Tajemnice języka angielskiego:
Jadeit,
twardy, zazwyczaj zielony kamień.
Do niedawna wierzono,
że kamienie
mają magiczne, medyczne właściwości.
Były najefektywniejsze
w leczeniu zaburzeń nerek.
W XVI wieku
Hiszpanie powrócili z Nowego Świata
z minerałem w swoich ładowniach.
Ochrzcili go "pierda de la ijada"
albo kamieniem nerkowym.
Szybko rozpowszechnił się po całej Europie
jako lek na dolegliwości wewnętrzne
i jako ozdobny ornament.
Został przemianowany na "jade" z francuskiego,
słowo zostało pożyczone przez Anglików
i jest używane do dziś.
W XIX wieku
francuscy mineralodzy odkryli,
że "jade" zostało użyte
do opisu dwóch innych minerałów:
jadeitu, który wziął swoją nazwę od "jade"
oraz bardziej popularnego nefrytu,
które to słowo pochodzi od greckiego "nephros",
czyli nerka.
Poza opisem dwóch składników mineralnych
jade ma też angielski homonim.
Z korzeniami starszymi
niż popularność kamienia lustrzanego,
"jade" odnosiło się też
do kobiety lekkich obyczajów
lub ujeżdżonego konia.
Czyli słowo "jaded" oznacza zużyty
lub bez entuzjazmu,
nie ma nic wspólnego z kamieniami szlachetnymi
i pochodzi z archaicznej
definicji związanej z końmi.