مواجههی مغز با غذا
اگر همهی رطوبت را از مغزتان بیرون کشیدید
و آن را به اجزاء اصلی تغذیهای آن تقسیم کردید
چه شکلی خواهد شد؟
غالب وزن مغز بیآب شده از چربی ناشی میشود،
که همچنین به لیپیدها معروفند.
در ماده باقیمانده مغز، شما پروتئینها و آمینو اسیدها را خواهید یافت
مقدار کمی از ریز مغذیها،
و گلوکز.
مغز، البته بیش از حاصل جمع صرف بخشهای مغذی تشکیلدهنده آن است،
اما هر جزئی اثر متمایزی روی عملکرد،
رشد،
حالت،
وانرژی آن دارد.
پس آن بی حسی بعد از نهار،
یا بیخوابی که شبها تا دیر وقت ممکن است احساس کنید،
به سادگی میتواند اثر غذا بر روی مغرتان باشد.
اثر چربیها بر مغر شما، که معروفترینشان امگا ۳ و ۶ هستند.
این اسیدهای چرب ضروری،
که با پیشگیری از وضعیتهای تخریب مغزی، ارتباط دارند،
باید از رژیم غذایی ما تأمین شوند.
در نتیجه خوردن غذاهای سرشار از امگا،
مانند آجیل،
دانه ها،
و ماهیهای چرب،
برای ساختن و نگهداری غشاءهای سلولی حیاتی هستند.
و در حالی که امگاها، چربیهای خوب برای مغز شما هستند،
مصرف طولانی مدت از بقیه چربی ها، مثل ترانس و چربیهای اشباع،
می تواند سلامت مغز را به مخاطره بیاندازد.
ضمناً، پروتئینها و آمینواسیدها
که واحدهای سازنده و مغزی برای رشد و پیشرفت هستند،
اینکه ما چطور احساس و عمل میکنیم را دستکاری میکنند.
آمینو اسیدها حاوی مواد تشکیل دهندهی انتفال دهندههای عصبی میباشند.
فرستندههای شیمیایی که سیگنالها را بین نورونها جابهجا میکنند،
چیزهایی مانند حال و حوصله،
خواب،
حواس،
و وزن را تحت تاثیر قرار میدهند.
آنها یکی از دلایلی هستند که ما بعد از خوردن یک بشقاب بزرگ پاستا
احتمالا احساس آرامش میکنیم.
یا احساس هشیاری بیشتری بعد از یک غذای پر از پروتئین داریم.
ترکیبات پیچیدهی در مواد غذایی
میتواند سلولهای مغز را تحریک کند تا هورمنهای سر حال کنندهای چون نوراپی نفرین
دوپامین،
و سروتونین ترشح کنند.
اما رسیدن به سلولهای مغز مشکل است،
و آمینواسیدها میباید برای دسترسیای که محدود است رقابت کنند.
یک رژیم غذایی با طیف وسیعی از غذاها به حفظ یک ترکیب متعادل از فرستندههای مغزی
کمک میکند.
و ازاینکه حالتان زیادی به یک سمت متمایل شود جلوگیری میکند.
مثل بقیه اندامهای بدن ما،
مغزمان نیز از فوائد یک تغذیه مداوم از ریز مغزیها بهرهمند میشود.
آنتی اکسیدانها در میوهها و سبزیجات
مغز را برای مقابله با رادیکالهای آزاد که باعث نابودی سلولهای مغز میشوند،
قوی میکنند،
و به مغزتان این قابلیت را میبخشد تا برای مدت زمان طولانیتری درست کار کند.
و بدون ریزمغزیهای قدرتمند،
مثل ویتامین ب۶،
ب۱۲،
و فولیک اسید،
مغزمان در برابر بیماری مغزی و زوال ذهنی آسیب پذیر خواهد بود.
مقدارهای کم از مواد معدنی آهن،
مس،
روی،
و سدیم،
نیز برای سلامت مغز و رشد شناختی اولیه ضروری است.
برای اینکه مغز بتواند به طور موثر کار تبدیل و ترکیب این مواد ارزشمند غذایی را
انجام دهد،
به مقدار زیاد به سوخت نیاز دارد.
با اینکه مغز انسان فقط دو درصد از وزن ما را شامل میشود،
بیشتر از ۲۰٪ از منابع انرژی ما را مصرف میکند.
غالب این انرژی از کربوهیدرات ها تامین میشود
که بدن ما به گلوکز یا قند خون تبدیل میکند.
در حقیقت لوبهای جلویی مغز به افتادن گلوکز بسیار حساس هستند.
که تغییر در عملکرد ذهنی،
یکی از علائم اولیه کمبود مادهی مغزی است.
اگر فرض کنیم که ما مرتباً در حال دریافت گلوکز هستیم،
پس چگونه نوع مشخصی از کربوهیدراتها که میخوریم بر مغزمان اثر میگذارد؟
کربوهیدرات ها در سه شکل وجود دارند:
نشاسته،
شکر،
و فیبر.
با اینکه در اکثر برچسبهای غذایی،
همه آنها در شمار کربوهیدرات گنجانده میشوند.
از لحاظ نسبت شکر و فیبر به دستههایی کلی تقسیم میشوند
که در اینکه مغز چطور به آنها واکنش نشان میدهد اثر گذار است.
یک غذای پر گیلیسمی، مثل نان سفید،
باعث آزاد شدن سریع قند در خون،
و سپس فرونشستن سریع قند خون میشود.
قند خون میافتد، و همراه با آن دامنهی حوصله و توجه مان کاهش مییابد.
از سوی دیگر، دانههای جو، حبوبات، و غلات آزادسازی گلوکز آهستهتری را در پی دارند،
که سطح پایدارتری از هوشیاری را موجب میشوند.
برای داشتن توان مغزی پایدار،
انتخاب یک رژیم غذایی متنوع از غذاهای مغذی ضروری است.
وقتی بحث به اینجا میرسد که شما چه چیز را گاز میزنید، میجوید و قورت میدهید،
انتخاب شما یک اثر مستقیم و بلند مدت
بر نیرومندترین اندام بدن تان دارد.