من خوش‌شانس‌ترین آدم دنیا هستم.
من توانستم آخرین مورد بیماری آبله کشنده در جهان را ببینم.
سال گذشته در هند بودم،
و احتمالاً آخرین مواردِ فلج اطفال در جهان را دیده‌ام.
هیچ چیز نیست که باعث شود بیشتر احساس کنید --
موهبت و افتخار کار کردن در چنین برنامه‌ای --
که بدانید چیزی به آن وحشتناکی دیگر وجود ندارد.
پس می‌خواهم به شما بگویم --
(تشویق)
پس می‌خواهم به شما چند عکس ناخوشایند نشان دهم.
تماشای آن‌ها دشوار است، اما باید با خوش‌بینی به آن‌ها نگاه کنید،
چون وحشت این عکس‌ها همراه خواهد بود
با خوشحالیِ دانستن این که آن‌ها دیگر وجود ندارند.
اما در ابتدا، می‌خواهم کمی درباره سفر خودم صحبت کنم.
من به صورت مرسوم، آموزش پزشکی را نگذرانده‌ام
که شاید انتظار داشته باشید.
زمانی که در سان فرانسیسکو کارورز بودم،
در مورد گروهی از بومی‌های آمریکا شنیدم که به جزیره‌ی آلکاتراز رفته بودند
و یک آمریکایی بومی که می‌خواست در آن جزیره زایمان کند،
و هیچ پزشکی حاضر نبود به آن‌جا برود و به او کمک کند.
من به آلکاتراز رفتم و چند هفته در آن جزیره زندگی کردم.
او زایمان کرد؛ من بچه را به دنیا آوردم؛ و از جزیره رفتم؛
در سان فرانسیسکو فرود آمدم
و تمام خبرگزاری‌ها می‌خواستند با من صحبت کنند،
چون آن سه هفته زندگی در جزیره، من را به کارشناس امور سرخ‌پوستان تبدیل کرده بود.
(خنده)
به تمام برنامه‌های تلویزیونی رفتم.
یک نفر من را در تلویزیون دید. با من تماس گرفتند و پرسیدند
که آیا دوست دارم در یک فیلم نقش یک دکتر جوان را بازی کنم
برای گروهی از ستاره‌های راک اند رول که با اتوبوس
از سان فرانسیسکو به انگلیس سفر می‌کردند.
و من گفتم بله، این کار را می‌کنم.
پس نقش یک دکتر را در یک فیلم کاملاً افتضاح
به نام «کاروان توپ پزشکی» بازی کردم.
(خنده)
اگر آن را از دهه ۶۰ به یاد داشته باشید،
عده‌ای سوار اتوبوس بودند و عده‌ای بیرون از آن. من سوار اتوبوس بودم.
من و همسر ۳۷ ساله‌ام سوار اتوبوس شدیم.
اتوبوس ما را از سان فرانسیسکو به لندن برد،
سپس اتوبوس‌ها را در بیگ پاند عوض کردیم.
بعد سوار دو اتوبوس دیگر شدیم
و از ترکیه، ایران و افغانستان عبور کردیم،
از تنگه خیبر به پاکستان رفتیم، مثل هر دکتر جوان دیگری.
این ما هستیم در تنگه خیبر، و آن هم اتوبوس ما است.
عبور از تنگه خیبر کمی دشوار بود.
اما به هند رسیدیم.
و سپس، مانند تمام هم نسل‌هایمان،
رفتیم که در یک صومعه‌ی هیمالیا زندگی کنیم.
(خنده)
مثل یک دوره‌ی رزیدنسی [دستیاری] است،
برای شمایی که در دانشکده پزشکی درس می‌خوانید.
(خنده)
و ما با یک مرد دانا درس می‌خواندیم، یک پیشوای مذهبی به نام کارولی بابا،
که بعداً به من گفت لباسم را کنار بگذارم،
یک کت شلوار سه تکه بپوشم،
به عنوان یک دیپلمات به سازمان ملل بروم
و برای سازمان جهانی بهداشت کار کنم.
و یک پیش‌بینی غیرمنتظره کرد که آبله ریشه‌کن می‌شود،
و این هدیه‌ی خدا به بشر بوده است،
به دلیل سخت‌کوشیِ دانشمندانِ متعهد.
