Ik ben Ellen en ik word geobsedeerd door eten.
Ik begon niet met deze voedselobsessie.
Ik begon met een obsessie over het globale veiligheidsbeleid
want ik woonde in New York tijdens 11 september, en het was natuurlijk een erg relevant onderwerp.
Van het veiligheidsbeleid ben ik bij eten gekomen,
omdat ik me realiseerde dat wanneer ik honger heb, ik erg kwaad ben.
En ik neem aan de rest van de wereld ook.
Vooral als je honger hebt, en je kinderen hebben honger,
en de kinderen van de buren hebben honger, en je hele buurt heeft honger,
dan ben je behoorlijk kwaad.
En inderdaad, zie daar, het lijkt erop
dat de delen van de wereld met honger
ook de onveiligste delen van de wereld zijn.
Dus nam ik een baan aan bij het voedselprogramma van de Verenigde Naties
om deze veiligheidsproblemen helpen op te lossen
door voedsel veilig te stellen.
Terwijl ik daar werkte, stootte ik op
naar mijn mening hun briljantste hulpprogramma.
Het heet 'Schoolvoeding' en het is een heel eenvoudig idee
om zo'n beetje midden in de cyclus van armoede en honger te komen
die wereldwijd voor een hoop mensen bestaat, en deze te stoppen.
Door kinderen een gratis schoolmaaltijd te geven, dit krijgt ze naar school,
wat natuurlijk opleiding is, de eerste stap uit de armoede.
Maar het geeft ze ook de micro- en macrovoedingsstoffen die ze nodig hebben
om zich zowel mentaal als fysiek volledig te ontwikkelen.
Terwijl ik bij de V.N. werkte ontmoette ik een meisje. Haar naam is Lauren Bush.
En ze had echt een erg gaaf idee
om een zak te verkopen, de "Feed bag" --
een heerlijk ironische naam, want je kunt de "Feed bag" omhangen.
Maar elke tas die we verkopen,
zou een jaar aan schoolmaaltijden voor één kind verzorgen.
Het is zo eenvoudig, en we dachten, weet je wel,
het kost tussen 20 en 50 dollar
om een jaar aan schoolmaaltijden te voorzien.
We zouden deze zakken kunnen verkopen en veel geld binnen kunnen halen
en veel bekendheid geven aan het Wereldvoedselprogramma.
Maar natuurlijk, zoals je weet, bij de V.N. gaan sommige dingen soms wat langzaam,
en ze zeiden eigenlijk nee.
En we dachten, God, dit is zo'n goed idee en het gaat zo veel geld binnenhalen.
We zeiden jullie kunnen de pot op, en begonnen ons eigen bedrijf, dat was drie jaar geleden.
Dus dat was eigenlijk mijn eerste droom, om het bedrijf FEED op te richten.
Hier is een screenshot van onze website.
We hebben deze tas gemaakt voor Haïti, we begonnen net een maand na de aardbeving
met het verspreiden van schoolmaaltijden voor kinderen in Haïti.
Dus het gaat erg goed met FEED. Tot dusver hebben we 55 miljoen maaltijden verzorgd
voor kinderen over de hele wereld
door het verkopen van tot nog toe 555.000 zakken, dat zijn er een hoop, een hele hoop.
Al die tijd -- wanneer je aan honger denkt,
is het iets moeilijks om over te denken, want waar wij over nadenken is eten.
Ik denk veel na over eten, en ik hou ervan.
Het vreemde aan internationale hongersnood
en het spreken over internationale problemen
is dat de meeste mensen willen weten wat je doet in de V.S.
Wat doe je voor Amerikaanse kinderen?
Er is zeker honger in de V.S.,
49 miljoen mensen en bijna 16.7 miljoen kinderen.
Ik bedoel maar, dat is behoorlijk ernstig voor ons eigen land.
Honger betekent binnen de V.S. zeker iets anders dan internationaal gezien,
maar het is erg belangrijk om honger in ons eigen land ook op te lossen.
Maar natuurlijk het grotere probleem dat we allemaal kennen
is overgewicht, en het is dramatisch.
Wat nog dramatisch is, is dat zowel honger als overgewicht
in de laatste 30 jaar sterk zijn gestegen.
Helaas is overgewicht niet alleen een Amerikaans probleem.
