Cando tiña nove anos,
fun por primeira vez a un campamento de verán.
E a miña nai preparoume unha maleta chea de libros,
o que me pareceu o máis natural do mundo,
porque na miña familia,
ler era a principal actividade en grupo.
E isto pódelles soar antisocial,
pero para nós era só unha forma distinta de socializar.
Tes a calor animal da túa familia sentada a carón,
pero tamén es libre de vagar polo mundo das aventuras
dentro da propia mente.
E eu tiña esta idea
de que aquel campamento ía ser algo así, pero mellor.
(Risas)
Imaxinaba a 10 rapazas sentadas nunha cabana
lendo libros comodamente e con camisóns idénticos.
(Risas)
O campamento foi máis como unha festa sen alcohol
E o primeiro día
a nosa monitora reuniunos a todas
e ensinounos un grito de guerra que dixo que iamos berrar
tódolos días do resto do verán
para que nos infundise espírito de campamento.
Era algo así:
"R-U-D-O-S-A-S,
así é como soletreamos rudosas.
Rudosas, sexamos rudosas."
Si!
Non conseguía entender por máis que tentaba
por que tiñamos que ser tan ruidosas
ou por que había que soletrear a palabra incorrectamente.
(Risas)
Pero recitei o cántico, recitei o cántico coas demais.
Fíxeno o mellor que puiden.
E só esperaba o momento de desaparecer para ir ler os meus libros.
Pero a primeira vez que saquei un libro da maleta,
a rapaza máis popular do cuarto veu onda min
e preguntoume: "Por que es tan sosegada?"...
sosegada, claro, era todo o contrario
de R-U-D-O-S-A.
A segunda vez que o intentei,
a monitora achegóuseme con cara de preocupación
e repetiu o obxectivo do espírito do campamento
e dixo que todas deberiamos traballar duro para ser extravertidas.
Entón gardei os meus libros de volta na maleta,
e púxenos debaixo da cama
e aí quedaron o resto do verán.
Sentinme un pouco culpable por facelo.
Sentía como se os libros precisasen de min,
como se me estivesen chamando e eu os abandonase.
Pero abandoneinos e non abrín máis aquela maleta
ata estar de volta na casa coa miña familia ao final do verán.
Cóntolles esta historia do campamento de verán.
Podería contarlles outras 50 parecidas...
sobre todas a veces que recibín a mensaxe
de que, dalgún xeito, o meu carácter calmado e introvertido
non era necesariamente a forma correcta de actuar,
que debería tentar ser máis extravertida.
E sempre sentín no meu interior que iso era un erro
e que os introvertidos eran excepcionais tal como eran.
Pero durante anos rexeitei esta intuición,
e así, de entre todas as cousas, fíxenme avogada de Wall Street
no canto da escritora que sempre quixera ser...
en parte, porque precisaba probarme que podía ser atrevida e asertiva.
E ía sempre a bares ateigados
cando en realidade preferiría unha cea agradable entre amigos.
E tomei estas decisións de autonegación tan instintivamente,
que non era consciente de que as tomaba.
Isto é o que moitos introvertidos fan,
e sen dúbida é unha perda para nós,
pero tamén para os nosos amigos
e as nosas comunidades.
E, aínda que soe arrogante, é unha perda para o mundo.
Porque cando se trata de creatividade e liderado
precisamos dos introvertidos facendo o que mellor saben.
Entre un terzo e a metade da poboación é introvertida
... entre un terzo e a metade.
Iso é unha de cada dúas ou tres persoas das que coñecemos.
Así que mesmo se vostedes son extravertidos,
falo dos seus compañeiros de traballo
e das súas parellas e dos seus fillos
e da persoa que se senta ao seu carón agora mesmo...
todos eles están suxeitos a este prexuízo
que é profundo e está presente na sociedade.
Todos o interiorizamos desde moi pequenos
sen ter sequera unha lingua para o que facemos.
Para ver este prexuízo con claridade,
cómpre entender o que é a introversión.
É diferente a ser tímido.
A timidez é o medo ao xuízo social.
A introversión ten máis que ver
con como se responde á estimulación,
incluíndo a estimulación social.
Os extravertidos precisan grandes cantidades de estimulación
mentres que os introvertidos se senten máis vivos
máis activos e máis capaces
cando están en ambientes máis tranquilos e relaxados.
Non sempre... estas cousas non son absolutas...
pero si moitas veces.
Así que a clave para maximizar os nosos talentos
é colocarnos
na zona de estimulación máis adecuada para cada un.
Pero aquí é onde entra o prexuízo.