و آن پیش‌بینی به حقیقت پیوست.
این دختر کوچک، رحیما بانو است
و او آخرین مورد مبتلا به بیماری آبله کشنده در جهان بود.
و این سند، یک گواهی است که کمیسیون جهانی امضا کرده است،
و تصدیق می‌کند که جهان برای نخستین بار در تاریخ، یک بیماری را ریشه‌کن کرده است.
کلید از بین رفتن آبله، تشخیص زودهنگام و واکنش زودهنگام بود.
از شما می‌خواهم که این را تکرار کنید: تشخیص زودهنگام، واکنش زودهنگام.
می‌توانید بگویید؟
مخاطبان: تشخیص زودهنگام، واکنش زودهنگام.
لری بریلینت: آبله، بدترین بیماری در تاریخ بود.
از تمام جنگ‌های تاریخ، بیشتر آدم کُشت.
در قرن گذشته، ۵۰۰ میلیون نفر را کُشت.
دارید قسمت لری پیج را می‌خوانید.
یک نفر خیلی سریع می‌خواند.
(خنده)
در سالی که لری پیج و سِرگِی برین --
که علاقه خاصی به آن‌ها دارم و به خاطرشان شغل جدیدی هم دارم --
در سالی که آن‌ها به دنیا آمدند،
دو میلیون نفر از آبله مُردند.
ما ریشه‌کن شدن آبله را در سال ۱۹۸۰ اعلام کردیم.
این مهم‌ترین اسلایدی است که در مورد بهداشت عمومی دیده‌ام،
[پادشاهانی که توسط آبله کشته شدند] چون نشان می‌دهد
ثروتمندترین و قوی‌ترین بودن،
پادشاه‌ها و ملکه‌های جهان بودن،
از شما در مقابل مردن از آبله محافظت نکرده است.
هیچ وقت نمی‌توانید شک کنید که همه با هم با این موضوع مواجه هستیم.
اما دیدن آبله از منظر یک پادشاه
اشتباه است.
باید آن را از نگاه یک مادر ببینید،
که رشد این بیماری را در فرزندش می‌بیند و درمانده کنارش ایستاده است.
روز اول، روز دوم، روز سوم،
روز چهارم، روز پنجم، روز ششم.
شما یک مادر هستید و فرزندتان را تماشا می‌کنید،
و در روز ششم، می‌بینید که جوش‌ها سفت می‌شوند.
روز هفتم، زخم‌های فرورفتگی آبله پدیدار می‌شوند.
روز هشتم.
و ال گور پیش‌تر گفته بود
که تصویری که در جهان بیشترین عکس‌برداری از آن شده،
که بیش از هر تصویر دیگری در جهان چاپ شده،
تصویر زمین بوده است.
اما این در سال ۱۹۷۴ بود و در آن زمان،
این عکس، بیش از هر عکس دیگری چاپ شده بود،
چون ما دو میلیارد کپی از این عکس چاپ کردیم،
و آن را دست به دست، خانه به خانه بردیم،
تا به مردم نشان دهیم و بپرسیم که آیا در خانه‌ی آن‌ها آبله وجود دارد،
چون این سیستم نظارتی ما بود.
ما گوگل نداشتیم، وب کراولر نداشتیم،
ما کامپیوتر نداشتیم.
در روز نهم -- این تصویر را می‌بینید و وحشت می‌کنید؛
من این عکس را می‌بینم و می‌گویم «خدا را شکر»،
چون مشخص است که این تنها یک مورد معمولی از آبله است،
و من می‌دانم که این بچه زنده می‌ماند.
و در روز سیزدهم، زخم‌ها و خراش‌ها، پلک‌هایش متورم است،
اما می‌دانید که این بچه عفونت ثانویه‌ای ندارد.
و در روز بیستم، در حالی که این زخم‌ها را همیشه همراه دارد، زنده می‌ماند.
انواع دیگری از آبله هستند که شبیه به آن نیستند.
این آبله در هم رفته است،
که در آن هیچ جایی در بدن نیست که بتوانید انگشتتان را بگذارید
و از زخم‌ها پوشیده نشده باشد.