Het verspreidt zich over heel de wereld
voornamelijk door het type voedselsysteem dat we exporteren.
De statistieken zijn absurd.
Er zijn een miljard mensen met obesitas of overgewicht
en een miljard mensen met honger.
Dat lijken twee tegenovergestelde problemen,
maar ik zat te denken, weet je,
wat is overgewicht en honger. Wat hebben deze dingen gemeen?
Nou, ze hebben beiden met voedsel te maken.
En wanneer je aan voedsel denkt,
de onderbouwing van voedsel in beide gevallen
is mogelijk problematische landbouw.
En landbouw is waar voedsel vandaan komt.
Nou, landbouw in de V.S. is erg interessant.
Het is erg verkaveld.
En het voedsel dat wordt geproduceerd leidt tot het voedsel dat we eten.
Nou, het voedsel dat wordt geproduceerd is, zo ongeveer, mais, soja en tarwe.
Zoals je kunt zien, is dat driekwart van het voedsel dat we het meest eten,
verrijkt voedsel en fast food.
Helaas is het ons, met ons landbouwsysteem
de afgelopen drie decennia niet gelukt om
deze technologie wereldwijd te exporteren.
Dus Afrikaanse landbouw, waar de meeste honger ter wereld is,
is snel verzwakt
terwijl de honger is gegroeid.
Dus op de een of andere manier lukt het ons niet
een goed landbouwsysteem te exporteren
dat helpt alle mensen ter wereld te voeden.
Wie zijn dan de boeren? Dat vroeg ik me af.
Dus ik ben op een grote graansilo gaan staan in het mid-westen.
Dat hielp me niet echt bij het begrijpen van landbouw,
maar ik vind het wel een coole foto.
En weet je, de werkelijkheid is dat
de gemiddelde boer in de V.S.,
die eigenlijk eerlijk gezegd, toen ik in het mid-westen was,
best groot zijn.
En hun boerderijen zijn ook groot.
Maar boeren in de rest van de wereld
zijn juist best mager, dat is omdat ze honger hebben.
De meeste hongerige mensen in de wereld zijn boeren.
En de meeste hongerige boeren zijn vrouwen --
dat is een totaal ander onderwerp waar ik nu niet op inga,
maar ik zou het leuk vinden ooit nog eens over de feministische kant te vertellen.
Ik vind het erg interessant
om landbouw van deze twee kanten te bekijken.
Er is grote, verkavelde landbouw
die ertoe leidt wat we eten in de V.S.
En het is pas sinds ongeveer 1980,
na de oliecrisis,
toen, weet je wel, massaverkaveling,
een massale uittocht van kleine boeren in dit land.
En tegelijkertijd hebben we,
weet je, we hebben de Afrikaanse boeren een beetje hun eigen ding laten doen.
Helaas is dat wat we verbouwen, dat wat we uiteindelijk eten.
En in de V.S. heeft een een hoop van wat we eten
geleid tot overgewicht en tot een echte verandering
in ons dieet in de afgelopen dertig jaar.
Het is gestoord.
Een vijfde van kinderen onder twee jaar oud drinken frisdrank.
Hallo. Je vult flesjes niet met frisdrank.
Maar mensen doen het, omdat het zo goedkoop is.
En zo is ons hele voedselsysteem in de laatste dertig jaar
echt veranderd.
Ik denk, weet je, het is niet alleen in ons land,
maar we exporteren het systeem over de hele wereld.
En wanneer je naar de cijfers over de minst ontwikkelde landen kijkt --
voornamelijk in steden, die erg snel groeien --
eten mensen verwerkt voedsel uit de V.S.
En in één generatie,
gaan ze van honger,
en alle gezondheidsproblemen die erbij horen,
naar overgewicht en dingen als diabetes
en hartziekten in één generatie.
Dus het problematische voedselsysteem
heeft effect op zowel honger als overgewicht.
Ik wil niet in herhaling vallen,
maar dit is een globaal voedselsysteem,
waar een miljard mensen hongerig en een miljard mensen met overgewicht zijn.
Ik denk dat dat de enige manier is om het te bekijken.
En in plaats van deze dingen als twee
losse, echt aparte problemen te zien,
is het erg belangrijk ernaar te kijken als één systeem.
We krijgen een hoop van ons voedsel uit de hele wereld.
En mensen van over de hele wereld importeren ons voedselsysteem.
