ผมจะเริ่มด้วยสิ่งนี้
นี่คือจดหมายเขียนด้วยลายมือ
ที่ถูกพบที่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ
แถวบ้านเก่าของผมในบรูคลีนเมื่อหลายปีก่อน
ที่ร้านมีเครื่อง
ที่พิมพ์แผ่นน้ำตาลออกมาได้
เด็กๆสามารถเอารูปวาดใส่เข้าไป
แล้วได้แผ่นน้ำตาลที่มีรูปนั้นออกมา
สำหรับเอาไปวางไว้บนเค้กวันเกิดของพวกเขา
แต่แย่หน่อยที่มีสิ่งหนึ่งที่เด็กๆชอบวาด
คือรูปตัวการ์ตูน
พวกเขาชอบวาดตัว "เงือกน้อย"
เขาอยากวาด "สเมิร์ฟ" "มิกกี้เมาส์"
แต่กลายเป็นว่ามันผิดกฎหมาย
ที่จะพิมพ์ภาพมิกกี้เมาส์ที่เด็กๆวาด
บนแผ่นน้ำตาลนั่น
และมันคือการฝ่าฝืนลิขสิทธิ์
และการควบคุมการฝ่าฝืนลิขสิทธิ์
ของเค้กวันเกิดของเด็กๆ
ช่างเป็นความยุ่งยาก
ถึงกระทั่งร้านเบเกอรี่บอกว่า
"คุณรู้มะ เรากำลังจะเลิกให้บริการ
ถ้าคุณเป็นมือสมัครเล่น
คุณคงไม่ได้ใช้เครื่องของเราอีกต่อไป
ถ้าคุณต้องการพิมพ์แผ่นน้ำตาลหน้าเค้กวันเกิดล่ะก็
คุณคงต้องใช้รูปใดรูปหนึ่งที่เราเตรียมไว้ล่วงหน้า
แบบที่ดูเป็นทางการเท่านั้น"
ตอนนี้มีร่างกฏหมายในสภาคองเกรสสองฉบับ
ฉบับหนึ่งเรียกว่า SOPA และอีกฉบับเรียกว่า PIPA
SOPA ย่อมาจาก พระราชบัญญัติหยุดการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์
มันถูกเสนอจากวุฒิสภา
PIPA ย่อมาจาก PROTECTIP
ซึ่งตัวมันเองย่อมาอีกทีจาก
การป้องกันการคุกคามออนไลน์ที่แท้จริง
จากการสร้างสรรค์ทางเศรษฐกิจ
และการโจรกรรมทรัพย์สินทางปัญญา
เพราะคนจากสภาคองเกรสที่ตั้งชื่อสิ่งเหล่านี้
คงจะว่างมาก
และสิ่งที่ SOPA และ PIPA ต้องการทำ
คือยังงี้
เขาต้องการเพิ่มต้นทุน
ของการปฏิบัติตามลิขสิทธิ์
ให้ถึงจุดที่คนจะเลิกทำธุรกิจในแง่ที่จะ
นำเสนอให้มวลชนในแบบสมัครเล่น
วิธีการที่เขาเสนอให้ทำ
ก็คือให้ระบุเว็บไซต์
ที่ละเมิดลิขสิทธิ์จำนวนมากๆ
ถึงแม้ว่าวิธีการที่จะระบุไซต์เหล่านั้น
จะยังไม่เป็นที่ปรากฏชัดเจนในร่าง
และเขาต้องการให้นำมันออกจากระบบบัญชีรายชื่อ
เขาต้องการให้นำพวกมันออกจากระบบบัญชีรายชื่อ
บัญชีระบบรายชื่อ
คือสิ่งที่เปลี่ยนชื่อที่มนุษย์อ่านออก เช่น กูเกิ้ลดอทคอม
ให้กลายเป็นที่อยู่ชนิดหนึ่ง
ที่เครื่องคอมพิวเตอร์เข้าใจ
74.125.226.212 อะไรทำนองนี้
ทีนี้ปัญหาของรูปแบบการเซ็นเซอร์แนวนี้
หมายถึงการระบุเว็บไซต์
แล้วพยายามที่จะเอามันออกจากระบบบัญชีรายชื่อ
ก็คือมันไม่เวิร์ค
และคุณคงคิดว่านั่นจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับกฏหมายหนึ่ง
แต่สภาคองเกรสดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้ร้อนรู้หนาวเรื่องนี้นัก
เหตุผลที่มันไม่เวิร์ค
ก็คือคุณยังสามารถพิมพ์ 74.125.226.212 เข้าไปในเบราเซอร์
หรือทำให้มันเป็นลิงค์ที่คลิ๊กได้
และยังคงค้นหาได้จากกูเกิ้ลอยู่ดี
ดังนั้นในขั้นตอนการปฏิบัติการปราบปราม
