In elke vrouwelijke vriendengroep heb je de grappige vriendin,
de vriendin bij wie je kunt uithuilen,
de vriendin die na een zware dag zegt dat je je niet moet aanstellen.
Deze groep was niet anders.
Alleen was dit een gemeenschap van baanbrekende vrouwen
die samenkwamen --
eerst als teamgenoten, toen als vrienden, toen als familie --
op de plek waar je het het minst zou verwachten:
op het slagveld van de speciale eenheid.
De vriendschap en de moed van deze vrouwen werd versterkt
niet alleen door wat ze hadden gezien en gedaan in het holst van de oorlog,
maar door het feit dat ze daar waren
in een tijd dat vrouwen -- officieel, in ieder geval --
niet toegelaten werden tot grondtroepen,
en Amerika geen idee had dat zij bestonden.
Dit verhaal begint met leiders van speciale eenheden,
mannen van wie in het VS-leger heel veel wordt gevraagd, die zeiden:
"We hebben vrouwen nodig om ons te helpen deze oorlog te voeren."
"Amerika zou nooit de oorlog beëindigen door te blijven doden," redeneerden ze,
"maar had meer kennis en meer begrip nodig."
Zoals iedereen weet:
als je wilt begrijpen wat er gebeurt in een gemeenschap en in een huis,
dan praat je met vrouwen,
of je het nu hebt over Zuid-Afghanistan
of Zuid-Californië.
Maar in dit geval konden mannen niet met vrouwen praten,
want in een samenleving zo conservatief en traditioneel als Afghanistan
zou dat erg aanstootgevend zijn.
Dus waren daar vrouwelijke soldaten nodig.
Dat betekende, op dit punt in de oorlog, dat de vrouwen die gerekruteerd werden
om naast de Army Rangers en Navy SEALs te dienen,
het soort gevechten zouden zien
dat minder dan vijf procent van het hele VS-leger meemaakt.
Minder dan vijf procent.
Er werd een oproep gedaan.
"Vrouwelijke soldaten: maak deel uit van de geschiedenis.
Ga in dienst bij de speciale eenheid op het slagveld in Afghanistan."
Dit was in 2011.
En van Alabama tot Alaska
was er een groep vrouwen
die altijd al iets belangrijks had willen doen,
samen met de allerbesten,
om een verschil te maken voor hun land.
Zij beantwoordden die oproep.
Voor hen ging het niet om politiek, het ging om dienstdoen met een doel.
De vrouwen die naar Noord-Carolina kwamen
om te strijden om een plaats in deze teams,
die vrouwen aan de frontlinie van de speciale eenheid zouden zetten,
vonden bij aankomst al snel een gemeenschap
zoals ze nog nooit hadden gezien.
Vol vrouwen die net zo fel en fit waren als zijzelf
en net zo gedreven om een verschil te maken.
Ze hoefden zich niet te verontschuldigen voor wie ze waren;
ze konden dat juist vieren.
En toen ze daar waren, ontdekten ze ineens
dat er heel veel mensen zoals zij waren.
Zoals één van hen zei:
"Het was alsof je rondkeek en besefte
dat er meer dan één giraf in de dierentuin was."
In dit team uitblinkers zat Cassie,
een jonge vrouw die het voor elkaar kreeg
om ROTC-cadet,
lid van een studentenvereniging
én student vrouwenstudies te zijn, allemaal in één persoon.
Tristan, een atletiekster in West Point,
rende en marcheerde altijd zonder sokken,
en had schoenen met een geur die dat bewees.
(Gelach)
Amber, een Heidi-look-alike, had altijd bij de infanterie gewild.
Toen ze erachter kwam dat vrouwen dat niet mochten,
besloot ze bij de geheime dienst te gaan.
Ze deed dienst in Bosnië,
en later hielp ze de FBI drugsbendes arresteren in Pennsylvania.
En dan had je Kate,
die haar hele middelbareschooltijd Amerikaans football speelde.
