Vandaag
zag een verbijsterde dame
het omhulsel waarin mijn ziel huist.
En kondigde aan dat ik
'welbespraakt' ben.
Dat betekent dat wanneer het aankomt op
verkondiging en dictie
ik er niet aan denk
want ik ben 'welbespraakt'.
Dus wanneer mijn docent een vraag stelt
en mijn antwoord bevat een bijbetekenis
van verstedelijkte suggestie,
dan is er geen verkeerde intentie.
Let op
want ik ben 'welbespraakt'.
Dus wanneer mijn vader vraagt: "Wat voor ding is dit?"
Dan is mijn 'welbespraakte' antwoord nooit verkeerd.
Ik zeg: "Vader, dit is het dreigend probleem".
En wanneer ik in de wijk ben
dan kan ik omschakelen.
Dus wanneer mijn vriend zegt: "Wat is er met jou man?"
zeg ik: "Ik ben klaar met die mensen!"
En soms in de klas
onderbreek ik de intellectuele sfeer om te vragen:
"Yo! Waarom gaan deze boeken nooit over mijn volk?"
Ja, ik heb besloten dat
alle drie mijn talen elkaars gelijke zijn.
Want ik ben 'welbespraakt'.
Maar wie heeft de macht omtrent articulatie?
Want Engels heeft een veelzijdige oratie,
onderhevig aan oneindige verandering.
Misschien denk je dat het onwetend is om gebroken Engels te spreken.
Maar ik zeg je dat zelfs 'welbespraakte' Amerikanen
dwaas klinken volgens de Britten.
Dus wanneer mijn docent in de wijk komt en "Hallo" zegt
Houd ik hem tegen en zeg "Neee.....".
Jíj bent niet welbespraakt ...
Juist is te zeggen: "wat is goed"
Je denkt misschien dat is ghetto en niet cool.
Maar ik zeg je dat ook onze taal regels heeft.
Dus wanneer mammie mij belachelijk maakt en zegt:
"je bent gek dat jij gaat naar de winkel"
zeg ik "Mammie, nee, die zin overtreedt de wet".
Het woord 'gek' komt nooit voor een onvoltooid deelwoord.
Dat is de regel van dit Engels.
Had ik het stembereik dan
schreeuwde ik dit van de daken.
In elke buitenwijk en ghetto.
Want de enige God van taal is die in de Genesis
die zegt "het is goed".
Dus ik zal niet altijd
uitmuntende spraak gebruiken.
Maar oordeel mij niet om mijn taal en denk:
zij is te dom om les te geven,
want ik spreek drie talen.
Eén voor elk:
thuis, school en vrienden.
Ik ben een drietalige orator.
Soms ben ik consistent qua taal,
en later mix ik ze uit verveling.
Soms houd ik twee talen in
terwijl ik de andere in de klas gebruik.
En wanneer ik ze per ongeluk mix
voel ik me gek. Net alsof ik in de badkamer kook.
Ik weet dat ik je taal moest lenen
want die van mij is gestolen.
Maar je kan niet van mij verwachten dat ik jouw geschiedenis geheel spreek,
terwijl die van mij gebroken is.
Deze woorden zijn uitgesproken
door iemand die genoeg heeft van
de Eurocentrische idealen van dit seizoen.
En ik spreek een samengestelde versie van jouw taal,
omdat die van mij is wegverkracht samen met mijn geschiedenis.
Ik spreek gebroken Engels zodat de overvloedige wonden ons herinneren
dat onze huidige staat geen mysterie is.
Ik ben zo moe van de negatieve beelden die mijn volk gek maken.
Dus tenzij je het een bank zag beroven, zeg niet dat mijn haar 'slecht' is.
Ik word ziek van deze onzinnige raciale ongelijkheid.
Dus zeg niet dat het 'goed' is
tenzij jouw haar aan goede doelen geeft.
Zoveel als wegverkracht is van ons volk.
Hoe kan jij van mij verwachten om hun stempel op jouw taal
te zien als minder dan gelijk.
Laat er geen verwarring zijn.
Laat er geen aarzeling zijn.
Dit is geen onverschilligheidspromotie.
Dit is een taalkundige viering.
Daarom heb ik op mijn laatste cv 'drietalig' gezet.
Ik kan je consumentenmarkt divers maken
is wat ik ze duidelijk wil maken.
En straks op het sollicitatiegesprek
zal ik graag laten zien
dat ik kan zeggen:
"Wat is goed"
"Hoe gaat ie (Jamaicaans)"
En natuurlijk "Hallo",
want ik ben 'welbespraakt'.
Dank je. (Applaus)