ที่เกี่ยวเนื่องกับตัวปัญหา
จึงกลายเป็นภัยคุกคามที่แท้จริงของพระราชบัญญัตินี้
เพื่อที่จะเข้าใจว่าทำไมสภาคอนเกรสถึงได้เขียนร่างกฏหมาย
ซึ่งจะไม่ทำให้เป้าหมายที่มันระบุบรรลุผลได้
แต่จะสร้างผลข้างเคียงที่ร้ายกาจมากมายขึ้นมาแทน
คุณจะต้องเข้าใจเรื่องราวเบื้องหลังเกี่ยวกับมันสักเล็กน้อย
และเบื้องหลังนั้นก็คือ
SOPA และ PIPA ในฐานะตัวบทกฏหมาย
ถูกร่างอย่างกว้างขวางโดยบริษัทเกี่ยวกับสื่อต่างๆ
ซึ่งก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 20
ศตวรรษที่ 20 เป็นช่วงเวลาที่รุ่งเรืองของบริษัทสื่อ
เพราะสิ่งที่คุณมีในมือของคุณคือความขาดแคลน
ถ้าคุณทำรายการโทรทัศน์ซักรายการ
มันไม่จำเป็นจะต้องเป็นรายการที่เหนือกว่ารายการทีวีอื่นๆที่เคยมีมา
มันแค่ต้องดีกว่า
รายการอื่นซักสองรายการ
ที่ออกอากาศในช่วงเวลาเดียวกัน
ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ต่ำมาก
ของความยากลำบากในการแข่งขัน
ซึ่งหมายความว่า
ถ้าคุณทำรายการทั่วๆไป
คุณจะได้พื้นที่สาธารณะของสหรัฐฯถึง 1 ใน 3 ไปฟรีๆ
เข้าถึงคนหลายสิบล้านคน
เพียงแค่ทำอะไรง่ายๆ
ที่ไม่ห่วยจนเกินไปนัก
นี่มันคล้ายๆกับได้สิทธิ์ในการพิมพ์แบงค์เอง
แถมด้วยหมึก 1 ถังเลยทีเดียว
แต่เทคโนโลยีก้าวไป ดังที่มันเคยเป็น
และอย่างช้าๆ ในปลายศตวรรตที่ 20
ความขาดแคลนนั้นเริ่มถูกกัดกร่อน
และผมไม่ได้หมายถึงเพราะเทคโนโลยียุคใหม่
ผมหมายถึงโดยเทคโนโลยีเก่านี่แหละ
เทปคาสเส็ท กล้องถ่ายวิดีโอ
หรือแม้แต่เครื่องถ่ายเอกสารเบๆ
สร้างโอกาสใหม่
สำหรับเราที่จะกระทำการเยี่ยงที่จะ
ทำให้ธุรกิจสื่อได้ตะลึงพรึงเพริด
เพราะมันกลายเป็นว่า
เราไม่ใช่พวกขี้เกียจที่เอาแต่นั่งดูทีวี
เราไม่ต้องการแค่บริโภคสื่อเท่านั้น
แน่นอน เราชอบบริโภค
แต่ทุกครั้งที่มีเครื่องมือใหม่ๆเหล่านี้เกิดขึ้น
มันกลายเป็นว่าเราก็ชอบที่จะผลิตด้วยเช่นกัน
และเราก็ชอบที่จะแบ่งปัน
และนี่ทำให้ธุรกิจสื่อแทบเป็นบ้า
มันทำให้พวกเขาคุ้มคลั่งทุกครั้ง
แจ็ค วาเลนติ ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าคณะหว่านล้อม
ของสมาคมภาพยนต์แห่งอเมริกา
เคยเปรียบเทียบเครื่องถ่ายวิดีโอเทปอันชั่วร้าย
ว่าเป็น แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ (ฆาตกร)
และ ฮอลิวูด ผู้ไร้ที่พึ่ง และน่าสงสาร
ว่าเป็นหญิงสาวที่อยู่บ้านคนเดียว
นั่นเป็นระดับของถ้อยคำโน้มน้าวทีมีขึ้น
ดังนั้นอุตสาหกรรมสื่อจึง
วิงวอน, เน้นย้ำ, แสดงความต้องการ
ให้สภาคองเกรสทำอะไรบางอย่าง
และสภาคองเกรสก็ทำมันลงไปจริงๆ
ในช่วงต้นยุค 90 สภาคองเกรสผ่านกฏหมาย
ที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง
กฏหมายฉบับนั้นเรียกว่าพระราชบัญญัติการบันทึกเสียงที่บ้าน
ฉบับปี 1992
อะไรคือพระราชบัญญัติการบันทึกเสียงที่บ้านฉบับปี 1992 อ้ะ?
