สวัสดีครับ ผมเป็นสถาปนิก
ผมเป็นสถาปนิกคนเดียวในโลก
ที่สร้างอาคารจากกระดาษ เหมือนท่อกระดาษแข็งแบบนี้
และนี่คืองานแสดงนิทรรศการแรกที่ผมทำไว้
ใช้ท่อกระดาษ
ปี 1986 มันนาน นานมาก ก่อนที่คนจะเริ่มพูด
ถึงประเด็น สิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศน์
ผมเพิ่งได้เริ่มทดลองใช้ท่อกระดาษ
เพื่อใช้มันเป็นโครงสร้างอาคาร
มันซับซ้อนมาก ที่จะทดสอบวัสดุสำหรับอาคาร
แต่มันแข็งแรงเกินกว่าที่ผมคาดไว้
และ ทำให้มันกันน้ำได้ง่ายมาก
และ....เพราะมันเป็นวัสดุอุตสาหกรรม
มันก็ยังทนไฟอีกด้วย
แล้วผมก็สร้างโครงสร้างชั่วคราวขึ้น เมื่อ ปี 1990
นี้เป็นอาคารชั่วคราวหลังแรกที่ทำจากกระดาษ
มีท่อขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 55 เซนติเมตร อยู่ 330 หลอด
มีเพียง 12 หลอดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง
120 เซนติเมตร หรือกว้าง 4 ฟุต
ตามที่คุณเห็นในภาพ, ด้านในเป็นห้องสุขา
ในกรณีที่คุณปิดผิวด้วยกระดาษชำระ
คุณสามารถฉีกด้านในของผนังได้ (หัวเราะ)
ดังนั้นมันจึงมีประโยชน์มาก
ปี 2000 มีงานแสดงสินค้า ที่ประเทศเยอรมนี
ผมถูกขอให้ออกแบบอาคาร
เพราะรูปแบบหลักของงานแสดงสินค้า ก็คือ ปัญหาสิ่งแวดล้อม
ดังนั้นผมจึงได้รับเลือกให้สร้างศาลา จากท่อกระดาษ
กระดาษรีไซเคิล
เป้าหมายการออกแบบของผม ไม่ใช่ว่า เมื่อมันแล้วเสร็จ
เป้าหมายของผมก็คือเมื่อตอนที่อาคารมันถูกรื้อ
เพราะแต่ละประเทศได้ทำศาลาไว้มากมาย
แต่หลังจากนั้นครึ่งปี เราได้ผลิตของเสีย อุตสาหกรรมจำนวนมากไว้
ดังนั้นอาคารของผมจะต้องมีการนำกลับมาใช้ใหม่ หรือรีไซเคิลได้
หลังจากนั้น อาคารได้ถูกนำมารีไซเคิล
นั้นแหละคือเป้าหมายในการออกแบบของผม
แล้วผมก็โชคดีมากที่จะชนะการประกวดแบบ
ให้สร้างศูนย์ปอมปิดูหลังที่สองในฝรั่งเศส
ในเมืองเม็ตซ์ (Metz)
เพราะผมยากจนมากตอนนั้น
ผมต้องการที่จะเช่าสำนักงานในปารีส
แต่ผมก็ไม่สามารถจ่ายได้
ดังนั้น ผมเลยตัดสินใจ นำนักเรียนของผมไปยังปารีส
ไปสร้างสำนักงานของเราที่ด้านบนของศูนย์ปอมปิดูในปารีส
ด้วยพวกเราเอง
แล้วเราก็นำท่อกระดาษและข้อต่อทำด้วยไม้
เพื่อทำสำนักงานยาว 35 เมตร
เราพักอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหกปีโดยไม่ต้องจ่ายค่าเช่าใด ๆ
(หัวเราะ) (ปรบมือ)