آبله مسطح، که ۱۰۰ درصد افرادی را که آن را گرفتند، کُشت.
و آبله خونریزی دهنده، بی‌رحم‌ترین نوع،
که علاقه زیادی به زنان حامله داشت.
من تقریباً مردن ۵۰ زن را دیدم.
همه آن‌ها آبله خونریزی دهنده داشتند.
هیچ وقت کسی را ندیدم که از آن بمیرد و یک زن حامله نبوده باشد.
در سال ۱۹۶۷، سازمان جهانی بهداشت یک برنامه فوق‌العاده را
برای ریشه کن کردن یک بیماری آغاز کرد.
در آن سال، ۳۴ کشور تحت تأثیر آبله قرار گرفته بودند.
تا سال ۱۹۷۰، تعداد کشورها به ۱۸ عدد کاهش یافت.
در سال ۱۹۷۴، به پنج کشور کاهش یافت.
اما در همان سال، آبله در سراسر هند گسترش یافت.
و هند جایی بود که آبله آخرین مقاومت‌هایش را کرد.
در سال ۱۹۷۴، جمعیت هند ۶۰۰ میلیون نفر بود.
۲۱ ایالت با زبان‌های مختلف در هند وجود دارند،
که مانند ۲۱ کشور مختلف هستند.
در هر زمان، ۲۰ میلیون نفر در جاده‌ها هستند،
در اتوبوس‌ها و قطارها، در حال پیاده‌روی؛ ۵۰۰ هزار روستا، ۱۲۰ میلیون خانوار،
و هیچ یک از آن‌ها نمی‌خواستند گزارش بدهند
اگر موردی از آبله در خانه‌ی خود داشتند،
چون فکر می‌کردند آن آبله، بازدید یکی از خدایانشان است،
شیتالا ماتا، مادر خنک کننده،
و این اشتباه بود که غریبه‌ها را به خانه بیاوری
وقتی که خدا در خانه بود.
هیچ انگیزه‌ای برای گزارش آبله وجود نداشت.
تنها هند نبود که خدایان آبله داشت؛
خدایان آبله در سراسر جهان متداول بودند.
پس چطور آبله را ریشه کن کردیم --
واکسیناسیون دسته جمعی کار نمی‌کرد.
می‌توانستید به همه در هند واکسن بزنید،
اما سال بعد، ۲۱ میلیون کودک جدید بود،
که در آن زمان برابر با جمعیت کانادا بود.
نمی‌شد به همه واکسن زد.
باید تمام موارد آبله در جهان را پیدا می‌کردید
به صورت همزمان، و یک دایره‌ی ایمنی در اطرافش می‌کشیدید.
و ما همین کار را کردیم.
تنها در هند، من و ۱۵۰ هزار نفر از بهترین دوستانم خانه به خانه رفتیم،
با همان عکس،
به تمام خانه‌ها در هند.
بیش از یک میلیارد تماس با خانه‌ها گرفتیم.
و در این فرآیند، من یک چیز خیلی مهم یاد گرفتم.
هر زمان که یک جستجوی خانه به خانه انجام می‌دادیم،
تعداد گزارش‌های آبله جهش پیدا می‌کرد.
وقتی جستجو نمی‌کردیم، این توهم را داشتیم که هیچ بیماری وجود ندارد.
وقتی جستجو می‌کردیم، این توهم را داشتیم که بیماری بیشتری وجود دارد.
سیستم نظارت لازم بود،
چون آنچه نیاز داشتیم، تشخیص زودهنگام و واکنش زودهنگام بود.
پس جستجو کردیم و جستجو کردیم،
و تمام موارد آبله در هند را پیدا کردیم.
جایزه گذاشته بودیم. جایزه را افزایش دادیم.
به افزایش جایزه ادامه دادیم.
یک کارت امتیازی داشتیم که برای هر خانه نوشته بودیم.
و همینطور که آن کار را می‌کردیم،
تعداد موارد گزارش داده شده در جهان به صفر رسید.
و در سال ۱۹۸۰ ما جهانی بدون آبله را اعلام کردیم.
این بزرگترین پویش در تاریخ سازمان ملل بود،
پیش از جنگ عراق.