คืองี้ ถ้าคนทั่วไปจะบันทึกเทปเสียงจากรายการวิทยุ
และทำเทปทำมือสำหรับเพื่อนๆของพวกเขา
นั่นไม่ใช่อาชญากรรม มันโอเคนะ
การบันทึกเทปและการยำ
แล้วแบ่งปันกันฟังในหมู่เพื่อน
ถ้าคุณซ้ำบันทึกแบบคุณภาพเลิศจำนวนมากๆ แล้วขายมัน
อย่างนี้ไม่โอเค
แต่แค่การทำเทปแบบนี้
โอเค, ก็ช่างมัน
พวกเขาคิดว่าเขาเคลียร์ประเด็นนี้แล้ว
เพราะเขากำหนดความแตกต่างที่ชัดเจน
ระหว่างการบันทึกแบบถูกกฏหมายและผิดกฏหมาย
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ธุรกิจสื่อต้องการ
พวกเขาต้องการให้สภาคองเกรส
หยุดการบันทึกเทปแบบนอกรีตนี้ซะ
ดังนั้นเมื่อพระราชบัญญัติการบันทึกเสียงที่บ้านฉบับปี 1992 ผ่าน
ธุรกิจสื่อจึงเลิกล้มแนวคิด
ที่เกี่ยวกับความแตกต่างของการทำซ้ำแบบถูกและผิดกฏหมาย
เพราะมันกระจ่างแจ้ง
แล้วว่าถ้าสภาคองเกรสร่างมันตามกรอบการทำงานของตนเอง
พวกเขาอาจจะเพิ่มสิทธิให้กับประชาชน
ในการมีส่วนร่วมกับสภาวะการจัดทำสื่อด้วยตนเอง
ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มแผนสอง
มันใช้เวลาประมาณนึงในการวางแผนสอง
แผนสองนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างเต็มที่ครั้งแรก
ในปี 1998
บางสิ่งที่เรียกว่า พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ดิจิทัลมิลเลนเนียม (DMCA)
มันเป็นชิ้นส่วนของกฏหมายที่ซับซ้อน มีส่วนที่เคลื่อนไหวมาก
แต่การผลักดันหลักของ DMCA
คือมันเป็นเรื่องถูกกฏหมายที่จะขาย
วัสดุดิจิตอลที่ทำซ้ำไม่ได้ให้กับคุณ
ยกเว้นแต่ว่า มันไม่มีสิ่งที่เรียกว่า วัสดุดิจิตอลที่ทำซ้ำไม่ได้ ในโลก
ดังที่รู้กันว่า เอ็ด เฟลตัน ว่าไว้ครั้งหนึ่ง มันจะเป็น
"เหมือนกับการยื่นน้ำ
ที่ไม่เปียกให้"
บิตเป็นสิ่งที่ทำซ้ำได้ นั่นเป็นสิ่งที่คอมพิวเตอร์ทำ
นั่นคือผลข้างเคียงของการทำงานปรกติของมัน
ดังนั้นเพื่อที่จะทำให้เกิดความสามารถปลอมๆ
ที่จะขายบิตที่ทำซ้ำไม่ได้ขึ้น
DMCA เลยต้องทำให้มันถูกกฏหมาย
ที่จะบังคับให้คุณใช้ระบบ
ที่จะทำลายความสามารถในการทำซ้ำในเครื่องมือของคุณ
เครื่องเล่นดีวีดีและเครื่องเล่นเกมส์ทุกเครื่อง
และโทรทัศน์ และคอมพิวเตอร์ที่คุณซื้อไว้ที่บ้าน
ไม่ว่าคุณจะคิดว่าคุณได้อะไรบ้างเมื่อซื้อมันมา
สามารถจะถูกทำลายได้โดยอุตสาหกรรมเนื้อหา
