ဒီနေ့
စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ဟာ
ကျွန်မ စိတ်ဝိဉာဉ် ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အခွံကို လေ့လာနိုင်ခဲ့ကာ
ကြေညာလိုက်တာက
"ကျွန်မဟာ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုတတ်သူပဲ"တဲ့လေ။
ဆိုလိုတဲ့သဘောက တစ်ခုခုကို ကြေညာပြောဖို့ လိုရင်
ကျွန်မအနေနဲ့ ဘာမှကို စဉ်းတောင်စဉ်းစားမနေဘဲ
ပီပီသသ လေယူလေသိမ်း ကောင်းကောင်းနဲ့ ပြောဆိုတတ်ခြင်းပါပဲ။
အကြောင်းခံက "ကျွန်မဟာ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုတတ်လို့ပါ။"
ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပါမောက္ခက မေးခွန်းတစ်ခုမေးတဲ့အခါ
ကျွန်မအဖြေကဟာ မြို့ပြပုံစံပေါက်နေတဲ့ အကြံပြုချက်တွေရဲ့
သွယ်ဝိုက်တဲ့အနက်တစ်ခု အရိပ်အယောင် စွန်းထင်းနေတာပေါ့။
ချော်တောငေါ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးမရှိပါဘူး။
ဂရုစိုက်နားထောင်ဖို့ပါ။
အကြောင်းခံက "ကျွန်မဟာ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုတတ်လို့ပါ။"
ဒီတော့ ကျွန်မအဖေက " ဒါက ဘာလိုဟာမျိုးတုန်း သမီးရယ်" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုနိူင်တဲ့ အဖြေဟာ ဘယ်တော့မှ တလွဲတချော်ဖြစ်မသွားဖူးပါဘူး။
ကျွန်မက "အဖေရေ၊ ကျရောက်လယတော့မယ့်
လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ ပြဿနာပါ"လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပြီး ကျွန်မဟာ ကိုယ်ရပ်ကွက်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါမှာ
ကျွန်မ ခလုတ်ကို ပြောင်းလိုက်တာပဲလေ။ ကျွန်မကတတ်နိူင်တာကိုး။
ဒါနဲ့ ကျွန်မကောင်လေးက "မင်းက မင်းသားနဲ့ရော အဆင်ပြေရဲ့လား"လို့မေးတယ်။
ကျွန်မပြောလိုက်တာလေးက "ငါသူတို့နဲ့ စကားများခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ။"လို့လေ။
နောက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စာသင်ခန်းထဲမှာပေါ့၊
ပညာတတ်သံပေါက်နေတဲ့ ဟန်ပန်ကို ခဏလောက်ရပ်နားပြီး မေးကောင်းမေးမိမှာကတော့
"ဟေ့၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီစာအုပ်တွေမှာ ငါတို့လူမျိုးတွေအကြောင်း ထည့်မရေးရတာတုန်း။"
ဟုတ်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မရဲ့ ဘာသာစကား
(၃)ခုစလုံးကို အညီအမျှ သဘောထားပါ့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ "ကျွန်မဟာ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုတတ်လို့ပါ။"
ဒါပေမဲ့ စကားရွတ်ဆို အသံထုတ်လုပ်မှုကို ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်ထားတာတုန်း။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဟာ ရှုထောင့်ပေါင်းစုံပါတဲ့ ပြောဆိုခြင်း တစ်ခုပဲလေ။
အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းတွေပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်။
မတောက်တခေါက် အင်္ဂလိပ်စကားကို ပြောဆိုတာဟာ ပညာဉာဏ်နည်းရာကျတယ်လို့ ရှင်တို့ထင်မိကောင်း ထင်မိကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကျွန်မပြောမယ်၊ ပီပီသသရွတ်ဆိုနိူင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အမေရိကန်တွေတောင်မှပဲ
ဗြိတိသျှတွေအတွက်တော့ အမိုက်အမဲပုံပေါက်နေတာပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ပါမောက္ခ ဝင်လာတဲ့အခါမှာ "ဟယ်လို"လို့ သူကပြောပါတယ်။
ကျွန်မက သူ့ကိုတားပြီး ပြောလိုက်တာက "နိူး........"လို့ပါ။
ရှင်တို့ဟာ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ ဖြစ်နေပါတယ်။....
