قصد دارم از اینجا شروع کنم.
این یک تابلوآگهی دست نوشته است
که چند سال پیش در نانوایی یک پدر و مادر در محله قدیمی من ،در بروکلین دیده شد.
این مغازه یکی ازماشینهایی را که میتونه تصویررا با شکری پرینت کنه داشت.
و بچه ها میتونستند طرح هاشون را بیاورند
و در با چاپ شکری نقاشیها را روی کیک تولدشان داشته باشند.
اما متاسفانه ، یکی از چیزهایی که بچه ها دوست دارند که نقاشی کنند شخصیتهای کارتونی بود.
آنها دوست داشتند که کوتوله آبی و یا میکی موس را نقاشی کنند.
اما معلوم شد چاپ نقاشی یک بچه از میکی موس بر روی یک شیرینی غیر قانونی است.
این نقص حق ثبت( کپی رایت) است.
اداره و کنترل نقص کپی رایت برای کیک تولد بچه ها مشکلی بود که قنادی کالج گفت،
" میدونی چیه، ما این تجارت رو کنر می زاریم.
اگر شما یک غیر حرفه ای هستید، دیگر به ماشین ما دسترسی ندارید.
اگر میخواهید یه کیک تولد با چاپ نفاشی شکری داشته باشید،
باید یکی از تصاویر از قبل تهیه شده ما را داشته باشید--
این فقط برای حرفه ای ها است."
خُب در حال حاضر دو لایحه در کنگره است.
یکی از آنها را قانون توقف دزدی آنلاین SOPA میگویند و دیگری جلوگیری از تهدید واقعی آنلاین برای خلاقیت اقتصادی و سرقت از قانون مالکیت معنوی PIPA میگویند.
SOPA مخفف قانون توقف دزدی آنلاین است
و توسط سنا ارائه شده.
PIPA مخفف برای برای PROTECTIP است
که خودش مخفف برای جلوگیری از تهدیدات واقعی آنلاین برای خلاقیت اقتصادی و سرقت از اموال و دارایی های فکری است ---
مشاوران کنگره که این چیزها را نامگذاری کردند، زمان زیادی داشتند.
و چیزی که SOPA and PIPA میخواهند انجام دهند چیزهایی است که آنها میخواهند انجام دهند.
آنها میخواهند هزینه حق ثبت ( کپی رایت) را تا حدی بالا ببرند که مردم براحتی تجارت عرضۀ آن بعنوان توانایی و قابلیت به تازه کارها و یا آماتورها، را کنار بگذارند.
شیوه ای که برای انجام این کار پیشنهاد شده اینه که سایتهایی که اساسا" کپی رایت یا حق ثبت را نقص کرده اند شناسایی شوند--
گرچه در این لایحه چگونگی شناسایی این سایتها کاملا مشخص نشده---
و سپس میخواهند که نام این سایتها از حوزۀ سیستم ( از قلمرو اینترنت) برداشته شود.
سیستم قلمرو اینترنت چیزیست که نام قابل خواندن افراد را مثل گوگل دات کام Google.com
سیستم دومین اینترنت چیزیست که نام قابل خواندن افراد را مثل گوگل دات کام Google.com
تبدیل به آدرسی میکند که ماشین ( کامپیوتر) انتظار آن را دارد--
74.125.226.212.
مشکل با این مدل از سانسور و حذف این است که،
شناسایی یک سایت و سپس تلاش برای برداشتن نام دومین از سیستم اینترنت ، کار نمیکند.
و شاید فکر کنید که این برای قانون مشکل بسیار بزرگی خواهد بود،
اما به نظر کنگره این زحمت زیادی برای اونها نباید داشته باشد.
دلیل اینکه این کار نمیکند این است که شما باز هم می توانید با تایپ 74.125.226.212 آن را جستجو کنید
و یا اینکه اونو یک لینک کنید و با یک کلیک بروید توی سایت گوگل.
خُب با ایجاد زمینه های پلیسی و کنترل در پیرامون ( سیستم دومین) مشکل، تبدیل به تهدید واقعی برای این قانون میشود.
