وقتی که درباره زبان انگلیسی صحبت میکنیم، اغلب فکر میکنیم یک زبان واحد هست
ولی این گویشهایی که مردم در سراسر جهان دارند
چه وجه اشتراکی با هم
یا با نوشتههای چاسر دارند؟
و چگونه هریک از آنها با واژه های عجیب کتاب حماسی بیوولف مرتبط هستند؟
پاسخ این است: مانند بیشتر زبانها،
انگلیسی نیز نسل به نسل از طریق انگلیسی زبانان تکامل یافته،
و دستخوش تغییرات زیادی در طول تاریخ شده است.
با موشکافی این تغییرات
میتوانیم زبان امروزی را
تا ریشههای قدیمی آن دنبال کنیم.
گر چه انگلیسی مدرن واژههای مشابه زیادی
با زبانهای رومی-برگرفته از لاتین
مثل فرانسوی و اسپانیایی دارد،
بیشتر این واژهها در اصل بخشی ازانگلیسی نبوده است.
بلکه، ورود این واژه ها به زبان انگلیسی
با تهاجم نورمنها به انگلستان در سال ۱۰۶۶ میلادی آغاز شد.
هنگامی که نورمنهای فرانسوی زبان انگلستان را فتح کردند
و تبدیل به طبقه حاکم شدند،
زبانشان را با خودشان آوردند،
و مقدار بسیار زیادی از واژه های فرانسوی را
به زبان انگلیسی قبلی اضافه کردند.
امروزه، به آن زبان انگلیسی کهن میگوییم.
این زبان کتاب حماسی بیوولف هست.
احتمالا خیلی به نظر آشنا نیست،
اما اگرکمی آلمانی بدانید آن وقت بیشتر قابل فهم میشود.
به این دلیل که انگلیسی کهن به خانواده زبان آلمانی تعلق دارد،
و در قرن پنجم و ششم وارد جزایر انگیس شد
آنهم توسط آنگلها،ساکسون ها وجوتها.
لهجه آلمانی که آنها صحبت میکردند با عنوان آنگلوساکسون شناخته شد.
مهاجمان وایکینگ در قرن هشتم تا یازدهم میلادی
لغات زیادی با منشا اسکاندیناوی کهن به این زبان مختلط اضافه کردند.
شاید سخت باشد که ریشه زبان انگلیسی مدرن را پیدا کنید
زیرا واژگانی هستند که از زبانهای
فرانسوی، لاتین، نورس کهن و دیگر زبانها وام گرفته شده اند.
اما زبانشناسی تطبیقی از طریق تمرکز بر ساختار گرامری
الگوهای تغییرات صدا،
و واژگان اصلی به ما کمک میکند.
برای مثال: بعد از قرن ششم میلادی،
کلمات آلمانی که با حرف« پP» شروع میشدند بطور منظم به صدای «پفPf» تغییر کرند
در حالی که کلمات انگلیسی کهن با صدای « پP» باقی ماندند.
در تقسیم دیگری، واژه هایی که صدای «سSK» در زبان سوئدی دارند
تبدیل به صدای «شsh» در زبان انگلیسی شدند.
هنوز واژه های انگلیسی با صدای «سSK»
مانند «skirt» و «skull» وجود دارد.
اما آنها مستقیما از زبان اسکاندیناوی کهن اقتباس شده
که بعد ها «سSK» به «شsh» تغییر کرد.
این مثالها به ما نشان میدهند
که تعدادی اززبانهای رومیتبار مختلف
مانند انگلیسی، سوئدی، آلمانی، و خیلی زبانهای دیگر
که از تبار پیشین مشترکشان به نام نیا-آلمانی که حدود ۵۰۰ سال قبل
از میلاد مورد استفاده قرا میگرفت منشای لاتین دارند.
به دلیل اینکه این زبان تاریخی هرگز نوشته نشده است،
تنها میتوانیم با مقایسه فرزندانش آن را بازسازی کنیم،
آن هم بخاطر پیوستگی تغییرات زبانی است.
ما حتی میتوانیم همین فرایند را یک قدم عقبتر برده،
ریشه زبانهای نیا-آلمانی را تا زبانی به نام نیا- هند و اروپایی ردیابی کنیم.
که ۶،۰۰۰ سال قبل با این زبان
در پونتیک استپ که در جهان امروز به آن اُکراین و روسیه میگویند حرف زده میشد.
این بازسازی پیشینه خانواده زبانهای هند و اروپایی هست
که شامل تقریبا همه زبانهای تاریخی اروپایی،
و همچنین بخش عمده ای از جنوب و غرب آسیا می شود.
هر چند که این به کمی کار بیشترنیازدارد،
اما می توانیم با همین روش سیستماتیک شباهتها، یا تطابق،
بین کلمات مرتبط را درزبانهای مختلف شاخه های هند و اروپایی پیدا کنیم.
در مقایسه زبان انگلیسی با زبان لاتین،
می بینیم که انگلیسی «تT» دارد و لاتین «دD» دارد،
و «فF» انگلیسی به جای «پP» لاتین در آغاز واژه ها قرار میگیرد.
برخی از بستگان دورتر زبان انگلیسی از جمله زبان های هندی، فارسی
و سلتیک به آنجا که امروز بریتانیاهست نقل مکان کرده اند.
خود زبان نیا - هند و اروپایی از یک زبان حتی بیشترباستانی آمده است ،
اما متاسفانه، این جایی است که بیشتر از آن مدارک تاریخی و باستان شناسی
به ما اجازه نمی دهد که ادامه دهیم.
و بسیاری از رمز و رازها مکتوم باقی می ماند،
از جمله اینکه آیا ممکن است رابطه ای بین زبان هند و اروپایی
و دیگر خانواده زبانهای عمده باشد؟
و ماهیت زبان گفتاری در اروپای قدیمی قبل از ورود زبانهای جدیدتر چه بوده؟
اما این واقعیت شگفت انگیز باقیست که نزدیک به ۳ میلیارد نفر در سراسر جهان هستند
که خیلی ازآنها زبان یکدیگر را نمی فهمند
گرچه با همان واژه هایی حرف میزنند که در طول ۶،۰۰۰ سال شکل گرفتهاند.