۱۵۰ هزار نفر از سراسر جهان --
پزشکانی از هر نژاد، مذهب، فرهنگ و ملیتی،
که شانه به شانه جنگیدند، برادران و خواهرانی
کنار هم، نه در مقابل هم،
برای یک هدف مشترک برای بهتر کردن جهان.
اما آبله چهارمین بیماری بود که قصد ریشه کن کردنش وجود داشت.
ما سه بار دیگر، شکست خوردیم.
در مقابل مالاریا، تب زرد و یاز شکست خوردیم.
اما شاید به زودی ببینیم که فلج اطفال ریشه کن شده است.
اما کلید ریشه کن کردن فلج اطفال، تشخیص زودهنگام و واکنش زودهنگام است.
شاید امسال سالی باشد که فلج اطفال را ریشه کن می‌کنیم.
که آن را به دومین بیماری در تاریخ تبدیل می‌کند.
و دیوید هِیمَن، که ما را از طریق پخش اینترنتی نگاه می‌کند --
دیوید، ادامه بده. نزدیک هستیم!
به چهار کشور رسیده‌ایم.
(تشویق)
احساس هنک آرون را دارم. [بازیکن بیسبال]
هر لحظه می‌توانم با بری باندز تعویض بشوم.
بیایید یک بیماری دیگر را از لیستِ چیزهای وحشتناک نگران‌کننده حذف کنیم.
کمی قبل در هند بودم و روی برنامه فلج اطفال کار می‌کردم.
برنامه نظارت فلج اطفال شامل چهار میلیون نفر است که خانه به خانه می‌روند.
این سیستم نظارتی است.
اما باید تشخیص زودهنگام و واکنش زودهنگام داشته باشیم.
نابینایی، یک چیز مشابه.
کلید کشف نابینایی، انجام پیمایش‌های اپیدمیولوژیک
و یافتن دلایل نابینایی است،
تا بتوانید واکنش مناسب را انجام دهید.
بنیاد سِوا که آن را به همراه گروهی از فعالان پیشین
برنامه ریشه کن کردن آبله تأسیس کردیم،
افرادی که بلندترین قله‌ها را فتح کرده بودند،
طعم اکسیر موفقیت در ریشه کن کردن یک بیماری را چشیده بودند،
می‌خواستند دوباره آن را انجام دهند.
و در طول ۲۷ سال، برنامه‌های سِوا در ۱۵ کشور
بینایی را به بیش از دو میلیون فرد نابینا بازگرداند.
سِوا تأسیس شد چون می‌خواستیم این درس‌های
نظارت و اپیدمیولوژی را
برای چیزی به کار بگیریم که هیچ کس به آن به عنوان یک مشکل سلامت عمومی نگاه نمی‌کرد:
نابینایی، که پیش از آن تنها به عنوان یک بیماری بالینی در نظر گرفته می‌شد.
در سال ۱۹۸۰ استیو جابز این کامپیوتر را به من داد، که اپل شماره ۱۲ بود،
و هنوز در کاتماندو است، و هنوز کار می‌کند،
و می‌خواهیم آن را به حراج بگذاریم و پول بیشتری برای سِوا در بیاوریم.
و ما می‌خواهیم نخستین پیمایش مرتبط با سلامت در نپال
و نخستین پیمایش ملی در ارتباط با نابینایی را انجام دادیم،
و نتایج شگفت‌انگیزی بدست آوردیم.
به جای آن که چیزی را که می‌خواستیم پیدا کنیم --
که نابینایی بیشتر به دلیل گلوکوم و تراخُم ایجاد می‌شود --
شگفت زده شدیم وقتی فهمیدیم
که نابینایی به دلیل آب‌مروارید به وجود آمده بود.
اگر ندانید مشکل چه بوده، نمی‌توانید آن را درمان یا از آن جلوگیری کنید.
در بسته‌های TED شما، یک دی‌وی‌دی است به نام «چشم‌انداز بی‌نهایت»
در مورد دکتر وی و بیمارستان چشم آراویند.
امیدوارم نگاهی به آن بیندازید.
آراویند که پروژه سِوا را آغاز کرد،
اکنون بزرگترین و بهترین بیمارستان چشم جهان است.
