Mark Bradford Χαρτί
'Απειρες φορές έχω πει στον εαυτό μου:
«Αυτό που χρειάζομαι, δεν υπάρχει εδώ».
«΄Αρα για να το βρω, θα πρέπει να γίνω διαθέσιμος στο σύμπαν».
Και ξεκινώ μια μακρά περιπλάνηση,
αναζητώντας ένα χαρτί.
Το σωστό χαρτί.
Το αναγνωρίζω, μόλις το αντικρίζω.
Όταν το γυρίζω
και βλέπω την πίσω όψη του,
τα γεωγραφικά σύνορα καταλύονται...
...τα γλωσσικά σύνορα καταλύονται...
...και βρίσκομαι ξαφνικά με συντροφιά μου
ένα χαρτί που το νιώθω τόσο οικείο.
['Ηχος χαρτιού]
Βρισκόμουν στο Μπαλί.
Όταν πηγαίνω σε μια πόλη για πρώτη φορά
πάντα παίρνω χαρτί απλώς από τον δρόμο...
Ήταν το διάστημα πριν από το τσουνάμι.
Πριν από ένα μήνα, για την ακρίβεια.
Είχα βρει μεγάλη ποσότητα αυτού εδώ του χαρτιού
και όπως καταλαβαίνετε...
...Και κατά τον τελωνειακό έλεγχο,
ο υπάλληλος ρώτησε:
«Γιατί επιστρέφεις με σκουπίδια;».
Του απαντώ: «Δεν είναι σκουπίδια!».
«Είναι τέχνη».
Επέμεινε: «Σκουπίδια είναι».
Ανταπαντώ: «Είναι τέχνη!»
«Λοιπόν...» είπε παραξενεμένος.
«Μπορώ να το πάρω;» ξαναρωτώ...
...«αν δηλωθεί ως σκουπίδια;».
«Επιτρέπεται» είπε.
Και απαντώ:
«Τότε, ναι, είναι σκουπίδια».
[ΓΕΛΙΟ]