Ze wilde eigenlijk stoppen na het eerste jaar
om bij het koor te gaan,
maar toen jongens zeiden dat meisjes geen football konden spelen,
besloot ze te blijven
voor alle jonge meisjes die na haar zouden komen.
Voor hen had de natuur een deel van hun lot gevormd,
en, zoals Cassie eens zei:
"Alles wat nobel is,
wordt buiten het bereik van meisjes geplaatst."
Toch was hier een kans
om met de allerbesten te dienen
op een missie die belangrijk was voor hun land,
niet ondanks het feit dat ze vrouwen waren,
maar juist dankzij dat feit.
Dit team vrouwen leek in veel aspecten op alle andere vrouwen.
Ze droegen make-up
en in de toiletten kletsten ze samen over eyeliner en oogpotlood.
Ze droegen ook kogelwerende kleding.
Soms namen ze 23 kilo op hun rug,
ondernamen ze per helikopter een militaire actie,
en keken ze bij thuiskomst de film 'Bridesmaids'.
(Gelach)
Ze droegen zelfs corrigerende kleding van Spanx,
want ze kwamen er al snel achter
dat de uniformen ontworpen voor mannen, groot waren waar ze klein moesten zijn
en klein waar ze groot moesten zijn.
Lane, een veteraan van de Irakoorlog -- je ziet haar hier links van mij --
besloot daarom dat ze via Amazon
Spanx zou laten bezorgen op haar basis
zodat haar broek beter zou passen als ze elke nacht op missies ging.
Deze vrouwen hielden contact via videoconferenties
van vanaf hun bases door heel Afghanistan.
Zo praatten ze over hoe het was
om één van de weinige vrouwen in hun positie te zijn.
Ze vertelden elkaar grapjes
en praatten over wat wel en niet werkte,
over wat ze al hadden geleerd en wat nog beter moest.
Ze praatten over de luchtigere momenten
van vrouw zijn in de frontlinies van de speciale eenheid,
waaronder de Shewee,
een hulpmiddel waarmee je kon plassen als een man,
hoewel die maar in 40% van de gevallen gewerkt schijnt te hebben.
(Gelach)
Deze vrouwen leefden in de 'en'.
Ze bewezen dat je fel én vrouwelijk kon zijn.
Je kon mascara dragen én een kogelvrij vest.
Je kon houden van CrossFit én van kruissteken.
Je kon ervan houden om uit helikopters te klimmen
én ook om koekjes te bakken.
Vrouwen leven elke dag in de 'en',
en deze vrouwen namen dat ook in deze missie met zich mee.
Op dit slagveld van leven en dood vergaten ze nooit
dat ze naar de frontlinie waren gekomen omdat ze vrouw waren,
maar dat ze soldaat moesten zijn om zich daar te bewijzen.
Er was de nacht dat Amber op een missie ging.
In gesprek met de vrouwen van het huis
besefte ze dat er een gebarricadeerde schutter op de loer lag
in afwachting van de Afghaanse en Amerikaanse troepen
die het huis in wilden gaan.
Een andere nacht was het Tristan die erachter kwam
dat door het hele huis waarin ze stonden onderdelen van explosieven lagen.
Er lagen zelfs explosieven helemaal vanaf die plek
tot aan waar ze die nacht naartoe zouden gaan.
Dan was er de nacht dat een ander teamlid zich bewees
aan een nogal sceptisch team SEALs,
toen ze de informatie die ze zochten,
verstopt in een natte luier vond.
Er was de nacht dat Isabel, ook een teamgenoot,
de dingen vond die ze zochten.
Ze kreeg een impactprijs van de Rangers
die zeiden dat zonder haar
de dingen en de mensen die ze die nacht zochten,
nooit gevonden zouden zijn.
Die nacht en zoveel andere
trokken ze erop uit om zich te bewijzen, niet alleen voor elkaar,
maar voor iedereen die na hen zou komen.
Ook voor de mannen met wie ze in dienst waren.
We zeggen nu vaak
dat achter elk groot man een goede vrouw staat.