امسال، همین یک بیمارستان توانسته بینایی را
به بیش از ۳۰۰ هزار نفر در ایالت تامیل نادو در هند بازگرداند.
(تشویق)
آنفولانزای مرغی.
اینجا ایستاده‌ام تا تمام چیزهای وحشتناک را نشان دهم --
این یکی شاید بدترینشان باشد.
کلید متوقف کردن یا کاهشِ همه‌گیری جهانی آنفولانزای مرغی،
تشخیص زودهنگام و واکنش سریع است.
ما یک واکسن یا میزان مناسب ضد ویروس نداریم
تا در صورت شیوع آنفولانزای مرغی در سه سال آینده با آن مقابله کنیم.
سازمان جهانی بهداشت، پیشرفت یک همه‌گیری جهانی را مرحله‌بندی می‌کند.
ما اکنون در مرحله‌ی سوم هشدار همه‌گیری جهانی هستیم،
و تنها کمی انتقال انسان به انسان وجود دارد،
اما انتقال پایدار انسان به انسان به انسان وجود ندارد.
لحظه‌ای که سازمان جهانی بهداشت اعلام کند که به رده‌ی چهار رسیده‌ایم --
این مثل طوفان کاترینا نخواهد بود.
جهانی که ما می‌شناسیم، متوقف خواهد شد.
هیچ هواپیمایی پرواز نخواهد کرد.
آیا حاضرید با ۲۵۰ نفر دیگر که نمی‌شناسید سوار هواپیما شوید،
در حالی که سرفه و عطسه می‌کنند،
و می‌دانید که برخی از آن‌ها احتمالا یک بیماری دارند که می‌تواند شما را بکشد،
و برای آن بیماری هیچ ضد ویروس یا واکسنی وجود ندارد؟
من در اکتبر مطالعه‌ای در مورد برترین اپیدمیولوژیست‌های جهان انجام دادم.
از آن‌ها پرسیدم -- این‌ها همه متخصصان آنفولانزا هستند --
و سؤالاتی را پرسیدم که شما دوست دارید از آن‌ها بپرسید:
فکر می‌کنید چقدر احتمال وقوع یک همه‌گیری جهانی وجود دارد؟
در صورت وقوع آن، فکر می‌کنید چقدر بد باشد؟
پانزده درصد گفتند فکر می‌کنند در سه سال آینده یک همه‌گیری جهانی رخ دهد.
اما بسیار بدتر از آن،
۹۰ درصد گفتند یک همه‌گیری جهانی
در طول عمر فرزندان یا نوه‌های شما رخ خواهد داد.
و آن‌ها فکر می‌کردند اگر یک همه‌گیری جهانی رخ دهد،
یک میلیارد نفر بیمار خواهند شد.
۱۶۵ میلیون نفر می‌میرند.
اقتصاد جهانی دچار رکود خواهد شد
وقتی سیستم موجودیِ به‌هنگام ما
و ریسمان محکم جهانی شدن شکسته خواهند شد،
و هزینه‌ی یک تا سه هزار میلیارد دلاری برای اقتصادمان
برای همه بسیار بدتر از تنها مرگ ۱۰۰ میلیون نفر خواهد بود،
چون افراد بسیار بیشتری، شغل و
مزایای بهداشتی و درمانی خود را از دست می‌دهند،
که پیامدهای آن غیرقابل تصور است.
و اوضاع در حال بدتر شدن است، چون سفر کردن بسیار راحت‌تر می‌شود.
بگذارید یک شبیه‌سازی از همه‌گیری جهانی نشان دهم.
می‌دانیم که در مورد چه چیزی صحبت می‌کنیم.
بیایید فرض کنیم، که به عنوان مثال نخستین مورد در جنوب آسیا اتفاق بیفتد.
در ابتدا کاملاً آرام پیش‌روی می‌کند.
به دو یا سه منطقه‌ی مجزا می‌رسد.
سپس شیوع‌های ثانویه رخ خواهند داد، و بیماری گسترش خواهد یافت
از یک کشور به کشور دیگر، آنقدر سریع که متوجه آن نمی‌شوید.
ظرف سه هفته، همه جای جهان خواهد بود.