برای درک اینکه کنگره چگونه یک لایحه را مینویسد که اهداف مورد نظر را انجام نمیدهد
ولی اثرات جانبی بسیار خطرناکی را ایجاد میکند،
باید کمی در مورد پشت پردۀ این داستان بفهمید.
و پشت داستان اینه:
SOPA و PIPA، به عنوان قانون، تا حد زیادی توسط شرکت های رسانه ای که در قرن بیستم تاسیس شد، آماده گردیده است.
فرن بیستم زمان بسیار عالی برای شرکتهای رسانه ای بود،
زیرا چیزی که شما در سایت خود میگذاشتید کمیاب بود.
اگر یک شو تلویزیونی می ساختنید،
نمیبایستی بهتر از سایر شوهای تلویزیونی در همه رسانه ها باشد؛
این فقط میبایستی از دو تا شو تلویزیونی دیگر که همزمان با آن بود ، بهتر باشد--
که حد و آستانه بسیار پائینی از دشواری در رقابت است.
بدین معنا که اگرشما محتوای متوسطی داشته باشید ، یک سوم از مردم ایالات متحده را به صورت رایگان خواهید داشت
ده ها میلیون نفر کاربر برای انجام کار ساده ای که خیلی هم وحشتناک نبود.
این مثل داشتن مجوز چاپ پول و یک بشکه جوهر مجانی میماند.
اما تکنولوژی پیشرفت کرد، همانطور که طبیعت تکنولوژیست .
و آهسته آهسته، در پایان قرن بیستم،
اون کمیابی رو به فرسایش گذاشت--
منظورم توسط تکنولوژی دیجیتالی صورت نپذیرفت:
منظورم این است که این توسط تکنولوژی آنالوگ صورت پذیرفت.
نوارهای کاست، دستگاه ضبط ویدئو کاست، حتی دستگاه زیراکس ارزانقیمت
فرصتهای جدیدی برای ما فراهم کردند
که تجارت رسانه ای انجام دهیم.
زیرا معلوم شد که ما دیگر روی کاناپه نشینهای چیپس خور و تلویزیون تماشا کن نیستیم.
ما واقعا نمیخواهیم فقط مصرف کننده باشیم.
ما دوست داریم مصرف کنیم، اما هر بار که یکی از این ابزارها می آیند،
معلوم می شود که ما تولید را نیز دوست داریم و علاقه داریم آنها را به اشترک بگذاریم.
این مسئله، تجارت رسانه ای را نگران میکرد--
و هر بار آنها را نگرانتر میکرد.
جک والنتی، کسی که رئیس لابی انجمن تصاویر متحرک آمریکا بود ،
یکبار ضبط ویدیو کاست وحشی را به "جک ریپر" و هالیوود را به یک زن تنها در خانه ، تشبیه کرد.
و این نوعی لفاضی بود.
بطوری که صنعت رسانه ای با التماس و اصرار، خواستار آن شدند که کنگره کاری انجام دهد.
اما در اوایل دهۀ نود، کنگره قانونی را وضع کرد که همه چیز را عوض کرد.
این قانون ، قانون ضبط صوتی خانگی در سال ۱۹۹۲ بود.
چیزی که قانون های صوتی ضبط سال ۱۹۹۲ میگفت این بود که ،
اگر مردم از رادیو چیزهای ضبط کنند و سپس مخلوط تلفیقی برای دوستان خود تهیه کنند ،این یک جرم نیست. این مورد تائیده
ضبط و دوباره تلفیق کردن و پخش کردن آنها بین دوستانتان مشکلی نیست.
اگر شما تعداد زیادی از اونها را با کیفیت بالا تکثیر کنید و بفروشید، مورد تائید نیست.
اما تجارت ضبط کردن، خوبه ، اجازه دهید انجام شود.
آنها فکر میکردند که کاملا موضوع را روشن کرده اند،
زیرا آنها تمایز روشنی بین کپی قانونی و غیر قانونی بنا نهاه اند.