ถ้าพวกเขาต้องการที่จะกำหนดมันไว้เป็นเงื่อนไขในการขายเนื้อหานั้นให้กับคุณ
และเพื่อให้ชัวร์ว่าคุณจะไม่รับรู้
และไม่ขัดต่อประกาศกฏหมายอำนาจของพวกเขา
ในเครื่องมือสำหรับคำนวณทั่วไป
พวกเขายังทำให้มันผิดกฏหมาย
สำหรับคุณที่จะนำ
ความสามารถในการทำซ้ำเนื้อหานั้นกลับมาอีกด้วย
DMCA เป็นเครื่องหมายของช่วงเวลา
ที่อุตสาหกรรมสื่อ
ล้มเลิกระบบกฏหมาย
ของความแตกต่างระหว่างการทำซ้ำที่ถูกและผิดกฏหมาย
แล้วพยายามที่จะป้องกันการทำซ้ำ
โดยผ่านทางสื่อเทคนิค
ในตอนนี้ DMCA ยังคงมีผลข้างเคียงที่ซับซ้อนอย่างต่อเนื่อง
แต่ในส่วนที่พูดถึงนี้ การจำกัดการแบ่งปัน
มันไม่เวิร์คอย่างแรง
และเหตุผลหลักที่มันไม่เวิร์ค
ก็เพราะอินเทอร์เน็ตกลายเป็นสิ่งที่ได้รับความนิยมอย่างสูง และมีพลังมาก
กว่าที่ใครจะเคยคาดไว้
เทปทำมือ หนังสือทำมือ
นั่นมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เราเห็นทุกวันนี้
ทางอินเทอร์เน็ต
เรากำลังอยู่ในโลก
ที่ประชาชนชาวอเมริกันส่วนใหญ่
ที่มีอายุมากกว่า 12 ปี
แบ่งปันสิ่งต่างๆกับคนอื่นๆออนไลน์
เราแบ่งปันงานเขียน เราแบ่งปันรูปภาพ
เราแบ่งปันไฟล์เสียง เราแบ่งปันวิดีโอ
บางอย่างที่เราแบ่งปันเป็นสิ่งที่เราทำขึ้นมาเอง
บางอย่างเราก็แบ่งปันสิ่งที่เราพบ
บางสิ่งที่เราแบ่งปัน
คือสิ่งที่เราทำขึ้นมาจากสิ่งที่เราค้นพบ
และทั้งหมดนี่เขย่าขวัญอุตสหกรรมเหล่านั้นมาก
ดังนั้น PIPA และ SOPA
คือยกสอง
แต่เป็นแบบ DMCA ที่ถูกตัดต่อใหม่
เราต้องการเข้าไปในคอมพิวเตอร์ของคุณ
เราต้องการเข้าไปในเครื่องรับโทรทัศน์ เข้าไปในเครื่องเล่นเกมส์
แล้วป้องกันไม่ให้มันกระทำการ
ในสิ่งที่มันบอกไว้ว่ามันจะทำได้ตอนที่มันยังอยู่ที่ร้าน
PIPA และ SOPA เป็นระเบิดนิวเคลียร์
และพวกเขากำลังบอกว่า เขาตัองการจะไปยังที่ใดก็ได้ในโลก
แล้ว บิ๊ป บิ๊ป เนื้อหา
และกลไกในการทำแบบนั้น อย่างที่ผมบอก
คือคุณต้องดึงใครก็ตามที่
ชี้ทางไปยังที่อยู่ของเครื่องที่เก็บเนื้อหาออกไป
คุณต้องการที่จะเอาเขาออกจากเครื่องมือค้นหาออนไลน์
คุณต้องการที่จะเอาเขาออกจากรายการเว็บไซต์
คุณต้องการที่จะเอาเขาออกจากรายชื่อผู้ใช้งาน
และเนื่องจากว่าผู้ผลิตเนื้อหาที่ใหญ่ที่สุดในโลกอินเทอร์เน็ต
ไม่ใช่กูเกิ้ลและยาฮู
พวกเขาคือเรา
