağdaş sanat hakkında bu bilgilere sahip değildi.
İnternetimizin, cep telefonlarımızın olmadığı bir zamandı.
Biz bilgileri fotokopilerle ve kitaplarla paylaşırdık.
İçimizden biri Avrupa'ya, ABD'ye ya da Güney Amerika'ya gider,
ve uluslararası sanatçılar hakkındaki kitapları getirirdi.
Uyarlama bir ifade biçimi, çünkü bilgiyi yeniden üretmenize olanak sağlıyor.
Sonuçta, her ülke kendine özgü bir düşünce biçimi sunuyor.