[Damian Ortega: Alias]
[Meksiko]
Ben kariyerimi sol basında
bir karikatürist olarak kurmaya çalıştım.
Bu karikatürleri üreterek uzun yıllar hayatımı idame ettirebildim.
Bu iş eğlenceliydi, ancak sınırlayıcıydı.
Sanatı ve karikatürü bir araya getirmeye başladım.
Karikatürlerimi üretirken takma ad kullandım
çünkü karikatürleri üreten ile
sanat eserlerini üretenin aynı kişiliğe sahip olmadığını düşünüyorum.
Benlik algım hakkında tamamen bölünmüştüm.
Ama, bu Alias kitapları fikrime ilk yaklaşımımdı.
Alias Editorial heyecanlı bir projeydi--
yeni bir deneyimdi--
çünkü başka bir dile de çevrilmişti.
O bilginin tahsis ediminin kendi hayatımıza uyarlanmasıydı,
Meksiko'daki kendi bağlamımıza.
Gabriel Orozco bana orijinal Marcel Duchamp röportajını vermişti
ve demişti ki, "Bu kitabın her sayfasını okumalısın, çünkü çok seveceksin."
İngilizcem şu an olduğundan daha kötüydü--
ve okumaya gayret ettim, ama çok da iyi anlayamadım.
Bir arkadaşımdan metnin bir kısmını İspanyolca'ya çevirmesini rica ettim.
Sonunda, kitabın tamamını çevirttirdim,
çeviride çokça espri vardı.
Bu çok güzel, çünkü sonuçta Duchamp'ın tamamen kendi bağlamında çıkması
yeni bir bağlama oturtulması ve Meksikalı bir adam olmasına [GÜLÜŞMELER]
Colonia Roma'da gibi bir yerde yaşayan birine dönüşmesine sebep oldu.
Bu, Cildo Meireles'den Lawrence Weiner'a--
çeviriler aynı şekilde yapıldı.
Kendisi fikri çok beğendi,
ve kapağı yapmayı teklif etti.
Bu gerçekten harikaydı.
Benim jenerasyonum çağdaş sanat hakkındaki bu bilgilere sahip değillerdi.
İnternetimizin, cep telefonlarımızın olmadığı bir zamandı.
Biz bilgileri fotokopilerden ve kitaplardan edinirdik.
İçimizden biri Avrupa'ya, Amerika'ya ya da Güney Amerika'ya gittiğinde
uluslararası sanatçılar hakkındaki kitapları getirirdi.
Uyarlama bir ifade biçimi çünkü bilgiyi yeniden üretmenize olanak sağlıyor.
Sonuçta, her ülke kendine özgü bir düşünce biçimi sunuyor.