Dzisiaj
zdumiona paniusia zauważyła muszlę,
którą zamieszkuje moja dusza
i obwieściła, że jestem
"elokwentna".
Oznacza to,
że w kwestii wyrażania i dykcji
nie muszę się zastanawiać,
bo jestem "elokwentna".
Więc gdy profesor zadaje pytanie
i moja odpowiedź jest skażona konotacją
ze zurbanizowaną sugestią,
to nie ma tu chybionej intencji.
Zwróć uwagę,
jestem "elokwentna".
Więc kiedy ojciec pyta: "Co to je?",
Moja "elokwentna" odpowiedź nigdy nie chybia.
Mówię: "Ojcze, oto nieuchronny problem".
A kiedy jestem na dzielni
przełączam się, bo potrafię.
Kiedy mój chłopak pyta: "Wassup Bro?",
mówię po prostu: "Wybyłam z ludźmi, ale już po krzyku".
A czasami w klasie
mogę zatrzymać intelektualny bełkot, żeby zapytać:
"E, czemu te książki nie są nigdy o takich jak ja?".
Tak, zdecydowałam się traktować
wszystkie trzy języki równo,
bo jestem "elokwentna".
Ale kto kontroluje elokwencję?
Język angielski jest mową wielopostaciową.
Przedmiotem ciągłej transformacji.
Sądzisz, że tylko ignorant źle mówi,
ale ja ci mówię, że nawet "elokwentni" Amerykanie
brzmią głupio dla Brytyjczyków.
Kiedy nauczyciel wpadnie na dzielnię i powie "Cześć",
Zatrzymam go i powiem: "Nie",
To brak elokwencji...
Trzeba powiedzieć "Siema!".
Może sądzisz, że to przegięcie, do bani,
Ale mówię wam, że nawet nasz język ma reguły.
Kiedy mama kpi ze mnie i mówi:
"Ciężko idąc będzie do sklepu",
mówię jej, że to zdanie nie przestrzega reguł.
"Ciężko" nigdy nie występuje przed imiesłowem czynnym.
To podstawowa zasada tego angielskiego.
Gdybym mogła,
wyśpiewałabym z górskich szczytów,
z każdej peryferii, z każdego getta
że jedynym boskim językiem jest ten z Księgi Rodzaju,
który o świecie mówi: "dobry".
Nie zawsze stanę przed wami
z wyśmienitą przemową,
ale nie sądźcie mnie po języku i nie zakładajcie,
że jestem za głupia, by uczyć.
Przecież mówię trzema językami,
po jednym na miejsce:
dom, szkołę i przyjaciół.
Jestem trójjęzyczną oratorką.
Czasem trzymam się jednego języka,
czasem je zmieniam, żeby się nie nudzić.
Czasem odganiam dwa języki,
kiedy używam tego klasowego.
Kiedy je czasem mieszam,
czuję się jak wariat gotujący w łazience.
Wiem, że musiałam pożyczyć od was język,
bo mój ukradziono.
Nie oczekujcie, że wiernie oddam waszą historię,
gdy moją zniszczono.
Te słowa są mówione
przez kogoś, kto ma dosyć
europocentrycznych ideałów
Mówię mieszanką waszego języka,
bo mój zgwałcono wraz z historią.
Mówię łamaną angielszczyzną, by broczące rany przypominały,
że nasz stan nie jest zagadką.
Męczy mnie negatywny obraz, który rozwściecza moich ludzi.
Moje włosy nie są złe, póki nie napadły na bank,
rzygam przez idiotyczne nierówności rasowe,
więc twoje włosy nie są lepsze,
chyba że dają na biednych.
Gwałtem oderwano nas od domu,
nie oczekuj, że ich piętno na twoim języku
potraktuję jako coś gorszego.
Żeby było jasne,
żeby nie było wahania,
to nie jest zew ignorancji.
To świętowanie języka.
Dlatego w podaniu o pracę napisałam "trójjęzyczna".
Mogę pomóc w dywersyfikacji klientów,
to chciałam im powiedzieć,
I na rozmowie kwalifikacyjnej
chętnie pokażę, że umiem powiedzieć:
"Wassup"
"Siema"
i oczywiście: "Cześć",
bo jestem "elokwentna".
Dziękuję
(Oklaski)