As nosas institucións máis importantes,
as nosas escolas e lugares de traballo,
están deseñados sobre todo para extravertidos
e as súas grandes necesidades de estimulación.
E tamén termos hoxe en día este sistema de conviccións
que eu chamo o novo pensamento de grupo,
que defende que toda creatividade e toda produtividade
veñen dun lugar estrañamente sociable.
Imaxinen a típica aula escolar actual:
Cando eu ía á escola, sentabamos en filas.
Sentabamos en filas de pupitres coma este,
e traballabamos de forma bastante autónoma.
Pero na actualidade, a típica aula ten escritorios, agrupados...
catro, cinco, seis ou sete rapaces uns fronte aos outros.
Os rapaces traballan en incontables tarefas de grupo.
Mesmo en materias como matemáticas e escritura creativa.
que se podería pensar que dependen de deixar voar os pensamentos a soas,
espérase que os rapaces actúen como os membros dun comité.
E aos rapaces que prefiren ir ao seu aire ou traballar sós,
adoitan consideralos como atípicos
ou peor, como casos problemáticos.
E a gran maioría do profesorado
cren que o estudante ideal é o extravertido
e non o introvertido,
aínda que estes teñan mellores notas
e sexan mais cultos,
segundo as investigacións.
(Risas)
O mesmo ocorre nos lugares de traballo.
Agora, case todos nós traballamos en oficinas abertas,
sen paredes,
onde estamos suxeitos ao ruído e a mirada constante dos compañeiros.
E cando se trata de liderado,
normalmente exclúese aos introvertidos dos postos de liderado,
a pesar de que tenden a ser moi prudentes,
moito menos dados a asumir riscos excesivos...
algo do que todos deberiamos ser partidarios.
Unha investigación interesante de Adam Grant da Wharton School
descubriu que os líderes introvertidos
a miúdo teñen mellores resultados ca os extravertidos,
porque cando dirixen empregados proactivos,
son máis propensos a deixar a eses empregados executar as súas ideas,
mentres que alguén extravertido pode, involuntariamente,
emocionarse tanto coas cousas
como para poñer a súa propia pegada nelas,
e as ideas dos outros pode que non broten con tanta facilidade á superficie.
De feito, algúns dos líderes que cambiaron a nosa historia eran introvertidos.
Voulles dar algúns exemplos.
Eleanor Roosevelt, Rosa Parks, Gandhi...
Todas estas persoas se describían como calmas, de voz suave e ata tímidas.
e todos eles foron o centro de atención,
mesmo cando cada oso do seu corpo lles dicía que non o fixesen.
E isto parece ter un poder especial en si mesmo,
porque se podería pensar que estes líderes estaban ao temón
non porque lles gustase mandar nos demais
e non polo pracer de que os mirasen;
estaban alí porque non tiñan elección,
porque se viron obrigados a facer o que pensaban que era correcto.
Neste punto penso que para min é importante dicir
que realmente adoro os extravertidos.
Sempre digo que algúns dos meus mellores amigos
son extravertidos,
incluíndo o meu querido marido.
E todos nos atopamos en distintos puntos
ao longo do espectro introvertido/extravertido.
Ata Carl Jung, o primeiro psicólogo que popularizou estes termos,
dixo que non existe un introvertido puro
ou un extravertido puro.
Dixo que unha persoa así estaría nun manicomio
se existise.
Algunhas persoas están xusto no medio do espectro introvertido/extravertido,
a estas persoas chamámoslles ambivertidas.
Adoito pensar que teñen o mellor dos dous mundos.
Pero moitos de nós recoñecémonos nun tipo ou noutro.
O que digo é que culturalmente cómpre un mellor equilibrio.
Precisamos de máis ying e yang entre estes dous tipos.
Isto é especialmente importante
no referente á creatividade e á produtividade
porque cando os psicólogos observan a vida da maioría das persoas creativas,
o que atopan
é xente que é moi boa intercambiando ideas
e desenvolvendo ideas,
pero que tamén teñen trazos evidentes de introversión.
E isto é así porque a soidade
moitas veces é un ingrediente crucial para a creatividade.
Así, Darwin daba longos paseos polo bosque
e declinaba categoricamente convites para cear.
Theodor Geisel, mais coñecido como Doutor Seuss,
ideaba moitas das súas incribles creacións
nunha oficina solitaria nun campanario
na parte de atrás da súa casa en la Jolla, California.
E en realidade tiña medo de coñecer os rapaces que lían os seus libros
por medo a que esperasen que fose un personaxe alegre como Papá Noel
e que quedasen decepcionados coa súa personalidade reservada.
Steve Wozniak inventou o primeiro ordenador Apple
sentado só no seu cubículo na Hewlett-Packard
onde traballaba daquela.