حالا، اگر یک دکمه‌ی «بازگشت» داشتیم، و می‌توانستیم برگردیم و آن را ایزوله کنیم
و وقتی اول آغاز شد، متوقفش کنیم -- اگر می‌توانستیم زود آن را بیابیم،
و تشخیص زودهنگام و واکنش زودهنگام داشتیم،
و می‌توانستیم هر یک از آن ویروس‌ها را حبس کنیم --
این تنها راه مقابله با چیزی شبیه به همه‌گیری جهانی است.
و بگذارید نشان دهم چرا اینگونه است.
ما یک جوک داریم.
این یک منحنی بیماری همه‌گیر است، و همه‌ی فعالان پزشکی،
فکر می‌کنم، همه این را خواهند شناخت.
اما جوک این است،
یک اپیدمیولوژیست دوست دارد اینجا به یک همه‌گیری برسد
و به سوی افتخار و پایین منحنی براند.
(خنده)
اما معمولا نمی‌توانید آن را انجام دهید.
معمولا حدود این جا است که می‌رسید.
چیزی که واقعا می‌خواهیم، این است که این جا برسیم تا بتوانیم همه‌گیری را متوقف کنیم.
اما همیشه نمی‌توانید آن را انجام دهید.
اما سازمانی وجود دارد که توانسته راهی پیدا کند
تا متوجه شود که چه زمانی نخستین موارد رخ می‌دهند،
و GPHIN نام دارد؛
شبکه جهانی اطلاعات بهداشت عمومی.
و آن شبیه‌سازی که به شما نشان دادم
که فکر کردید آنفولانزای مرغی است -- سارس بود.
و سارس یک همه‌گیری جهانی است که رخ نداد.
و رخ نداد
چون GPHIN همه‌گیری آینده‌ی سارس را
سه ماه قبل از اعلام آن توسط سازمان جهانی بهداشت پیدا کرد، و در نتیجه‌ی آن
ما قادر بودیم از همه‌گیری جهانی سارس جلوگیری کنیم.
و فکر می‌کنم ما یک قدردانی بزرگ
به GPHIN و ران سنت جان بدهکاریم،
که امیدوارم در بین حاضرین باشد
شخصی که بنیانگذار GPHIN است.
(تشویق)
سلام ران!
(تشویق)
و TED ران را از اتاوا، محل GPHIN به این جا آورده،
نه فقط به این خاطر که GPHIN توانست زود سارس را پیدا کند،
بلکه شاید هفته‌ی گذشته شنیده باشد
که ایران اعلام کرد که آنفولانزای مرغی به آن‌جا رسیده است،
اما GPHIN آنفولانزای مرغی را ۱۴ فوریه در ایران پیدا نکرد --
سپتامبر گذشته آن را پیدا کرد.
ما به یک سیستم هشدار زودهنگام نیاز داریم
تا از ما در برابر بدترین کابوس‌های بشر محافظت کند.
و بنابراین، آرزوی TED من بر اساس مخرج مشترک
این تجربه‌ها است.
آبله -- تشخیص زودهنگام، واکنش زودهنگام.
نابینایی، فلج اطفال -- تشخیص زودهنگام، واکنش زودهنگام.
همه‌گیری جهانی آنفولانزای مرغی -- تشخیص زودهنگام، واکنش زودهنگام.
مثل مناجات است.
واضح است که تنها راه ما برای مقابله با این بیماری‌های جدید،
یافتن زودهنگام و از بین بردن آن‌ها پیش از گسترش یافتنشان است.
پس، آرزوی TED من برای شما، کمک به ساختن یک سیستم جهانی --
یک سیستم هشدار زودهنگام --
برای محافظت از ما در برابر بدترین کابوس‌های بشر است.
و فکر می‌کردم آن را «تشخیص زودهنگام» بنامم،
اما باید به آن بگویم ...
«تشخیص کاملاً زودهنگام» [به انگلیسی TED]
(خنده)
چیه؟
(تشویق)
چیه؟
(تشویق)
اما جدی،
چون این ایده در TED شکل گرفته،
می‌خواهم یک میراث TED باشد، و دوست دارم نامش را بگذارم
«سیستم بین‌المللی تشخیص کاملاً زودهنگام بیماری»
[INSTEDD]
و INSTEDD به مانترا [نوعی سرود] ما تبدیل می‌شود.
