Beşinci sınıftayken,
sahafçımdaki eğri büğrü bir raftan bir "DC Comics Presents #57"
çizgi roman dergisi aldım
ve o çizgi roman hayatımı değiştirdi.
Sözcüklerle resimlerin uyumu, daha önce hiç yaşamadığım
bir şeyi bana yaşatmıştı
ve hemen çizgi roman medyasına hayran olmuştum.
Çizgi roman delisi olmuştum,
ancak onları asla okula götürmedim.
Çünkü bu çizgi romanların sınıfa ait olmadıklarını biliyordum.
Ailem kesinlikle bu romanların hayranı değildi
ve öğretmenlerimin de onlara hayran olmayacağından emindim.
Her şeyden önce, onlar çizgi romanları asla öğretmek için kullanmazlardı,
çizgi ve grafik romanlar uzun süreli sessiz okuma için uygun değillerdi
ve yıllık kitap fuarımızda asla satılmazlardı.
Buna rağmen, çizgi roman okumaya devam ettim
ve hatta kendim çizmeye başladım.
Sonunda geçinmek için yazdığı ve çizdiği
çizgi romanları yayınlanan bir karikatürist olmuştum.
Aynı zamanda bir lise öğretmeni olmuştum.
Burası eğitim verdiğim yer:
Kaliforniya'nın Oakland şehrindeki Bishop O'Dowd Lisesi.
Biraz matematik ve biraz da el işi dersleri veriyordum,
ancak genelde bilgisayar dersleri veriyordum
ve 17 yıl boyunca orada çalıştım.
Yepyeni bir öğretmenken,
çizgi romanları sınıfıma getirmeyi denedim.
Okulun ilk günü her sınıftan öğrencilerime aynı zamanda bir karikatürist olduğumu
söylediğimi hatırlıyorum.
Onlara çizgi romanlarla öğretmeyi planlamada pek sıkıntı yoktu,
çizgi romanların onlara havalı olduğumu düşündürmesini bekliyordum.
(Gülüşmeler)
Ama yanılmıştım.
90'lardı,
çizgi romanlar bugünkü gibi kültürel değere sahip değildi.
Öğrecilerime göre havalı değildim. Bir çeşit aptal olduğumu düşünüyorlardı.
Hatta daha da kötüsü, sınıfımda işler karışınca
çizgi romanları beni rahatsız etmenin bir yolu olarak kullanıyorlardı.
Ellerini kaldırıp bana şöyle sorular soruyorlardı:
"Bay Yang, sizce bir kavga olsa kim yenerdi,
Superman mi yoksa Hulk mu?
(Gülüşmeler)
Öğretimimi ve çizimlerimi ayrı tutmak zorunda olduğumun hemen farkına vardım.
Görünen o ki beşinci sınıftaki içgüdülerim doğruydu.
Çizgi romanlar sınıflara ait değillerdi.
Ama yine, yanılmıştım.
Öğretim kariyerimde birkaç yılın ardından,
çizgi romanların eğitim potansiyelini doğrudan kavramıştım.
Bir sömestr, benden Cebir 2 sınıfına vekil öğretmen olmam istendi.
Uzun süreliğine vekalet edecektim ve kabul etmiştim, ama bir problem vardı.
O zamanlar, okulun ayrıca eğitim teknolojileri uzmanıydım,
bu da her iki haftada bir Cebir 2 sınıfının bir ya da iki dersini
kaçırmak zorunda olduğum anlamına geliyordu
çünkü başka bir sınıfta başka bir öğretmene bilgisayarla ilgili işlerde
yardım ediyordum.
Bu Cebir 2 sınıfı öğrencileri için korkunç bir şeydi.
Yani, uzun süreliğine vekil öğretmenden ders almak yeterince kötüyken,
peki vekil öğretmenin yerine başka bir vekil öğretmen ? Bu en kötüsüdür.
Öğrencilerim için bir çeşit tutarlılık sağlamak için,
dersler verdiğim videolar hazırlamaya başladım.
Daha sonra bu videoları öğrencilerime izletmesi için vekil öğretmene verdim.
Mümkün olduğunca dikkat çekici videolar hazırlamaya çalıştım.
Bu küçük özel efektleri bile ekledim.
Örneğin, tahtada bir problemi çözdükten sonra,
alkışlıyordum
ve tahta sihirli bir şekilde siliniyordu.
(Gülüşmeler)
Çok muhteşem olduğunu düşünüyordum,
öğrencilerimin de buna bayılacaklarına emindim,
ama yanılmıştım.
