Σας ευχαριστώ πολύ.
Όταν με πλησίασαν για πρώτη φορά για να συμμετάσχω στο TEDxRexburg,
είχα όλη τη διάθεση να καθίσω να παίξω το κομμάτι μου,
να υποκλιθώ και να τελειώσω χωρίς να πω τίποτα.
Ως ορχηστρικός μουσικός, προτιμώ να αφήνω τα χέρια μου να μιλάνε.
Αλλά όταν άκουσα το θέμα του TEDxRexburg,
«Αναθεωρώντας το Συνηθισμένο»,
αποφάσισα πως ήθελα να σας μιλήσω για το πιο συνηθισμένο πράγμα της ζωής μου,
που είναι η εξάσκηση.
Έκανα κάποιους υπολογισμούς,
και στη ζωή μου,
έχω αφιερώσει κατά προσέγγιση 6.440 ώρες πάνω στο σκαμνί του πιάνου,
κάνοντας εξάσκηση.
Όλοι μας έχουμε ακούσει κάποια στιγμή στη ζωή μας
ότι «Η εξάσκηση φέρνει την τελειότητα».
Λοιπόν, είμαι εδώ απόψε για να σας πω την πικρή αλήθεια.
Αυτό δεν ισχύει.
Η εξάσκηση δεν φέρνει την τελειότητα.
Η τέλεια εξάσκηση φέρνει την τελειότητα.
Απόψε θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μέθοδο τριών σταδίων για την τέλεια εξάσκηση.
Για να μην φέρω καμία ευθύνη,
ξέρω πως η λέξη τέλειος είναι κάπως τρομακτική.
Σκέφτομαι τον Ρώσο αθλητή καλλιτεχνικού πατινάζ Εβγκένι Πλουσένκο,
που, αφού αποσύρθηκε από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς,
με σπαστά Αγγλικά είπε σε μια συνέντευξη
«Δεν είμαι ρομπότ».
Δεν λέω να προσπαθήσουμε να γίνουμε τέλεια ρομπότ,
απλά θα πρέπει να κοπιάσουμε
για το υψηλότερο επίπεδο αριστείας που μπορούμε να πετύχουμε.
Αυτό δεν ακούγεται τόσο ωραία
όσο η φράση «Η τέλεια εξάσκηση φέρνει την τελειότητα».
Οπότε, το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία είναι η συνέπεια.
Έκανα ένα μάθημα πιάνου κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους.
Ήταν πολύ αποθαρρυντικό για εμένα·
ένιωθα σαν να έκανα πολλά λάθη,
κι απλώς δεν κατάφερνα αυτό που έπρεπε,
κάθισα με τον δάσκαλό μου και του είπα,
«Είμαι πολύ απογοητευμένη. Νιώθω να τα πηγαίνω χάλια».
Και μου επεσήμανε την καθιστική δύναμη.
Απόρησα τι είναι η καθιστική δύναμη.
Βασικά μου είπε, «Η καθιστική δύναμη είναι όταν είσαι στο σωστό δρόμο,
όταν κάνεις τα σωστά πράγματα,
αλλά δεν τα κάνεις αρκετά».
Αναπτύσσοντας αυτή τη δύναμη,
αναπτύσσουμε την υπομονή και την επιμονή
να καθίσουμε να δουλέψουμε σε κάτι.
Τώρα, από μία άλλη πλευρά,
αναγνωρίζω πως οι περισσότεροι στο κοινό
δεν θα πάνε σπίτι αύριο να κάνουν εξάσκηση σε ένα μουσικό όργανο.
Ξέρω ότι ανήκω στη μειοψηφία.
Ωστόσο, αυτό ισχύει σε οτιδήποτε κάνουμε στη ζωή μας
που είναι κοινότοπο ή συνηθισμένο.
Αναθεωρώντας τον τρόπο που κάνουμε τα συνηθισμένα πράγματα,
όπως κάνω εγώ την εξάσκηση,
έχουμε αξιοσημείωτα αποτελέσματα.
Το συμπέρασμα: η καθιστική δύναμη.
Έκανα κάποιους παραπάνω υπολογισμούς.
Την περασμένη χρονιά,
αφιέρωσα 828 ώρες κάνοντας εξάσκηση στο πιάνο.
