Herkese merhaba.
Ben April.
Sekiz yıl önce hayatımın en büyük ve en iyi hediyesini aldım.
İki yaşımdan beri her gece bana kitap okuyan annem,
çocuk kitapları mağazası açtı.
O sıcak, sevimli yere adım attığım ilk günü hâlâ hatırlıyorum;
güneş ışıkları raflarda ışıldıyordu ve kitapların kokusunu içime çektim.
Annemin beni kolları arasına alıp kitap okuduğu
o mutlu anı da hâlâ hatırlıyorum.
"Paris'te sarmaşıklarla kaplı bir eski evde,
oturuyordu on iki küçük kız iki sıra karşılıklı diz dize."
Zaman ilerledi, birçok kez erkek çocuğu sanılan o küçük çocuk
şimdi büyük bir kız oldu ve karşınızda duruyor.
Ama okumaya olan sevgim hiç değişmedi;
tabii kitap okurken parmaklarımı emmeyi bıraktım.
Özgürce okumak ve özgürce seçebilmek,
annemin bana verdiği en güzel hediyelerden biri.
Kitapçılık para kazanmak için her zaman iyi bir seçenek değil,
ama annem yüksek maaşlı işini bırakıp
kendini küçük kitapçısına adadığı için hiç pişman değil.
Beni ve diğer çocukları,
okuma tutkusuyla tanıştırdığı için işinden gurur duyuyor.
Kitaplar arasındayım ve okumaya çok meraklıyım.
Nereye gidersem gideyim yanıma bir kitap alırım.
Restoranda yemeğimin gelmesini beklerken okurum.
Okula giderken metroda okurum.
Her gece uyumadan önce okurum.
Okumak zamanda yolculuk yapmaktır,
normalde asla göremeyeceğin yerlere gitmektir,
hayal, macera ve keşifle dolu bir dünyayı yaşamaktır.
Alice Harikalar Diyarı'nda örneğin.
Bu kitabı okuduğumda, Alice'le birlikte ben de Harikalar Diyarı'na düştüm.
Burası çok garip, çok görsel.
Tavşanlar konuşabiliyor, oyun kartları yürüyebiliyor,
kediler isterse ortadan kayboluyor.
Bu kitabı okurken
Harikalar Diyarı aklımdan hiç çıkmadı ve oraya dönüp
tüm o tuhaflıkları yeniden yaşamak istedim.
Ben de bu resmi çizdim.
Cheshire Kedisi'ni,
dev mantar üzerindeki Tırtıl'ı,
bir de kızı çizdim.
Kızın Alice mi ben mi olduğunu bilmiyordum.
O resmi çizdiğimde çok küçüktüm,
ama o kitabın içinde
yaşayabilmeyi gerçekten çok istiyordum.
Kitapta, canı sıkılan Alice'in
bir tavşanın peşinden Harikalar Diyarı'na düştüğünü görüyoruz.
Gerçek dünyadaysa,
bir kitap her günkü sıkıcı şeylerden kaçmanızı ve büyülü bir dünyaya
girmenizi sağlayabilir.
Örneğin,
Sihirli Okul Otobüsü'ne binip insan vücudunu keşfedebiliriz,
ya da Fabre'nın Böcekler Kitabı'yla doğaya kaçabiliriz.
Hatta Korkunç Tarih serisiyle eski Yunan ve Roma
dünyasına yolculuk edebiliriz.
Bir kitapla,
istediğimiz yere gidebilir, istediğimiz şey olabiliriz.
Okumak, diğer insanlarla konuşmak için de iyi bir yoldur.
Trende kitap okurken, tanımadığınız birinin kitapla ilgili
şu muhteşem şeyi söylediğini düşünün:
"Aa, bu kitabı ben de çok severim."
Yoyo ile ben gerçekten de bu şekilde tanıştık.
Kitaptaki karakterlerle ilgili hemen sohbet etmeye başladık.
Yoyo'nun annesi ve benim annem de çok iyi anlaştıklarını gördü.
Geçen sene, ailelerimiz Singapur'u birlikte gezmeye gitti.
Singapur'daki ilk günümüz böyleydi.
Büyük bir kitapçıya gittik ve günün yarısını orada geçirdik.
Başka hikayeler de anlatabilirim.
Arkadaşlarıma komik "Biliyor muydunuz?" gerçekleri anlattığımda,
benimle aynı yaştakilere en uygun kitabı bulurken yardım ettiğimde,
yakınlaşırız ve birbirimizi daha iyi tanırız.