E di que nunca se convertería nun experto en primeiro lugar
se non fose demasiado introvertido para saír da casa
cando era máis novo.
Desde logo,
isto non significa que debamos deixar de colaborar
—un bo exemplo é a famosa asociación de Steve Wozniack con Steve Jobs
para fundar Apple Computer—
pero significa que a soidade importa
e que para algunhas persoas é o aire que respiran.
De feito, sabemos dende hai séculos do poder transcendente da soidade.
Non foi ata hai pouco que, estrañamente, comezamos a esquecelo.
Se miramos na maioría das relixión do mundo,
encontramos indagadores
—Moisés, Xesús, Buda, Mahoma—
indagadores que van sós ao deserto,
onde teñen entón profundas epifanías e revelacións
que depois traen ao resto da comunidade.
Así que sen deserto non hai revelacións.
Isto non é sorpresa,
se miramos as ideas da psicoloxía contemporánea.
Parece que non podemos nin estar nun grupo de persoas
sen imitar as súas opinións de forma instintiva.
Mesmo en cousas aparentemente persoais e viscerais
como quen nos atrae,
comezamos a imitar as crenzas das persoas do noso arredor
sen darnos nin conta do que estamos a facer.
E os grupos, como se sabe, seguen as opinións
da persoa máis dominante ou carismática,
mesmo aínda que non haxa correlación
entre ser o mellor orador e ter as mellores ideas.
Quero dicir ningunha.
Así que...
(Risas)
Poderías estar seguindo a persoa de mellores ideas,
pero se cadra, non.
E realmente queres deixalo ao azar?
Sería moito mellor para todos ir pola súa conta,
xerando ideas propias
libres das distorsións das dinámicas de grupo
e despois reunirse como un equipo
para discutilas detidamente nun ambiente ben xestionado
e partir de aí.
Agora, se todo isto é certo,
por que o facemos tan mal?
Por que organizamos as escolas e os locais de traballo así?
E por que lles facemos aos introvertidos sentirse tan culpables
por querer ir pola súa conta nalgún momento?
Unha das respostas está no máis profundo da nosa historia cultural.
As sociedades occidentais,
en particular os EEUU,
sempre favoreceron o home de acción respecto do home de contemplación.
Pero nos EEUU dos primeiros tempos,
viviamos no que os historiadores chaman cultura do carácter,
cando aínda valorizabamos as persoas
polo seu interior e a súa rectitude moral.
E se miran os libros de autoaxuda desa época,
todos teñen títulos como
Carácter, a cousa máis grandiosa do mundo.
E presentaban modelos a seguir como o de Abraham Lincoln,
eloxiado por ser modesto e sen pretensións.
Ralph Waldo Emerson chamoulle
"Un home que non ofende amosando superioridade."
Mais despois chegamos ao século XX
e entramos nunha nova cultura
que os historiadores chaman cultura da personalidade
O que sucedeu foi que evolucionamos dunha economía agrícola
a un mundo de grandes negocios,
De repente, as persoas trasládanse das vilas ás cidades.
E en vez de traballar con persoas que coñecían de toda a vida,
agora teñen que demostrar o que valen nun grupo de descoñecidos.
Entón, é comprensible,
calidades como o magnetismo e o carisma de repente parecen moi importantes.
E os libros de autoaxuda cambian para satisfacer estas novas necesidades
e comezan a ter nomes
como Como facer amigos e influír nas persoas.
E presentan como modelo a seguir a grandes vendedores.
Velaquí o mundo en que vivimos hoxe.
Esa é a nosa herdanza cultural.
Isto non implica que as habilidades sociais non sexan importantes,
tampouco chamo en absoluto á abolición do traballo en equipo.
As mesmas relixións que envían os seus sabios
ás solitarias cimas das montañas
tamén nos ensinan amor e confianza.
E os problemas que afrontamos hoxe
en campos como a ciencia e a economía
son tan vastos e complexos
que imos precisar exércitos de persoas
traballando xuntas para resolvelos.
Pero canta máis liberdade lles deamos aos introvertidos de ser eles mesmos,
máis probable será
que descubran as súas propias solucións a estes problemas.
Agora gustaríame compartir con vostedes o que traio na miña maleta hoxe.
Adiviñan o que?
Libros.
Teño unha maleta chea de libros.
Aquí está Ollo de gato de Margaret Atwood,
Aquí unha novela de Milan Kundera.
E aquí a Guía de perplexos de Maimónides.
Pero estes non son exactamente os meus libros.
Trouxen estes libros comigo
porque os escribiron os autores favoritos de meu avó.