Η ελάχιστη εξάσκηση για βασικές σπουδές πιάνου στο BYU του Άινταχο
είναι τρεις ώρες την ημέρα,
έξι ημέρες την εβδομάδα.
Τώρα, ομολογουμένως, ανήκω στη νέα γενιά,
και θέλουμε πληροφορίες σύντομες και εύστοχες.
Έχουμε τη φήμη ότι δεν επενδύουμε,
ότι πλήττουμε πάρα πολύ εύκολα,
και δεν επενδύουμε στα πράγματα.
Ωστόσο, η αριστεία ποτέ δεν επιτεύχθηκε κάνοντας κάτι σύντομο,
γι' αυτό θεωρώ πως η καθιστική δύναμη είναι τόσο σημαντική.
Όταν μπορούμε να κάνουμε πράγματα που δεν έχουμε τη διάθεση να κάνουμε,
να καθίσουμε να δουλέψουμε και να αφιερώσουμε χρόνο,
τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε πιο παραγωγικοί.
Οπότε το επόμενο βήμα είναι η αξιολόγηση.
Η καθιστική δύναμη αυτή καθαυτή δεν είναι αρκετή.
Θα μπορούσα να κάθομαι στο πιάνο οκτώ ώρες την ημέρα,
και αν έκανα εξάσκηση σε λάθη,
στην ουσία θα μου έκανε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ο δάσκαλός μου - αναφέρομαι σε αυτόν, χαϊδευτικά, ως τρελαμένο τελειομανή.
Είναι τόσο σχολαστικός
που κάποτε αφιερώσαμε ένα ολόκληρο μάθημα σε τρεις μόνο συγχορδίες.
Θα σας τις έπαιζα,
αλλά δεν θέλω να κατέβω και να ξανανέβω -
είναι λίγο ασταθή εδώ πάνω τα πράγματα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις τρεις συγχορδίες.
Ήταν ένα δύσκολο μάθημα.
Αλλά τότε ο αγώνας για την τελειότητα στην εξάσκησή μου
πραγματικά πιάνουν τόπο
σε αυτό το βήμα αξιολόγησης.
Θα μπορούσα να κάθομαι κάθε μέρα,
και αν έπαιζα το κομμάτι μου, από την αρχή ως το τέλος,
αναπόφευκτα θα έκανα μερικά λάθη,
μετά με χτυπούσα στην πλάτη, του τύπου, ότι το πέτυχα στο 80%
και μετά το έκανα ξανά και ξανά
μέχρι να φτάσω τις τρεις ώρες την ημέρα
που απαιτούνται για να πάρω τις πιστωτικές μονάδες,
στην ουσία η εξάσκηση δεν θα με ωφελούσε καθόλου.
Αντίθετα, πρέπει να μοιράζεις τις δραστηριότητές σου.
Οπότε υπάρχουν πράγματα που ξέρω ότι είναι καλά,
πράγματα που μπορώ να κάνω,
και αυτά τα βάζω στο κουτί του «Δε χρειάζεται να τα κάνω τόσο εξάσκηση».
Έπειτα, υπάρχουν και πράγματα που δεν είναι τόσο καλά.
Και σε αυτό το βήμα της αξιολόγησης, κάνω δύο ερωτήσεις στον εαυτό μου.
Η πρώτη είναι, «Ήταν αυτό τέλειο;»
Και να πάλι αυτή η λέξη.
Βασικά ρωτάω, «Ήταν εντάξει; Ήταν σωστό;»
«Έπαιξα αυτό που είχε σκοπό ο συνθέτης;»
Αυτό μπορεί να ισχύει για όλους.
Όπως λέμε, πέτυχα αυτή την απάντηση στο τεστ;
Έκανα σωστά την εργασία που μου δόθηκε;
Αν η απάντηση είναι ναι,
η επόμενη ερώτηση που κάνετε στον εαυτό σας είναι, «Ήταν εύκολο;»
«Στάθηκα τυχερός;»
«Έπαιζα ανήσυχα ότι να'ναι,
ή όντως τα πήγα καλά
και ήταν φυσικό για μένα και εύκολο;»
Αν η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις είναι ναι,
μπορείτε να πάρετε αυτό που κάνετε
και να το βάλετε στο κουτί του «Δεν χρειάζεται τόση δουλειά σε αυτό».