ขอบคุณ ผมได้มีปัญหาใหญ่อย่างหนึ่ง
เพราะเราเป็นส่วนหนึ่งของงานนิทรรศการนั่น
แม้ว่าเพื่อนของผมต้องการที่จะพบผม พวกเขาก็ต้องซื้อตั๋วเพื่อที่จะพบผม
นั่นแหละคือปัญหา
แล้วผมก็เสร็จงานที่ ศูนย์ปอมปิดูในเมืองเมทซ์
มันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมมากในขณะนี้
และผมได้สร้างอนุสรณ์สถานที่ยิ่งใหญ่ขึ้น สำหรับรัฐบาล
แต่แล้วผมก็ผิดหวังมาก
ในอาชีพของผม ในฐานะสถาปนิก
เพราะเราไม่ได้ช่วยเหลือ เราไม่ได้ทำงานเพื่อสังคมเลย
แต่เรากำลังทำงานสำหรับอภิสิทธิ์ชน
คนรวย รัฐบาล นักพัฒนา
พวกเขามีอำนาจและเงินตรา
เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น
แล้วเขาเลยจ้างเรา ให้สร้างภาพเพื่อสนองอำนาจ และเงินตราของพวกเขา
โดยการทำอนุสรณ์สถาปัตยกรรม
นั่นคืออาชีพของเรา แม้ในอดีตก็เช่นเดียวกัน
แม้แต่ปัจจุบันนี้ เราก็กำลังทำแบบเดียวกัน
ดังนั้น ผมจึงรู้สึกผิดหวังมาก ที่เราไม่ได้ทำงานให้กับสังคมเลย
แม้ว่าจะมีผู้คนจำนวนมาก
ที่สูญเสียบ้านของเขา จากภัยพิบัติทางธรรมชาติ
แต่ผมต้องบอกว่า พวกเขาจะต้องไม่ได้รับภัยพิบัติทางธรรมชาติอีกแล้ว
ตัวอย่างเช่น การเกิดแผ่นดินไหวไม่ได้ฆ่าคน
แต่การวิบัติของอาคารต่างหาก ที่ฆ่าคน
นั่นเป็นความรับผิดชอบของสถาปนิก
แล้วคนเหล่านั้นก็ต้องการที่อยู่อาศัยชั่วคราว
แต่ไม่มีสถาปนิกที่ทำงานนี้
เพราะเรายุ่งกับการทำงานให้เหล่าอภิสิทธิ์ชน
ดังนั้นผมเลยคิดว่า อย่างสถาปนิกแบบเรานี้
เราก็สามารถมีส่วนร่วมในการสร้างที่อยู่อาศัยชั่วคราวได้
เราสามารถทำมันได้ดีกว่า
ดังนั้น นั่นละคือเหตุผลที่ผมเริ่มทำงานในพื้นที่ภัยพิบัติ
ปี 1994 มีภัยพิบัติใหญ่ในรวันดา ทวีป แอฟริกา
สองเผ่าพันธุ์ ฮูตูและตุ๊ทซี่ ได้ต่อสู้กัน
กว่าสองล้านคนได้กลายเป็นผู้ลี้ภัย
แต่ผมรู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นที่เพิงพักพิง ค่ายผู้ลี้ภัย
ที่จัดให้โดยสหประชาชาติ
พวกเขายากจนมากและ พวกเขาหนาวมาก
อยู่ด้วยผ้าห่มในช่วงฤดูฝน
ในบรรดาเพิงที่กำบัง ที่สร้างขึ้นโดยสหประชาชาติ
พวกเขาเพียงให้แค่แผ่นพลาสติก
และผู้ลี้ภัยก็ไปตัดต้นไม้ และสภาพเป็นเช่นนี้
แต่กว่าสองล้านคนที่เข้าตัดต้นไม้เหล่านั้น
มันได้กลายเป็นการตัดไม้ทำลายป่าอย่างหนักหน่วง
และเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อม
นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาเริ่มให้ท่อเหล็กแบบเต๊นท์ทหาร
ที่มีราคาแพงมาก, พวกเขาโยนเงินทิ้งออกไป
แล้วกลับไปตัดต้นไม้อีกครั้ง
ดังนั้นผมจึงเสนอความคิดที่จะแก้ไขสถานการณ์
นำท่อกระดาษเหล่านี้กลับมาใช้ใหม่
เพราะมันราคาถูกมากและทั้งยังแข็งแรง
แต่งบประมาณของผมมีเพียง 50 ดอลลาร์สหรัฐต่อหลัง
เราสร้าง 50 หลัง เพื่อเป็นแบบทดสอบ
หาความทนทาน ความชื้นและปลวกและอื่น ๆ
และจากนั้นในปีต่อมา, ในปี 1995 ที่โกเบ, ญี่ปุ่น,
เรามีแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
คนตายเกือบ 7,000 คน
และที่เมืองแบบนี้ อำเภอนากาตะ,
ทั้งเมืองที่ถูกเผาในกองเพลิงหลังเกิดแผ่นดินไหว
และนอกจากนี้ ผมได้พบว่ามีผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามจำนวนมาก
ทนทุกข์ทรมานและได้ชุมนุมกันที่โบสถ์คาทอลิก
อาคารทั้งหลังได้ถูกทำลายหมดสิ้น
ดังนั้นผมเลยไปที่นั่นและผมก็เสนอแก่พระท่านว่า
"ทำไมเราไม่สร้างโบสถ์ขึ้นใหม่จากท่อกระดาษเหล่านี้"
และเขาบอกว่า "โอ้พระเจ้า คุณเป็นบ้าไปแล้ว?
หลังจากเกิดไฟไหม้, สิ่งที่คุณเสนอคืออะไรหรือ? "
แล้วเขาก็ไม่เคยเชื่อผม.. แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้นะ
ผมเริ่มเดินทางไปเมืองโกเบ
และผมได้พบกับกลุ่มสังคมคนเวียดนาม
พวกเขาอาศัยอยู่เช่นนี้...กับแผ่นพลาสติกที่แร้นแค้นมาก
ในสวนสาธารณะ
แล้วผมก็เสนอให้สร้างใหม่ ผมระดมทุนมาได้
ผมทำที่กำบังด้วยท่อกระดาษให้พวกเขา
และเพื่อที่จะทำให้มันเป็นเรื่องง่ายที่จะสร้างได้โดยนักเรียน
และยังง่ายต่อการรื้อถอน
ผมใช้ลังเบียร์เป็นฐานราก
ผมร้องขอได้จากบริษัทเบียร์กิริน
เพราะในเวลานั้น บริษัทเบียร์อาซาฮี
ทำลังเบียร์ของเขาเป็นพลาสติกสีแดง
ซึ่งเข้ากันไม่ได้กับสีของท่อกระดาษเหล่านั้น
การจัดสีให้สอดคล้องกันเป็นสิ่งสำคัญมาก
และนอกจากนี้ผมยังจำได้ว่า, เราได้คาดหวังว่า
จะมีเบียร์อยู่ภายในลังเบียร์พลาสติกบ้าง
แต่มันก็ว่างเปล่า (เสียงหัวเราะ)
แล้วผมก็จำได้ว่า...มันน่าผิดหวังเสียจริง
แล้วในช่วงฤดูร้อน กับนักเรียนของผม
เราสร้างที่พักอาศัยได้กว่า 50 หลัง
ในที่สุดพระท่าน, ในที่สุดเขาก็ไว้ใจให้ผมสร้าง
เขาได้บอกว่า "ตราบใดที่คุณเก็บเงินได้ด้วยตัวคุณเอง
นำนักเรียนของคุณมาสร้างเอง, คุณก็สามารถทำมันได้"
