'De Niet Ingeslagen Weg' van Robert Frost
Twee wegen splitsten in een geel woud.
En ik vond het jammer dat ik ze niet beide kon verkennen
en dat ik slechts één reiziger ben.
Voor een lange tijd stond ik daar en bekeek er één zo ver als ik kon
tot waar het afboog in het kreupelhout.
Dan nam ik de andere, die even goed leek,
en misschien zelfs beter,
omdat hij grasrijk was en slijtage wenste,
hoewel, in de mate dat ze bewandeld werden ze beide even versleten waren.
Beide waren ze die ochtend even bedekt
door bladeren die nog niet betreden waren.
O, ik hield de eerste voor een andere dag!
Maar omdat ik wist dat de ene weg leidt naar een andere,
twijfelde ik of ik ooit terug zou keren.
Ik zal dit vertellen met een zucht
ergens jaren en jaren hiervandaan:
twee wegen splitsten in een woud,
en ik --
ik nam de minst begane,
en dat maakte het hele verschil.