Anne babaların çocuklarına kitap okumasının,
kendi çocukluklarındaki güzel anıları hatırlattığına da inanıyorum.
Bu güçlü ilişki,
nesillerin birbirine daha yakın olmasını sağlayabilir.
Okumakla ilgili başka muhteşem şey,
okurken, bir şekilde,
yazarla sohbet ediyor olmanız.
Bill Bryson en hayran olduğum yazarlardan biri.
O çok komik ve esprili.
Onun muhteşem "Hemen Her şeyin Kısa Tarihi" kitabını okuduğumda,
yazarla birlikte Büyük Patlama'dan uygarlığın doğuşuna kadar
zaman ve mekânda seyahat ediyormuşum gibi geliyor.
Onun yaşadığımız dünyaya olan derin merakı
ve bu konular hakkındaki ansiklopedik bilgiler
beni büyülemiş ve çok etkilemişti.
Roald Dahl sevdiğim başka bir yazar.
Onun neşeli ve soluk kesen kitapları öyle ilgi çekici ki,
hikâyenin bitmesini bile istemiyorum.
Çocuklar için yazdığı her kitabı okudum;
Charlie'nin Çikolata Fabrikası, Cadılar, Koca Sevimli Dev ve diğerleri.
Bir röportajında, "Hikâyelerinize nasıl fikir buluyorsunuz?"
diye sorulunca yazar, "Önce ufacık bir fikir tohumuyla başlarım, bir filiz.
Aklıma ne zaman harika bir fikir gelse,
hemen bir defter çıkarıp not ederim,
yoksa bir rüya gibi uçar gider," demiş.
Yazmaya yeni başladığımda, bu ipuçlarından çok yararlandım.
Fikir tohumlarımı yazdığım bir fikir defterim var.
Roald Dahl, The Minpins öykülerinde şöyle diyor:
"Etrafındaki dünyayı parıldayan gözlerle izle
çünkü en büyük sırlar daima en beklenmedik
yerlerde gizlenirler."
Bunu okumak bana cesaret verdi.
Bunu sadece önemli bir yazarın tavsiyesi olarak değil,
dünyamıza dikkatli gözlerle bakan bilge bir adamın sözleri olarak aldım.
Roald Dahl'ın 'Koca Sevimli Dev' karakteri nasıl güzel rüyalar toplayıp
bunları küçük çocuklara üflüyorsa,
Roald Dahl, Bill Bryson, Sheldon Allan Silverstein,
Dr. Seuss ve diğer yazarlar da
bana ve diğer bütün okurlara kocaman rüyalar üfledi.
Rüyalarımdan birinde bir yazar gibi kendi büyümü yapabiliyordum;
kendim, arkadaşlarım, çocuklarım ve diğer çocuklar için bir büyü.
Yaptığım bir uçurtma hakkında yazdığım bir şiiri okumak istiyorum size.
Yükseliyor üzerimizde bir kuş gibi,
Büyük, muhteşem bir uçurtma.
Rüzgâr uğulduyor,
Dans ettiriyor onu.
Ne güzel bakmak ona!
Evet, ne güzel bakmak ona.
Bu rüya hemen gerçekleşmeyecek, uzun bir zaman alacak biliyorum.
Her gün okumayı, her gün yazmayı sürdüreceğim.
Daha önemlisi, etrafımdaki dünyayı parıldayan gözlerle izleyeceğim.
Tıpkı Roald Dahl gibi.
Emin olduğum bir şey var:
Okumaya olan tutkum hayat boyu devam edecek.
Okuyacağım çünkü yalnızca bir hayatı sevmek yetmez.
Buraya okumakla ilgili hikâyelerimi size anlatmaya geldim;
çünkü okumanın tüm dünyayı aydınlatacağına inanıyorum.
O zaman neden her tarafımız kitaplarla dolu olmasın?
Sessizce oturup kelimelerin, resimlerin
ve bunların birbiriyle olan sevimli birlikteliğinin tadını çıkarmayalım?
Konuşmamın sonunda,
size en sevdiğim şiirlerden birini okumak istiyorum.
"Hiç kimse inanmıyor bir kitabın baştan sona
Kelebekler gibi basit bir şey hakkında olacağına,
Hem de öyle uzun bir ömürleri olmadan.
Ama kâğıt üzerinde, her şey yaşayabilir sonsuza kadar.
Kâğıt üzerinde, bir kelebek ölmez asla."
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)