ซึ่งเราได้ใช้เวลาสร้างโบสถ์อยู่ห้าสัปดาห์
มันหมายความว่า.. มันควรอยู่ได้แค่ สามปี
แต่จริงๆแล้วมันอยู่ที่นั่นเป็น 10 ปีเพราะผู้คนรักมัน
จากนั้น, ในไต้หวัน, พวกเขามีแผ่นดินไหวขนาดใหญ่
และเราเสนอที่จะบริจาคโบสถ์แห่งนี้ให้
ดังนั้น เราจึงได้รื้อถอนมัน
เราส่งมันไปยังที่จะสร้าง โดยอาสาสมัคร
มันอยู่ที่นั่นในไต้หวัน ซึ่งกลายเป็นโบสถ์ถาวรจนถึงตอนนี้
ดังนั้นอาคารหลังนี้ได้กลายเป็นอาคารถาวร
แล้วผมก็สงสัยว่า, อะไรคือสิ่งถาวรและอะไรคืออาคารชั่วคราว
แม้อาคารที่ทำด้วยกระดาษ
สามารถจะเป็นสิ่งถาวรได้ตราบเท่าที่คนรักมัน
แม้อาคารคอนกรีตก็สามารถเป็นสิ่งชั่วคราวได้
ถ้าทำมันเพื่อให้ได้เงินตรา
ในปี 1999 เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ในตุรกี
ผมไปที่นั่น เพื่อจะใช้วัสดุในท้องถิ่นมาสร้างที่กำบัง
ปี 2001 ในอินเดียตะวันตก ผมก็ได้สร้างที่กำบังอีก
ในปี 2004 ในศรีลังกา หลังจากเกิดแผ่นดินไหวที่เกาะสุมาตรา
และสึนามิ ที่ผมได้สร้างหมู่บ้านชาวประมงอิสลาม ขึ้นมาใหม่
และในปี 2008 ในเฉินตู พื้นที่มณฑลเสฉวนในประเทศจีน
มีคนตาย เกือบ 70,000 คน
และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โรงเรียนหลายแห่งถูกทำลาย
เนื่องจากการฉ้อราษฎร์บังหลวง ระหว่างผู้มีอำนาจและผู้รับเหมา
ผมถูกขอร้องให้สร้างโบสถ์ชั่วคราว
ผมนำนักเรียนญี่ปุ่นของผม ทำงานร่วมกับนักศึกษาจีน
ในหนึ่งเดือนเราทำเสร็จไปได้ 9 ห้องเรียน
กว่า 500 ตารางเมตร
มันยังคงใช้ได้ แม้หลังจากที่เกิดแผ่นดินไหวเมื่อเร็วๆนี้ ในประเทศจีน
ในปี 2009 ในอิตาลี จังหวัดลาควิลา, มีแผ่นดินไหวใหญ่
และนี่คือภาพที่น่าสนใจมาก:
อดีตนายกรัฐมนตรีเบอร์ลุสโกนี
และอดีต..อดีต..อดีต...อดีต...นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น นายอาโซะ
คุณรู้ไหมว่า, เพราะว่าเรามีการเปลี่ยนแปลงนายกรัฐมนตรีทุกปี
และพวกเขาดีมาก, ตอบรับกับแบบของผม
ผมเสนอให้บูรณะห้องโถงดนตรีชั่วคราว ครั้งใหญ่
เพราะ จังหวัดลาควิลามีชื่อเสียงมาก สำหรับการฟังเพลง
และโรงคอนเสิร์ตถูกทำลายสิ้น
นักดนตรีจึงถูกย้ายออก
ดังนั้นผมจึงได้เสนอต่อนายกเทศมนตรี
ผมต้องการที่จะสร้างห้องประชุมชั่วคราว
เขาบอกว่า "ตราบใดที่คุณนำเงินของคุณมา, คุณก็สามารถทำมันได้."