เราคือคนที่จะถูกตรวจสอบ
เพราะในที่สุด
ภัยคุกคามที่แท้จริง
ในการออกกฏหมาย PIPA และ SOPA
ก็คือความสามารถในการแบ่งปันสิ่งต่างๆให้กับคนอื่นๆ
ดังนั้นสิ่งที่ PIPA และ SOPA เสี่ยงทำ
คือนำเอาแนวคิดคร่ำครึ
บริสุทธิ์จนกระทั่งพิสูจน์ได้ว่าผิดจริง
มากลับหัวกลับหางซะ
เป็น ผิดไว้ก่อนจนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์ มาใช้
คุณไม่สามารถแบ่งปันอะไรได้
จนกว่าคุณจะแสดงให้เราเห็น
ว่าคุณไม่ได้แบ่งปันอะไรก็ตาม
ที่เราไม่พึงประสงค์
ทันใดนั้นเอง ภาระของการพิสูจน์ทางกฏหมายว่าผิดกฏหมายหรือไม่
ก็ตกมายังพวกเรา
และมายังบริการต่างๆ
ที่อาจจะให้ความสามารถใหม่ๆกับเรา
และถ้ามันมีโอกาสแม้จะน้อยนิด
ที่จะใช้จับกุมผู้ใช้
มันจะทำลายบริการ
ที่มีผู้ใช้นับร้อยล้านคนไปได้ในทันที
และนี่คืออินเทอร์เน็ตในความคิดของพวกเขา
ลองนึกดูว่ามีเครื่องหมายนี้ทุกหนทุกแห่ง
ยกเว้นลองนึกว่ามันไม่ได้บอกว่า College Bakery
ลองนึกว่ามันเป็น YouTube
และ Facebook และ Twitter
ลองนึกว่ามันคือ TED
เพราะความคิดเห็นทั้งหมดไม่สามารถถูกตรวจตรา
ด้วยต้นทุนที่รับได้
ผลกระทบที่แท้จริงของ SOPA และ PIPA
จึงจะแตกต่างจากผลที่ต้องการนำเสนอ
ภัยคุกคาม ในความจริงแล้ว
คือการกลับด้านของภาระในการพิสูจน์
ในฐานะที่เรากลายเป็น
ถูกปฏิบัติเหมือนกับเป็นโขมย
ในทุกขณะที่เราได้รับอิสระในการสร้างสรรค์
ในการผลิต หรือในการแบ่งปัน
และคนที่เรามอบความสามารถเหล่านี้ให้กับเรา
ไม่ว่าจะเป็น YouTube, Facebook, Twitter และ TED
จะต้องรับภาระ
ในการตรวจสอบเรา
หรือไม่ก็ถูกฟ้องในข้อหามีส่วนร่วมในการฝ่าฝืน
มีสองสิ่งที่คุณทำได้
ที่จะหยุดสิ่งเหล่านี้
สิ่งง่ายๆ และสิ่งที่ซับซ้อน
สิ่งที่ง่าย และสิ่งที่ยาก
สิ่งที่เรียบง่าย สิ่งที่ง่ายๆ ก็คือ
ถ้าคุณเป็นประชาชนชาวอเมริกัน
โทรไปหาผู้แทนของคุณ โทรไปหาวุฒิสมาชิกของคุณ
เมื่อคุณพบเห็น
คนที่ร่วมลงนามในร่างกฏหมาย SOPA
และผู้ที่ร่วมลงนามใน PIPA
สิ่งที่คุณเห็นคือพวกเขาได้รับผลประโยชน์ต่อเนื่อง
เป็นล้านๆเหรียญ
จากอุตสาหกรรมสื่อเดิม
คุณไม่มีเงินเป็นล้านๆเหรียญ
แต่คุณสามารถโทรหาผู้แทนของคุณได้
คุณสามารถเตือนความจำเขาได้ว่าคุณได้ลงคะแนนให้
คุณสามารถร้องขอไม่ให้ปฏิบัติต่อคุณเหมือนเป็นโขมย