ဘာကောင်းတာလဲဆိုတာကို နည်းစနစ်တကျ ပြောဆိုတတ်ဖို့ပါ။
ရှင်တို့တွေက ဒါကို အရမ်းကြီးကို စရိုက်ကျလွန်းတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်မိကြမှာပါ။ ဒါကတော့သိပ်မမိုက်လှပါဘူးရှင်။
ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကျွန်မပြောချင်တာက ကျွန်မတို့ ဘာသာစကားမှာတောင်မှ စည်းမျဉ်းတွေရှိပါတယ်။
ဒီတော့ မေမေက ကျွန်မကို “ya’ll-be-madd-going-to-the-store”
"နင်က စတိုးဆိုင်ကို အသေသွားချင်နေမှာပေါ့"လို့ သရော်ပြီး ပြောတဲ့အခါ
ကျွန်မပြောလိုက်တာက "မေမေရေ၊ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီစာကြောင်းက ဥပဒေသအတိုင်း မလိုက်ဘူး"လို့ပါ။
madd ဆိုတဲ့စကားလုံးဟာ ပစ္စက္ခ ကြိယာပုဒ်စု ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မသုံးဘူးလေ။
ဒါက ဒီအင်္ဂလိပ်စာရဲ့ အခြေခံမူ သက်သက်ပဲလေ။
ကျွန်မမှာ အသံပိုင်းဆိုင်ရာ အစွမ်းအစအပြည့်အဝရှိနေလို့ကတော့
တောင်တွေတိုင်းရဲ့ထိပ်ဖျားကို တက်ပြီးတော့ကို သီချင်းဆိုမှာပေါ့။
ဆင်ခြေဖုံးနေရာတွေတိုင်းကနေပေါ့၊ ပြီးတော့ အိမ်နီးနာခြင်းနေရာတွေကရောပေါ့။
အကြောင်းကတော့ ဘာသာစကားရဲ့ ဘုရားသခင်ပဲ (Genesis) ကျမ်းကြီးထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရတာပါ။
ဒီလောကကြီး အကြောင်းကိုပြောနေတာက "ကောင်းပါတယ်"တဲ့။
ဒီတော့ ကျွန်မဟာ ရှင်တို့ရဲ့ရှေ့မှောက်မှာ အာဝိဇ္ဇန်းရဲ့ ပြောင်မြောက်မှုနဲ့
အမြဲတမ်းတော့ ရောက်လာချင်မှရောက်လာမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘာသာစကားကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မကို အကဲ မဖြတ်ကြပါနဲ့ဦး၊
ပြီးတော့ ကျွန်မဟာ သင်ကြားပေးဖို့အတွက် အရမ်းကြီးကိုပဲ ပညာမဲ့တယ်လို့လည်း မထင်မြင်ကြပါနဲ့။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက ဘာသာစကား သုံးမျိုး ပြောလို့ပါ။
တစ်ခုချင်းစီအတွက်လေ။
အိမ်ရယ်၊ ကျောင်းရယ်၊ မိတ်ဆွေတွေရယ် တစ်ခုစီအတွက်မို့ပါ။
ကျွန်မက သုံးဘာသာ ပြောဆိုတဲ့စာဟောသူ တစ်ယောက်ပါ။
တစ်ခါတစ်လေကျတော့ အခု ကျွန်မရဲ့ ဘာသာစကားကိုပဲ တစ်သမတ်တည်းပေါ့။
နောက်ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းငြီးငွေ့ မသွားရအောင် ပြောင်းပစ်လိုက်တာပေါ့။
တစ်ခါတစ်လေကျတော့ ဘာသာစကား နှစ်ခုကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပါတယ်။
အတန်းထဲမှာ အခြားတစ်ခုကို အသုံးပြုနေတုန်းပေါ့၊ နောက်ပြီး မှားယွင်းပြီး
ဒါတွေကို ရောထွေးမိသွားတဲ့အခါတွေမှာပေါ့၊
ကျွန်မ ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ချက်ပြုတ်နေသလိုမျိုးလေ။
ရှင်တို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို ငှားရမ်းသုံးစွဲ ရတော့တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။
ကျွန်မ ဘာသာစကားက အခိုးခံလိုက်ရတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘာသာစကားက ပျက်ပြားသွားတဲ့အခိုက်မှာ ကျွန်မကို
ရှင်တို့ရဲ့ ရာဇဝင် အပြည့်အဝ ပြောပြဖို့တော့ မျှော်လင့်လို့ မရနိူင်ဘူးနော်။