پس به جای همه‌گیری جهانی پنهانی آنفولانزای مرغی،
ما آن را پیدا کرده و فوراً محدودش می‌کنیم.
به جای ویروس جدید در نتیجه‌ی بیوتروریسم یا خطای بیولوژیک،
یا تغییر یا جهش، ما آن را پیدا می‌کنیم و آن را محدود می‌کنیم.
به جای حوادث صنعتی مانند نشت نفت
یا فاجعه‌ی بوپال،
ما آن‌ها را پیدا می‌کنم و به آن‌ها واکنش نشان می‌دهیم.
به جای قحطی و پنهان ماندنش تا زمانی که خیلی دیر شود،
ما آن را تشخیص می‌دهیم و واکنش نشان می‌دهیم.
و به جای سیستمی که در اختیار یک دولت است،
و درون دولت پنهان است،
بیایید یک سیستم تشخیص زودهنگام بسازیم
که آزادانه در دسترس همه جهان به زبان‌های مختلف قرار داشته باشد.
بیایید آن را به سیستمی شفاف و غیردولتی تبدیل کنیم،
بدون تعلق به یک کشور یا شرکت،
مستقر در یک کشور بی‌طرف با یک نسخه‌ی پشتیبان
در یک منطقه‌ی زمانی متفاوت و یک قاره‌ی دیگر.
و بیایید آن را بر پایه‌ی GPHIN بسازیم.
بیایید با GPHIN آغاز کنیم.
بیایید تعداد وب‌سایت‌هایی که می‌توانند کراول [استخراج اطلاعات] کنند را
از ۲۰ هزار به ۲۰ میلیون افزایش دهیم.
بیایید زبان‌هایی که می‌توانند کراول کنند را
از هفت به ۷۰ یا بیشتر افزایش دهیم.
بیایید با ایجاد تائیدیه پیام‌های ارسالی،
استفاده از پیام‌های متنی یا پیام کوتاه یا پیام‌رسانی فوری،
از افرادی اطلاعات کسب کنیم که در شعاع ۱۰۰ متریِ
شایعه‌ای که شنیدید، قرار دارند،
تا بفهمیم معتبر بوده یا نه.
و بیایید تائیدیه ماهواره‌ای را اضافه کنیم.
و ما امکانات گرافیکی فوق‌العاده گپ‌مایندر را به بخش فرانت اند اضافه خواهیم کرد.
و ما آن را به عنوان یک نیروی اخلاقی در جهان گسترش خواهیم داد،
تا آن چیزهای هولناک را پیدا کنیم
پیش از این که دیگران متوجه آن‌ها شوند،
و تیم‌های واکنش خود را برای آن‌ها ارسال کنیم،
تا سال آینده، به جای این که ما را اینجا ببینید
که برای این همه چیزهای وحشتناک در دنیا تأسف بخوریم،
دور هم جمع شویم،
از مهارت‌های منحصربه‌فرد و جادوی این جامعه استفاده کرده باشیم،
و افتخار کنیم که هر کاری که می‌توانستیم برای جلوگیری از همه‌گیری‌های جهانی
و فاجعه‌های دیگر انجام داده‌ایم و جهان را تغییر داده‌ایم، از همین لحظه.
(تشویق)
کریس اندرسون: یک ارائه‌ی فوق‌العاده.
پیش از هر چیز، فقط برای این که همه متوجه شوند:
تو می‌گویی که با درست کردن وب کراولر‌ها،
دنبال کردن الگوها در اینترنت،
آن‌ها می‌توانند چیز مشکوکی را
قبل از سازمان جهانی بهداشت تشخیص دهند، قبل از این که بقیه آن را ببینند؟
مثالی بزن از این که چگونه این می‌تواند درست باشد؟
لری بریلینت: تو که از نقض کپی رایت ناراحت نیستی؟
کریس اندرسون: نه. عاشقشم.
(خنده)
لری بریلینت: خُب، مثل ران سنت جان --
امیدوارم بعداً در شام او را ببینی و با او صحبت کنی.
وقتی که GPHIN را تأسیس کرد --
در سال ۱۹۹۷، یک شیوع آنفولانزای مرغی رخ داد -- H5N1.