คุณสามารถแนะนำว่าคุณต้องการให้
อินเทอร์เน็ตไม่ล่มสลาย
และถ้าคุณไม่ใช่ประชาชนชาวอเมริกัน
คุณสามารถติดต่อชาวอเมริกันที่คุณรู้จัก
และชี้ชวนให้พวกเขาทำเช่นเดียวกัน
เพราะดูเหมือนว่ามันจะเป็นประเด็นระดับชาติ
ทั้งที่มันไม่ใช่
อุตสาหกรรมเหล่านี้ไม่ได้จะพอใจ
ด้วยการทำให้อินเทอร์เน็ตล่มสลาย
ถ้าพวกเขาพังมัน พวกเขาจะพังมันให้กับทุกๆคน
นั่นคือสิ่งที่ง่าย
นั่นคือสิ่งที่เรียบง่าย
สิ่งที่ยากคือ
ต้องเตรียมพร้อม เพราะเรื่องแบบนี้จะมีมาอีก
SOPA คือการลักลั่นย้อนแยงของ COICA
ซึ่งเพิ่งถูกเสนอปีที่แล้ว และไม่ผ่าน
และทั้งหมดนี้ย้อนกลับไป
ยังความล้มเหลวของ DMCA
ที่จะไม่อนุญาตให้เกิดการทำซ้ำสื่อในทางเทคนิค
และ DMCA ย้อนกลับไปยังพระราชบัญญัติยการบันทึกเสียงที่บ้าน
ซึ่งเขย่าขวัญอุตสาหกรรมเหล่านั้น
เพราะกิจกรรมทั้งมวล
ที่เกี่ยวกับการเสนอว่าใครบางคนกำลังทำผิดกฏหมาย
และรวบรวมหลักฐานเพื่อพิสูจน์
กลายเป็นสิ่งที่ไม่สะดวกนัก
"เราคงไม่อยากจะทำมันเท่าไร"
อุตสาหกรรมเนื้อหากล่าว
และสิ่งที่พวกเขาต้องการ คือการไม่ต้องทำมัน
พวกเขาไม่ต้องการความแตกต่างด้านกฏหมาย
ระหว่างการแบ่งปันที่ถูกและผิดกฏหมาย
พวกเขาต้องการแค่ให้ไม่มีการแบ่งปันเกิดขึ้น
PIPA และ SOPA ไม่ใช่เรื่องแปลก พวกมันไม่ใช่เรื่องผิดปรกติ
พวกมันไม่ใช่ปรากฏการณ์
มันเป็นแค่อีกรอบหนึ่งของการเดินหมาก
ซึ่งผ่านการเล่นมาแล้วถึง 20 ปี
และถ้าเราทำให้มันพ่ายได้ อย่างที่ผมหวังไว้
มันก็จะมีมาอีก
เพราะกว่าเราจะทำให้สภาคอนเกรสเชื่อได้
ว่าวิธีการที่จะลุยกับการละเมิดลิขสิทธิ์
ก็คือวิธีเดียวกันกับการละเมิดลิขสิทธิ์ที่ทำกับ Napster และ YouTube
ซึ่งก็คือการขึ้นศาลและเอาหลักฐานทั้งหมดมาแสดง
และพูดคุยกันเกี่ยวกับข้อเท็จจริง และการประเมินค่าเยียวยา
ซึ่งดำเนินไปในสังคมประชาธิปไตย
นั่นคือวิธีที่จะจัดการกับสิ่งนี้
ในระหว่างนี้
สิ่งที่ยากคือต้องเตรียมพร้อม
เพราะนั่นคือข้อความที่แท้จริงที่ PIPA และ SOPA ส่งมา
ไทม์วอร์เนอร์ เรียกร้อง
พวกเขาต้องการให้เรากลับไปที่โซฟา
แล้วบริโภคไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องผลิต ไม่ต้องแบ่งปัน
และพวกเราก็ควรจะบอกเขาไปว่า "ไม่"
(ขอบคุณครับ)
(เสียงปรบมือ)