ဒီစကားလုံးတွေကို
ဒီရာသီရဲ့ ဥရောပဗဟိုပြုစံတွေကို တကယ်ကို စိတ်ကုန်နေတဲ့
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောနေတာပါ။
ပြီးတော့ ရှင်တို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို စုပေါင်းစပ်ပေါင်းပြုထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခုနဲ့ ပြောနေတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကတော့
ကျွန်ဘာသာစကားက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်မှတ်တမ်းနဲ့အတူ ဖျက်စီးခံလိုက်ရလို့ပါ။
ကျွန်မ မတောက်တခေါက် အင်္ဂလိပ်စာကို ပြောတာက ဟက်တက်ကွဲ ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေဟာ
နားလည်ရခက်တဲ့ ဆန်းကျယ်တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တာကို ကျွန်မတို့ကို သတိပေးနေစေဖို့ပါ။
ကျွန်မပြည်သူတွေကို ကယောင်ချောက်ခြားဖြစ်စေတဲ့ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ငြီးငွေ့လှပါပြီ။
ဒါကြောင့် ဘဏ်တစ်ခုကို ဓားပြတိုက်တာကို မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ကျွန်မဆံပင်ကို မကောင်းမကန်းပြောနေတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့။
ကျွန်မကတော့ ဒီအဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ လူမျိုးရေးဆိုင်ရာ ကွာဟချက်ဆိုတာကို တော်တော်ကြီးကို အော်ဂလီဆန်နေပါတယ်။
ဒါကြောင့် သင့်ရဲ့ ဆံပင်ကို လှူဒါန်းမယ်ဆိုတာကို ကြေညာမထားဘူးဆိုရင်တော့
ဒါကို ကောင်းတယ်လို့ ခေါ်မနေနဲ့ပါနဲ့တော့။
ကျွန်မတို့ရဲ့ လူတွေနဲ့အဝေးမှာ မတော်မတရားကျင့်ခံရတာ များနေသရွေ့တော့
ရှင်တို့တွေရဲ့ ဘာသာစကားပေါ်က ဒါတွေရဲ့ အရာထင်မှုဆိုတာကို သုံးသပ်ဝေဖန်ဖို့ဆိုတာကို ကျွန်မဆီက ဘယ်လိုမျှော်လင့်လို့ ရနိူင်မှာလဲ။
ဘာမဆိုက ညီမျှမှုရှိတယ်ဆိုတာထက်ကို လျော့နည်းနေသရွေ့ပေါ့။
အဲဒီမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာတွေ မရှိပါစေနဲ့တော့။
အဲဒီမှာ ချီတုံချတုံဖြစ်စရာတွေ မရှိပါစေနဲ့တော့။
မသိနားမလည်ခြင်းဆိုတာတွေကို မြှင့်တင်ပေးတာတော့မဟုတ်ဘူးနော်။
ဒါဟာ ဘာသာစကားဆိုင်ရာ အောင်ပွဲခံခြင်းတစ်ခုပါ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး အလုပ်လျှောက်လွှာမှာ "သုံးဘာသာ"လို့ ထည့်သွင်းခဲ့တာပေါ့။
သင်တို့ရဲ့ စားသုံးသူစျေးကွက်ကို ကျွန်မအနေနဲ့ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပံ့ပိုးလုပ်ပေးနိုင်အောင်
ကျွန်မကူညီပေးနိူင်တာကို သူတို့ကို ပြောချင်တာပါပဲ။
သူတို့တွေ ကျွန်မကို လူတွေ့မေးမြန်းဖို့ ခေါ်တဲ့အခါ
ဒါက ကျွန်မပြောတတ်တာကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာတာထက်ကို
ပိုပြီး ပြနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
"ဘာကောင်းတာပါလိမ့်။"
ဘာဖြစ်တာပါလိမ့် လို့ပေါ့။
နောက်ပြီးတော့ "ဟယ်လို"
အကြောင်းကတော့ ကျွှန်မဟာ ပီပီသသ ရွတ်ဆိုတတ်လို့ပါ။
ငျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)