در هنگ کنگ بود.
و یک دکتر برجسته در هنگ کنگ به سرعت واکنش نشان داد،
با کشتن ۱.۵میلیون مرغ و پرنده،
و فوراً آن شیوع را متوقف کردند.
تشخیص فوری، واکنش فوری.
سپس چند سال گذشت،
و شایعاتی در مورد آنفولانزای مرغی بود.
ران و تیمش در اتاوا، کراول در وب را آغاز کردند --
تنها با جمع‌آوری اطلاعات ۲۰ هزار وب‌سایت مختلف، عمدتاً نشریه‌ها--
و آن‌ها در مورد یک نگرانی خواندند و از آن شنیدند،
بچه‌های زیادی بودند که تب بالا و علائم آنفولانزای مرغی داشتند.
این را به سازمان جهانی بهداشت گزارش دادند.
اقدام سازمان جهانی بهداشت، کمی زمان بُرد،
چون سازمان جهانی بهداشت تنها از دولت‌ها گزارش می‌گیرد،
چون زیرمجموعه سازمان ملل متحد است.
اما آن‌ها توانستند نشانه‌ای به سازمان جهانی بهداشت بدهند و آن‌ها را آگاه کنند
که این خوشه‌ی غافلگیرکننده و ناشناخته‌ی بیماری وجود داشت
که شبیه به آنفولانزای مرغی بود.
مشخص شد که آن سارس بوده است.
این‌گونه بود که جهان متوجه سارس شد.
و به خاطر آن، ما قادر بودیم سارس را متوقف کنیم.
حالا، آنچه واقعا مهم است، این است که قبل از تأسیس GPHIN،
۱۰۰ درصد تمام گزارش‌های جهان از چیزهای بد --
چیزهایی مثل قحطی
یا چیزهایی مثل آنفولانزای مرغی یا ابولا --
۱۰۰ درصد تمام گزارش‌ها را کشورها می‌دادند.
از زمانی که این بچه‌ها در اتاوا --
با بودجه‌ی ۸۰۰ هزار دلاری در سال -- کارشان شروع کردند،
۷۵ درصد از تمام گزارش‌ها در جهان از GPHIN آمد،
۲۵ درصد از تمام گزارش‌ها در جهان
از همه‌ی ۱۸۰ کشور دیگر آمد.
حالا، این چیزی است که واقعا جالب است:
پس از این که دو سال از شروع کارشان گذشت،
فکر می‌کنید چه اتفاقی برای آن کشورها افتاد؟
احساس احمق بودن کردند.
پس شروع کردند به زودتر فرستادن گزارش‌هایشان.
و حالا، سهم گزارش‌های آن‌ها به ۵۰ درصد رسیده است،
چون سایر کشورها گزارش‌دهی را شروع کرده‌اند.
پس آیا می‌شود بیماری‌ها را زودهنگام با کراولینگ وب پیدا کرد؟
البته که می‌شود.
آیا می‌شود حتی زودتر از GPHIN آن‌ها را پیدا کرد؟
البته که می‌شود.
شما دیدید که آن‌ها سارس را با وب کراولر چینی خود پیدا کردند
شش هفته‌ی کامل پیش از این که با استفاده از وب کراولر انگلیسی آن را پیدا کنند.
خب، آن‌ها تنها با هفت زبان، کراولینگ را انجام می‌دهند.
این ویروس‌های بد واقعاً قصدی ندارند که
اول به زبان انگلیسی یا اسپانیایی یا فرانسوی پیدا شوند.
(خنده)
پس بله، می‌خواهم از GPHIN استفاده کنم و چیزی به آن اضافه کنم.
می‌خواهم تمام زبان‌های جهان را به آن اضافه کنم که احتمالاً می‌توانیم.
می‌خواهم آن را در دسترس همه قرار دهم،
تا آن مسئول بهداشت در نایروبی یا در پنته، بیهار
به اندازه‌ی مردم در اتاوا یا CDC به آن دسترسی داشته باشند.
و می‌خواهم این را به بخشی از فرهنگمان تبدیل کنم
که گروهی از مردم هستند که مراقبِ
بدترین کابوس‌های بشریت هستند،
و این که همه به آن‌ها دسترسی دارند.