In dit geval
stonden er naast deze vrouwen mannen die wilden dat ze succesvol zouden zijn.
De Army Ranger die hen trainde was 12 keer ingezet.
Toen ze hem vertelden dat hij meisjes moest gaan trainen,
had hij geen idee wat hij moest verwachten.
Maar na acht dagen met deze vrouwen in de zomer van 2011
zei hij tegen zijn mede-Ranger: "Dit is een historische ontwikkeling.
Dit zouden weleens onze eigen Tuskegee Airmen kunnen zijn."
(Applaus)
Het hart van dit team was de persoon die door iedereen werd omschreven
als "de beste van ons".
Ze was een tengere blonde dynamo, maar net een meter zestig.
Ze was een wilde mengeling van Martha Stewart
en iemand als G.I. Jane.
Iemand die graag eten kookte voor haar man,
die ze kende sinds haar studententijd
en die haar aanmoedigde om haar best te doen,
om zichzelf te vertrouwen
en om al haar grenzen te beproeven.
Ook rende ze graag kilometers met 23 kilo gewicht op haar rug.
Ze hield ervan om soldaat te zijn.
Ze had een broodmachine op haar werkplek in Kandahar.
Het ene moment bakte ze, het andere was ze in de sportschool
om zich 25 tot 30 keer op te trekken vanuit hangpositie.
Als je een extra paar laarzen nodig had of een zelfgekookte maaltijd,
was zij degene die je belde.
Ze praatte namelijk nooit
over hoe goed ze was,
maar ze liet haar persoonlijkheid spreken door acties.
Ze stond erom bekend altijd de moeilijke juiste keuzes te maken
in plaats van de makkelijke verkeerde.
Maar ook om het beklimmen van een touw van 4,5 meter
met alleen haar armen,
waarna ze wegschuifelde en zich verontschuldigde,
omdat ze wist dat ze eigenlijk haar armen én benen moest gebruiken
zoals de Rangers hun hadden geleerd.
(Gelach)
Sommige van onze helden komen thuis om hun verhalen te vertellen.
En sommige niet.
Op 22 oktober 2011
kwam eerste luitenant Ashley White om samen met twee Rangers,
Christopher Horns
en Kristoffer Domeij.
Door haar dood kwam dit programma dat was bedoeld voor de schaduwen,
ineens in de schijnwerpers.
Het frontverbod voor vrouwen
bestond immers nog steeds.
Tijdens haar begrafenis
gaf het hoofd van de speciale eenheden in het openbaar een getuigenis
niet alleen van de moed van Ashley White,
maar van haar hele team van zusters.
"Vergis je niet," zei hij, "deze vrouwen zijn strijders.
Ze vormen een nieuw hoofdstuk in wat het betekent om vrouw te zijn
in het leger van de VS."
De moeder van Ashley is docentassistent en buschauffeur,
die daarnaast koekjes bakt.
Ze herinnert zich niet veel van die verpletterende dagen,
waarin verdriet -- enorm verdriet --
zich mengde met trots.
Maar ze herinnert zich wel een moment.
Een vreemdeling met een kind aan haar hand kwam naar haar toegelopen
en zei: "Mevrouw White,
ik heb mijn dochter hier vandaag mee naartoe genomen
omdat ik wilde dat ze zou weten wat een held is.
Ik wilde haar laten weten dat helden ook vrouwen kunnen zijn."
Het is tijd dat we al onze anonieme heldinnen vieren
die diep in zichzelf de moed vinden
om door te blijven gaan en elke grens te testen.
Deze zeer onwaarschijnlijke groep vrouwen,
voor eeuwig verbonden in hun leven en erna,
is echt een deel van de geschiedenis geworden.
Ze hebben de weg vrijgemaakt voor zoveel anderen na hen,
net zoals zij op de schouders stonden van degenen vóór hen.
Deze vrouwen lieten zien
dat je strijders hebt in alle vormen en maten
en dat vrouwen ook helden kunnen zijn.
Heel erg bedankt.
(Applaus).