Meu avó era rabino
e era viúvo
e vivía só nun pequeno apartamento en Brooklyn
que era o meu lugar favorito do mundo cando era pequena,
en parte porque estaba cheo da súa presencia xentil e cortés
e en parte porque estaba cheo de libros.
Literalmente cada mesa, cada cadeira deste apartamento
cedera a súa función orixinal
e agora servía como apoio para oscilantes rimas de libros.
Coma ao resto da miña familia,
a actividade favorita do meu avó no mundo enteiro era ler.
Pero el tamén amaba a súa congregación,
e ese amor podíase sentir nos sermóns que daba cada semana
durante os 62 anos que foi rabino.
Tomaba os froitos da lectura de cada semana e tecía
estes intricados tapices de pensamento antigo e humanista.
E a xente viña de todas partes para oílo falar.
Pero velaí o especial do meu avó.
Tras deste papel cerimonial,
era moi modesto e moi introvertido...
tanto que cando daba estes sermóns,
tiña problemas para establecer contacto visual
coa propia congregación á que lle levaba falando 62 anos.
E mesmo lonxe do podio,
cando o chamaban para saudalo,
con frecuencia acababa a conversa prematuramente
por medo a estarche roubando tempo.
Pero cando morreu con 94 anos,
a policía tivo que pechar as rúas da súa veciñanza
para acomodar a multitude de persoas que viñeron chorar por el.
E así estes días intento aprender do exemplo de meu avó
á miña maneira.
Así que acabo de publicar un libro sobre a introversión,
e levoume 7 anos escribilo.
E para min, eses 7 anos foron como una bendición total,
porque estiven lendo, estiven escribindo.
Estiven pensando, estiven investigando.
Foi a miña versión
das horas que pasou meu avó el só na súa biblioteca.
Pero agora, de repente, o meu traballo é moi distinto,
e consiste en estar aquí falando diso,
falando sobre introversión.
(Risas)
E iso éme moito máis difícil,
pois, por máis honrada que me sinta de estar aquí e agora con todos vostedes,
este non é o meu medio natural.
Entón eu prepareime para momentos coma este o mellor que puiden.
Pasei o último ano practicando para falar en público
cada vez que podía.
E chameille a isto o meu "ano de falar perigosamente."
(Risas)
E iso en realidade axudoume moito.
Pero direilles que o que me axuda máis
é o meu sentido, a miña crenza, a esperanza en que no que toca
ás nosas actitudes cara á introversión, a calma e a soidade,
estamos de veras ao bordo dun cambio drástico.
Dígoo en serio.
E agora vounos deixar
con 3 chamadas á acción para os que comparten esta visión.
Número un:
Deteñan a loucura do constante traballo en grupo.
Simplemente detéñana.
(Risas)
Grazas.
(Aplausos)
E quero ser clara no que estou a dicir,
porque creo de verdade que as nosas oficinas
deberían animar as interaccións do tipo de charla informal de café...
desas en que as persoas se reúnen
e intercambian ideas de maneira espontánea.
Iso é xenial.
Xenial para introvertidos e extravertidos.
Pero precisamos moita máis privacidade e máis liberdade
e máis autonomía no traballo.
E tamén na escola.
Debemos ensinar os nenos a traballar xuntos, desde logo,
pero tamén debemos ensinarlles como traballar pola súa conta.
É especialmente importante para os nenos extravertidos.
Necesitan traballar sós
porque de aí proveñen en parte os pensamentos profundos.
Número dous: vaian ao deserto.
Sexan como Buda, teñan as súas propias revelacións.
Non digo
que todos teñamos que marchar e construír cabanas propias nos bosques
e non volver falar con ninguén,
o que digo é que todos poderiamos desconectar
e entrar nas nosas propias cabezas un pouco máis a miúdo.
Número tres:
Miren con atención o que hai dentro da súa maleta
e por que o puxeron aí.
Así que extravertidos,
quizais as vosas maletas están tamén cheas de libros.
Ou cheas de copas de champaña ou dun equipo de paracaidismo.
Sexa o que for, espero que o saquedes en cada oportunidade que teñades
e nos honredes coa vosa enerxía e felicidade.
Pero introvertidos, sendo como sodes,
probablemente teñades o impulso de gardar coidadosamente
o que está dentro da vosa maleta.
E iso está ben.
Pero de vez en cando, só de vez en cando,
espero que abrades as vosas maletas para que outros as vexan,
porque o mundo vos necesita e necesita as cousas que levades.
Así que deséxovos a mellor de todas as viaxes posibles
e o valor para falar de maneira sosegada.
Moitas grazas.
(Aplausos)
Grazas. Grazas
(Aplausos)