และผมก็โชคดีมาก
ท่านเบอร์ลุสโคนี่ ได้นำเรื่องเข้าประชุมสุดยอด จี8
และนายกรัฐมนตรีคนก่อนของเราก็เข้ามา
แล้วพวกเขาได้ช่วยเราหาเงินทุน
และผมก็ได้มาสักครึ่งล้านยูโร จากรัฐบาลญี่ปุ่น
ที่จะสร้างหอประชุมชั่วคราวหลังนี้
ปี 2010 ในเฮติ, มีแผ่นดินไหวใหญ่
แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะนั่งเครื่องบินไป
ดังนั้นผมจึงไปซานโต โดมิงโก ประเทศอยุ่ถัดออกไป
เพื่อที่จะขับรถราวหกชั่วโมง ไปยังเฮติ
กับนักเรียนท้องถิ่น จากซานโต โดมิงโก
เพื่อไปสร้างที่กำบังสัก 50 หลังจากท่อกระดาษหาได้ในท้องถิ่นนั้น
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นในสองปีที่ผ่านมา, ในภาคเหนือของญี่ปุ่น
หลังจากที่เกิดแผ่นดินไหวและสึนามิ
ผู้คนต้องอพยพมาอยู่ในห้องพักขนาดใหญ่ดังเช่นโรงยิมเนเซียม
แต่มองดูสิ ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย
ผู้คนต้องทนทุกข์ทรมานทั้งทางจิตใจและร่างกาย
แล้วเราได้ไปที่นั่น เพื่อสร้างฝากั้น
ด้วยท่อกระดาษ ร่วมกับนักศึกษาอาสาสมัคร
เป็นเพียงแค่ที่พักพิงอย่างง่าย ด้วยกรอบจากท่อกระดาษและผ้าม่าน
แต่อย่างไรก็ตาม ผู้มีอำนาจดูแลเรื่องสิ่งอำนวยความสะดวก
ไม่ต้องการให้เราทำมัน, เพราะ...พวกเขากล่าวว่า
ง่ายๆคือ จะทำให้การควบคุมของพวกเขายากขึ้น
แต่มันจำเป็นจริงๆที่จะต้องทำมัน
พวกเขาไม่ได้มีที่ราบมากพอที่จะสร้างมัน
เป็นที่อยู่อาศัยแบบมาตรฐานของรัฐบาลเช่นนี้
ดูนี่สิ.. แม้รัฐบาลพลเรือนที่กำลังทำ
การก่อสร้างก็ได้ไม่ดีแบบที่อยู่อาศัยชั่วคราว
หนาแน่นมากและยุ่งเหยิงมาก เพราะไม่มีการจัดเก็บ..ไม่มีอะไรเลย..มีน้ำรั่ว
ดังนั้นผมจึงคิดว่า, เราจะต้องทำอาคารเป็นหลายชั้น
เพราะไม่มีที่ดินและไม่สะดวกสบายอย่างมาก
แล้วผมจึงเสนอต่อนายกเทศมนตรี ในขณะที่ผมกำลังทำฝากั้น
ในที่สุด..ผมได้พบกับนายกเทศมนตรีที่ดีมากใน หมู่บ้านโอนากาว่า
ในจังหวัดมิยากิ
เขาขอให้ผมสร้างที่อยู่อาศัยแบบสามชั้นบนสนามเบสบอล
ผมใช้ตู้ขนส่ง คอนเทนเนอร์
และนักเรียนก็ช่วยทำให้เรา
เฟอร์นิเจอร์ของอาคารทั้งหมด
เพื่อให้มันเกิดความสะดวกสบาย
ภายในงบประมาณของรัฐบาล
ทั้งพื้นที่ของบ้านก็ต้องเป็นเหมือนกัน
แต่สะดวกสบายมากขึ้น
หลายคนต้องการที่จะอยู่ที่นี่ตลอดไป
ผมมีความสุขมากที่ได้ยิน
ตอนนี้ผมทำงานในนิวซีแลนด์ เมืองไครต์เชริช
ประมาณ 20 วันก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น
มันก็เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ที่นั่นด้วย
และนักศึกษาญี่ปุ่นหลายคนล้มตาย
และโบสถ์ที่สำคัญที่สุดของเมือง
สัญลักษณ์ของเมืองไครท์เชริช ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
และผมก็ถูกขอร้องให้มาสร้างโบสถ์ชั่วคราว
แล้ว….ก็อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
และผมต้องการที่จะเก็บอาคารให้เป็นอนุสรณ์สถาน
ที่เป็นที่รักของผู้คน
ขอบคุณมาก
(ปรบมือ)
ขอบคุณมาก (ปรบมือ)