Ωστόσο, αν η απάντηση είναι όχι,
-που συχνά είναι-
οδηγούμαστε στο τελικό βήμα της διαδικασίας,
που είναι η επανάληψη.
Όταν ήμουν μικρή,
η δασκάλα μου έδινε αυτό που αποκαλούσε «σημεία δεξιοτήτων».
Πήγαινε στη μουσική,
διάλεγε ένα μέτρο ή ένα μικρό τμήμα
που ήξερε ότι ήταν περίεργο ή απαιτητικό,
έβαζε επάνω ένα αυτοκολλητάκι με ένα γελαστό πρόσωπο
και μετά με έστελνε σπίτι να κάνω επαναλήψεις.
Ο αριθμός που απαιτούσε;
Η ηλικία μου.
Έτσι, οι πέντε επαναλήψεις δεν ήταν θέμα.
Μπορώ να καταφέρω 12 επαναλήψεις.
Οι 16 επαναλήψεις δεν με φοβίζουν, δεν είναι και τόσες πολλές.
Έφτασα σε ένα σημείο στη ζωή μου
όπου 21 επαναλήψεις δεν αρκούν πια,
και έτσι ανέπτυξα ένα σύστημα
που με κάνει κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνη για τις επαναλήψεις μου.
Αυτό είναι απλώς ένα σαρωμένο αντίγραφο ενός από τα κομμάτια μου,
και μπορείτε να δείτε αυτούς τους αριθμούς στα πλάγια.
Ουσιαστικά χώρισα κάθε ένα κομμάτι που παίζω
σε 50 ή 60 σημεία δεξιοτήτων, όπως καταλαβαίνετε.
Απλά τώρα χρησιμοποιώ όλο το κομμάτι
αντί για κάποιο μικρό μέρος του,
όπως έκανε η δασκάλα μου.
Έπειτα, αφού το ολοκληρώσω
-ξέρω ότι είναι λίγο μικρό-
αλλά φτιάχνω ένα φύλλο εργασίας
και στην κορυφή έχεις την ημερομηνία
και στο κάτω μέρος τα τμήματα,
τα βλέπω στα γρήγορα,
και παρακολουθώ τον αριθμό των επαναλήψεων που κάνω.
Έτσι, αν έπαιζα κάτι 50 φορές την ημέρα, λανθασμένα,
θα ενίσχυα μία κακή συνήθεια.
Ωστόσο, όταν παίζω κάτι πολλές φορές την εβδομάδα
-45 ή 50 φορές την ημέρα-
και το παίζω σωστά,
χτίζω, στη δική μου περίπτωση, μία χειροπιαστή βάση.
Εκπαιδεύω τη μυϊκή μου μνήμη μου πώς είναι να κάνεις κάτι σωστά.
Έτσι όταν μπαίνω σε μία κατάσταση που αγχώνομαι
ή όταν παίζω πιο γρήγορα
ή αν μου διαφύγει κάτι,
μπορώ να στηριχτώ σε αυτή τη χειροπιαστή βάση που έχω χτίσει,
και ξέρω πώς να κάνω κάτι σωστά.
Ας το εφαρμόσουμε τώρα σε έναν αθλητή.
Κάποιος που κάνει σκι
δεν σκέφτεται κάθε μία ανατομική αλλαγή που πρέπει να κάνει
για να εκτελέσει μία στροφή.
Απλώς το κάνει επειδή είναι φυσικό.
Έτσι στην ουσία, οτιδήποτε κάνετε κάθε μέρα,
αναθεωρήστε το.
Ελάτε σε επαφή με τον τρελαμένο τελειομανή μέσα σας,
όπως ο δάσκαλός μου.
Καθίστε περισσότερο.
Δουλέψτε λίγο πιο σκληρά.
Εκπαιδεύστε το ένστικτό σας για να κάνετε κάτι εξαιρετικό.
Απλά να θυμάστε ότι σε ό,τι κάνετε,
η εξάσκηση δεν φέρνει την τελειότητα.
Η τέλεια εξάσκηση φέρνει την τελειότητα.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)