(Gülüşmeler)
Bu ders videoları tam bir facia olmuştu.
Öğrencilerim yanıma gelip şöyle diyorlardı,
"Bay Yang, çok sıkıcı biri olduğunuzu düşünüyorduk,
ama videolarda daha da çekilmezsiniz."
(Gülüşmeler)
Böylece umutsuz bir ikinci girişim olarak,
bu dersleri çizgi romanlardaki gibi çizmeye başlamıştım.
Çok az bir planlamayla bunları hızlıca yapıyordum.
Gittiğimde anlatmak istediğim konuları anlamaları için
birbiri ardına karelerde çizimler hazırlıyordum.
Bu çizgi roman dersleri
dört ila altı sayfa arasında değişiyordu.
Bunların fotokopisini çekiyordum, fotokopileri vekil öğretmene
öğrencilerime dağıtması için veriyordum.
Ve çok şaşırmıştım,
bu çizgi roman dersleri çok beğenilmişti.
Öğrencilerim kendileri için bu videolardan hazırlamamı istediler
şahsen orada olmama rağmen.
Çizilmiş beni, gerçek benden daha çok beğenmiş gibiydiler.
(Gülüşmeler)
Bu beni şaşırtmıştı, öğrencilerim ekran başında yetişen bir nesil olduğu için
bir sayfa kâğıttansa daha çok ekrandan
öğrenmek istediklerini düşünmüştüm.
Ama öğrencilerimle bu çizgi roman derslerini
neden bu kadar çok sevdikleri hakkında konuştuğumda,
çizgi romanların eğitimsel potansiyelini anlamaya başladım.
Öncelikle, matematik ders kitaplarının aksine,
bu çizgi roman dersleri görsel açıdan öğretiyordu.
Öğrencilerimiz görselliği zengin bir kültürde yetiştiler,
bu yüzden bilgiyi de aynı şekilde almaya alışıklar.
Ama diğer görsel anlatıcıların aksine,
örneğin televizyondaki bir filmde ya da videodaki bir animasyonda,
kalıcı olan çizgi romanlardır.
Çizgi romanda geçmiş, şimdiki ve gelecek zaman hepsi aynı sayfada bir aradadır.
Bu, bilgi akışının kesin olarak okuyucunun ellerinde
olduğu anlamına gelir.
Çizgi roman videosundaki bir şeyi anlamadıklarında,
metni ihtiyaçlarına göre hızlı ya da yavaş tekrar okuyabiliyorlar.
Onlara bilgiyi kontrol etmeleri için uzaktan kumanda vermiş gibiydim.
Aynı şey video derslerim için geçerli değil
ve hatta kendi kişisel derslerim için de geçerli değil.
Konuştuğumda, bilgiyi istediğim gibi yavaş ya da hızlı bir şekilde aktarabiliyorum.
Böylece bazı öğrenciler ve bazı tipteki bilgiler için,
çizgi roman medyasının bu iki yönü, görsel ortamı ve kalıcılığı,
onu inanılmaz derecede güçlü bir eğitim aracı kılıyor.
Cebir 2 sınıfına ders veriyorken
Cal State East Bay'de yüksek lisans eğitimim üzerine çalışıyordum.
Ve bu çizgi roman dersleriyle edindiğim bu deneyimden o kadar çok etkilenmiştim ki
son yüksek lisans projemde çizgi romanlar üzerine odaklanmaya karar verdim.
Amerikalı eğitimcilerin tarih boyunca sınıflarda çizgi roman kullanmaya
neden bu kadar isteksiz olduklarını anlamak istedim.
İşte bulduklarım:
Çizgi romanlar ilk olarak 1940'larda her ay milyonlarca satan
kopyalarıyla bir kitle aracı oldular
ve o zamanlarda eğitimcilerin dikkatini çekmişti.
Pek çok yenilikçi öğretmen, denemek için çizgi romanları
sınıflarına getirmeye başlamıştı.
Hatta 1944'te, "Eğitim Sosyolojisi Dergisi"
bu konuyu derginin tamamında yer vermişti.
İlerleme kaydediliyor gibiydi.
Öğretmenler durumu anlamaya başlıyordu.
Ama sonra bu adam ortaya çıktı.
Çocuk psikoloğu Dr. Fredric Wertham.
1954'te "Masumların Yoldan Çıkarılması" adında çizgi romanların çocukları
suç işlemeye teşvik ettiğini savunan bir kitap yazdı.
(Gülüşmeler)
Ama yanılıyordu.
Dr.Wertham aslında oldukça iyi bir adamdı.