زیرا آنها تمایز روشنی بین کپی قانونی و غیر قانونی را بنا نهاه اند.
اما این چیزی نبود که تجارت رسانه ای میخواست.
اونها میخواستند که کنگره کپی را کاملا" متوقف کند.
اونها میخواستند که کنگره تکثیر کردن را کاملا متوقف کند.
بنابراین هنگامی که قانون ضبط صوتی خانگی سال ۱۹۹۲ به تصویب رسید،
تجارت رسانه ای از ایده اقدام قانونی علیه امتیاز برای تکثیر کردن ناامید شد
زیرا این روشن بود که اگر کنگره در چارچوب آنها اقدام کند،
در واقع ممکن است با افزایش حقوق شهروندان ، آنها را در محیط رسانه ای خودشان دخالت دهند.
بنابر این اونها به طرف طرح B رفتند.
ومدت زمانی برای تدوین طرح B صرف شد.
شکل تمام عیار طرح B در سال ۱۹۹۸ پدیدار شد--
چیزی به نام قانون حق ثبت دیجیتال هزاره .
این قطعه پیچیده ای از قوانین بود ، با تغییرات زیادی در بخشهای آن.
اما محور اصلی قانون حق ثبت دیجیتال هزار این بود که بطور قانونی چیزهای غیر قابل تکثیر را به شما بفروشند--
به جزء اینکه چنین چیزهایی به عنوان مواد غیر قابل تکثیر وجود ندارد.
معروفه که یکبار اٍد فلتون گفته ،
" این مثل توزیع آبی است که خیس نیست "
بایت Bit قابل کپی است. این چیزیه که کامپیوتر انجام میدهد.
این یک عارضه جانبی از عملیات عادی خود کامپیوتر است.
بنابراین در جهت وانمود کردن توانایی فروش بایت غیر قابل تکثیر ،
همچنین قانون حق ثبت دیجیتال هزار ، این را قانونی کرد
که شما را مجبور به استفاده ازسیستمهایی کند که کارکرد تکثیر دستگاه شما را تخریب کند .
هر دستگاه دی وی دی ، دستگاه گیم ، و تلویزیون و کامپیوتری که به خانه آورده میشد--
بدون توجه به آنچه که شما هنگام خریداری به دریافتش فکر میکردید ---
میتواند توسط صنایع محتوایی از کار بیفتد،
اگر آنها بخواهند آن را به عنوان شرط فروش به شما تعیین کنند.
و برای اینکه شما متوجه نشوید
یا توانایهایشان را بعنوان هدف عمومی دستگاهای کامپیوتری، تصویب نکنید،
آنها تنظیم دوباره تکثیر محتوای دستگاه را برای شما غیر قانونی کردند .
قانون حق ثبت دیجیتال هزار، لحظه ای را نشان میدهد که صنایع رسانه ای، دست از حمایت سیستم قانونی تمایز بین تکثیر قانونی و غیر قانونی برداشته و به سادگی از طریق ابزار فنی سعی بر ممانعت از مینمایند.
با این ترتیب قانون حق ثبت دیجیتال هزار، اثرات بسیار پیچیده ای داشته و دارد
اما در این دومین، اشتراک گذاری محدود است و در بیشتر اوقات کار نکرده .
و دلیل اصلی عدم کاردش در اینترنت
اینه که اینترنت تبدیل شد به چیزی بسیار محبوب و عمومی و بسیار قدرتمندتر از چیزی که هر کسی میتوانست تصور کند.
ضبط صوت، انتشارات غیر حرفه ای در مقایسه با چیزی که الان در اینترنت میبینیم چیزی نبود.
ما در دنیایی هستیم که بیشتر شهروندان امریکایی در سن ۱۲ سالگی چیزیهایی را آنلاین با یکدیگر به اشتراک میگذارند.
ما نوشته هایمان ، عکسهایمان ، اصواتمان و ویدئوهایمان را با هم به اشتراک میگذاریم.
و برخی از چیزهایی که ما به اشتراک میگذاریم چیزهایی هستند که خودمان درست کردیم.
و برخی از چیزهایی که ما به اشتراک میگذاریم چیزهایی هستند که خودمان پیدا کردیم.
برخی از چیزهایی که ما به اشتراک میگذاریم چیزهایی هستند که از آنچه پیدا کرده ایم، ساخته ایم و همه اینها این صنایع را وحشت زده میکند.
از این رو با این ترتیب قانون توقف دزدی آنلاین و قانون جلوگیری از تهدیدات واقعی آنلاین در دور دوم هستند.
از این رو با این ترتیب قانون حق ثبت دیجیتال هزار و قانون جلوگیری از تهدیدات واقعی آنلاین در دور دوم هستند.
اما در جائیکه قانون حق ثبت دیجیتال هزار ، حساب شده و دقیق بود--
ما میخواهیم تا درون کامپیوتر شما وارد شویم،
میخواهیم تا درون تلویزیون شما و تا درون دستگاه گیم شما وارد شویم ،
و ممانعت کنیم از آنچه که در فروشگاه ها ممانعت کردیم--
PIPA و SOPA هسته ای هستند
و آنها میگویند ، میخواهیم در دنیا به هر کجایی برویم و محتوا را سانسور و حذف کنیم.
همانطور که گفتم برای انجام این مکانیسم، شما نیازمند یافتن آدرس پروتکل اینترنتی IP هر شخصی هستید.
همانطور که گفتم برای انجام این مکانیسم، شما نیازمند بیرون کشیدن آدرس پروتکل اینترنتی IP هر شخصی هستید.
نیاز دارید که آن ( IP) را از سیستم جستجوگر ماشین بگیرید،
از آنجا که بزرگترین تولید کنندگان مطلب بر روی اینترنت یاهو و گوگل هستند،
آنها ما هستند، ما مردمی هستنیم که اداره و کنترل میشویم.
زیرا در پایان، تهدید واقعی برای تصویب PIPA و SOPA ، توانایی ما برای به اشتراک گذاشتن برنامه ها با یکدیگرهست.
پس آنچه PIPA و SOPA خطرانجامش را قبول میکنند ، اینه که یک مفهوم قدیمی قانونی از قرن گذشته را گرفته و آنرا برعکس کنند،
"همه گناهکارند مگر ثابت شود که بی گناهند " را جایگزین "همه بی گناهند مگر ثابت شود که گناهکارند" می کنند.
شما میتوانید چیزی را اشتراک بگذارید تا زمانی که به ما نشان دهید که چیزی را که ما دوست نداریم را به اشتراک نمیگذارید.
ناگهان، بار اثبات قانونی در مقابل غیر قانونی و خدماتی که ممکن است برای هر قابلیت های جدیدی به ما ارائه شود ، افزایش می یابد.
و حتی اگر هزینه کنترل هر کاربر، 10 سنت باشد،
یک سرویس با میلیونها کاربر متوقف خواهد شد.
خُب این اینترنتی است که آنها در ذهنشان دارند.
تصور کنید این نشان در همه جاست--
آیا به جز تصور کالج نانوایی می گویند،
تصور کنید این قانون ، یوتوب، فیسبوک و تویتر را میگوید.
تصور کنید این قانون ، تد را میگوید، زیرا نظرات و پیشنهادات با هرهزینه قابل قبولی، غیر قابل کنترل هستند.
اثرات واقعی SOPA و PIPA میروند که با اثرات پیشنهاد شده متفاوت شوند.
در حقیقت، این تهدید بار اثبات وارونه دارد
ناگهان هر لحظه که آزادی خلق چیزی و به اشتراک گذاری آن به ما داده میشود ، با ما مثل یک دزد برخورد میشود.
یوتوب، فیسبوک، تویتر و تد در فعالیتهایی هستند که میتوانند ما را با آن اداره و کنترل کنند و یا برای نقش داشتن در تخلف به مخمصه بیفتیم.
به منظور کمک برای توقف آن، دو چیز است که میتوانید انجام دهید-
یک کار ساده و یک کار پیچیده،
کار که آسان است و کاری که سخت است.