Kariyerinin çoğunu çocuk suçları üzerine çalışarak geçirdi
ve çalışmalarında çoğu müşterisinin çizgi roman okuduğunu fark etti.
Dr. Wertham'ın farkına varamadığı şey ise, 1940'lar ve 50'lerde
Amerika'da neredeyse her çocuk çizgi roman okuyordu.
Dr. Wertham, davasını kanıtlayan oldukça şüpheli bir iş yapıyordu
ama kitabı Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'na aslında çizgi romanların
çocukları suç işlemeye teşvik edip etmeyeceğini
tespit etmek üzere bir dizi duruşma yapmak için ilham veriyordu.
Bu duruşmalar yaklaşık iki ay kadar sürmüştü.
Kesin bir sonuca ulaşamadan bitirmişlerdi, ama Amerika halkının gözünde
çizgi romanların saygınlığına çok büyük bir hasar vermeden önce değil.
Bunun ardından, saygın Amerikan eğitimcilerin hepsi geri çekildi
ve onlarca yıl boyunca uzak durdular.
Birkaç cesur ruh 1970'lerde
geri dönüş yoluna girene kadar durum buydu.
Ve bu yakın zamana kadar da olmamıştı,
belki son on yılda ya da daha fazla,
bu çizgi romanlar Amerikalı eğitimciler arasında
daha yaygın kabul görmüştür.
Çizgi ve grafik romanlar bugün nihayetinde Amerikan sınıflarına
geri dönüş yapacak şekilde ilerliyorlar
ve bu öğrettiğim yer Bishop O'Dowd'da bile oluyor.
Benim önceki meslektaşlarımdan Bay Smith,
derslerinde ve film sınıflarında Scoot McCloud'un "Çizgi Romanları Anlamak"
adlı kitabını kullanıyordu, çünkü bu kitap öğrencilerine sözcükler ve resimler
arasındaki ilişkiyi tartışacak bir dil sunuyordu.
Bay Burns, her yıl öğrencilerine bir çizgi roman metni gönderir.
Öğrencilerinin resimlerde düzyazı kulla- narak bir roman oluşturmalarını isterken,
Bay Burns onlardan sadece hikâye hakkında değil
aynı zamanda o hikâyenin nasıl anlatıldığıyla ilgili de
derinlemesine düşünmelerini ister.
Bayan Murrock, İngilizce 1 öğrencileriyle benim "Amerikan Doğan Çinli"
adındaki çizgi romanımı dersinde işliyor.
Ona göre grafik romanlar,
Ortak Temel Standart'ını gerçekleştirmek için harika bir yoldu.
Standart, öğrencilerin görsel ögelerin metnin anlamına, üslubuna
ve güzelliğine nasıl katkıda bulunduğunu analiz edebilmeyi belirler.
Bayan Counts, kütüphanede Bishop O'Dowd Lisesi için
oldukça etkileyici bir grafik roman koleksiyonunu bir araya getirdi.
Şu an, Bayan Counts ve kütüphaneci meslektaşlarının hepsi
çizgi roman savunmasında ön sıralarda yer alıyor.
Tam olarak 80'lerin başından beri, bir okul kütüphanesine ait dergi makalesinde
kütüphanede var olan grafik romanların
kullanımlarının %80 oranında arttığını
ve çizgi roman dışı malzemelerin yayılımının da
yaklaşık %30 arttığını açıklamıştır.
Amerikalı eğitimcilerden kaynaklanan bu yenilenmiş ilgiden ilham alarak,
Amerikalı karikatüristler artık K-12 pazarı için hiç olmadığı kadar
daha açık bir şekilde eğitici içerikler üretiyor.
Bunun birçoğu dil sanatlarına yönlendirilmiştir,
ancak daha fazla çizgi ve grafik roman
matematik ve fen konularını ele almaya başlıyor.
STEM çizgi ve grafik romanları, gerçekten bilinmeyen bir bölge gibi
keşfedilmeye hazır.
Amerika sonunda çizgi romanların çocukları
suç işlemeye teşvik etmediği gerçeğine uyandı.
(Gülüşmeler)
Gerçekten onlar her eğitimcinin araç takımında bulunmalıdır.
Çizgi ve grafik romanları, K-12 eğitiminden uzak tutmak için
mantıklı bir sebep yok.
Görsel olarak eğitiyorlar,
öğrencilerimize uzaktan kontrol edebilme imkânı sunuyorlar.
Eğitim potansiyeli,
sizin gibi yaratıcı insanlar tarafından
kullanıma hazır bir şekilde orada bekliyor.
Teşekkürler.
(Alkış)