کار ساده و آسان این است:
شما شهروندان آمریکایی هستید،
به نماینده تان و سناتورتان تلفن بزنید.
هنگامی که شما به مردمی که لایحه SOPA ومردمی که PIPA را امضا کرده اند، نگاه میکنید،
میبینید که این افراد میلیونها میلون دلار از صنایع سنتی رسانه ای دریافت کرده اند.
شما میلیونها میلیون دلار ندارید، اما شما میتوانید به نماینده گان تان تلفن بزنید،
میتوانید به آنها یادآور شوید که شما به آنها رای دادید،
میتوانید از آنها بخواهید که با شما مثل دزد برخورد نکنند،
و میتوانید پیشنهاد کنید که ترجیح میدهید که اینترنت از کار نیفتد.
و اگر شهروند آمریکایی نیستید،
میتوانید با شهروندان آمریکایی که میشناسید تماس بگیرید و آنها را تشویق کنید که این کار را انجام دهند.
زیرا به نظر میرسد که این یک مسئله ملی است ولی اینطور نیست.
این صنایع با از کار انداختن اینترنت ما خرسند و راضی نخواهند شد.
اگر آنها این را از کار بیاندازند، آن را برای همه از کار میاندازند.
این کار ساده است.
و این کار آسان است.
کار سخت این است که:
آماده شویم ، زیرا بیشتر از این خواهد آمد.
SOPA تنها بازگشتی از COICA است، که سال پیش پیشنهاد شده بود و به تصویب نرسیده بود.
تنها بازگشتی از COICA است، که سال پیش پیشنهاد شده بود و به تصویب نرسیده بود.
همه اینها برمیگردد به شکست DMCA برای به عدم مجوز اشتراک گذاری به عنوان یک شاخه فنی است.
و DMCA برمی گردد به قانون ضبط صوتی خانگی، که موجب متوحش شدن آن دسته از صنایع شده .
چونکه تمامی این موضوع در واقع اشاره بر این دارد که شخص قانون شکن است و سپس جمع آوری شواهد علیه او و اثبات آن،
و این واقعا ناخوشایند و نامناسب خواهد بود.
"ما ترجیح می دهیم این کار را نکنیم، "
صنایع خشنود این را میگویند.
و چیزی که آنها میخواهند این نیست که این را داشته باشند.
آنها تفاوت بین اشتراک گذاری قانونی و غیر قانونی را نمیخواهند.
آنها فقط میخوهند اشتراک گذاری برداشته شود.
PIPA وSOPA عجیب غریب نیستند، آنها ناهنجار و غیر قاعده ویا یک رویداد و واقعه نیستند.
PIPA وSOPA عجیب غریب نیستند، آنها ناهنجار و غیر قاعده ویا یک رویدا و واقعه نیستند.
آنها گام بعدی خاصی ازچرخش چیزی هستند ، که در قرن بیستم بوده است.
و اگر ما اینها را شکست دهیم، که امیدوارم بتوانیم، بیشتر از آن خواهد آمد.
تا زمانی که ما کنگره را متقاعد کنیم که راه برخورد با نقص حق ثبت ( کپی رایت)
راهیست که نپستر(سایت مویسقی آنلاین) یوتوب با نقص حق ثبت برخورد میکنند که دارای محکمه ای معین برای تعریف نقص و ارزیابی دارند،
که این شیوه ایست که در جوامع دموکراتیک با آن برخورد میشود .
این راه برای رسیدگی به نقص حق ثبت است.
در عین حال، کار سخت این است که آماده باشیم.
به خاطر این که پیام واقعی PIPA و SOPA، است.
تایم وارنر( یکی از بزگترین شرکتهای رسانه ای) فراخوان کرده است
آنها میخواهند ما به کاناپه هایمان برگردیم، و فقط مصرف کنیم--
و چیزی تولید نکنیم، و چیزی را به اشترک نگذاریم---
و ما باید بگویم، " نه "
سپاسگزارم.
( تشویق تماشاگران)