Dus het is ongelooflijk belangrijk om er op een nieuwe manier naar te kijken.
Wat het is, ik heb geleerd --
en de technische mensen die hier zijn, waarvan ik er geen van ben --
maar schijnbaar duurt het dertig jaar
voordat een hoop technologieen voor ons vanzelfsprekend worden,
zoals de muis, het internet en Windows.
Weet je, er is zijn 30-jaar-cycli.
Ik denk dat 2010 een erg interessant jaar kan zijn.
Want het is het einde van de 30 jaar cyclus.
En het is de verjaardag van het globale voedselsysteem.
Dat is de eerste verjaardag waar ik iets over wil zeggen.
Weet je, ik denk dat als we echt geloven
dat dit iets is dat de afgelopen dertig jaar is gebeurd, er nog hoop is.
Het is de dertigste verjaardag van genetisch aangepaste sla
en de Big Gulp, Chicken McNuggets, hooggeconcentreerde fructose maïssiroop,
de landbouwcrisis in de V.S.
en de verandering in de manier waarop we internationaal de landbouw hebben aangepakt.
Dus er zijn een hoop redenen deze dertigjarige periode te nemen
als de schepping van dit nieuwe voedselsysteem.
Ik ben niet de enige die geobsedeerd wordt door dit dertig jaar verhaal.
Iconen als Michael Pollan
en Jamie Oliver in zijn TED Prize wens
hebben beiden de laatste dertig jaar genoemd
als ongelooflijk belangrijk voor de verandering in het voedselsysteem.
Nou, ik vind 1980 ook belangrijk
omdat het dit jaar ook mijn dertigste verjaardag is.
En tijdens mijn leven
is een hoop van wat gebeurd is in de wereld --
en het geobsedeerd raken door voedsel --
een hoop is echt veranderd.
Dus mijn tweede droom is dat ik denk
dat we de komende dertig jaar kunnen zien
als een tijd om het voedselsysteem nog een keer te veranderen
En we weten wat er in het verleden gebeurd is,
dus als we nu beginnen, en we bekijken technologieën
en verbeteringen voor het voedselsysteem op lange termijn,
dan kunnen we het voedselsysteem opnieuw opbouwen.
Dus als ik mijn volgende TED presentatie houd en ik zestig jaar oud ben,
kan ik zeggen dat het een succes is geweest.
Vandaag kondig ik de oprichting van een nieuwe organisatie aan,
of een nieuw fonds binnen de FEED stichting, het 30 Project
En het 30 Project is erg bezig
met deze langetermijndoelen
voor verandering in ons voedselsysteem.
En ik denk dat als we internationale vertegenwoordigers die honger bestrijden op één lijn krijgen met
binnenlandse vertegenwoordigers die overgewicht bestrijden,
we zelfs langetermijnoplossingen kunnen vinden
om het voedselsysteem voor iedereen te verbeteren.
We denken allemaal dat deze systemen verschillend zijn.
En mensen ruziën over de vraag of organisch voedsel de wereld kan voeden.
Maar als we dertig jaar ineens bekijken,
is er veel meer hoop in gezamenlijke ideeën.
Dus ik hoop dat door het samenbrengen van echt verschillende organisaties
zoals de ONE campagne en Slow Food,
die op dit moment niet zo veel gemeenschappelijk lijken te hebben,
we het kunnen hebben over holistische, langetermijn, systematische oplossingen
die eten voor iedereen verbeteren.
Sommige ideeën die ik had zijn zo, kijk,
realitisch gezien hebben kinderen in het zuiden van de Bronx appels en wortels nodig
en kinderen in Botswana ook.
Hoe gaan we deze kinderen dit voedzame eten leveren?
Nog iets dat erg globaal wordt is de productie van vlees en vis.
Begrijpen hoe proteïnen geproduceerd kunnen worden
op een manier die goed is voor het milieu en gezond voor mensen
zal ontzettend belangrijk worden om dingen als klimaatverandering
en hoe we kunstmest gebruiken te verbeteren.
En weet je, dit zijn echt belangrijke onderwerpen
op de lange termijn
en belangrijk voor zowel de kleine boeren in Afrika
als de mensen in de V.S. die zowel boeren als eters zijn.
Ik denk ook dat het denken over verwerkt voedsel op een nieuwe manier,
waar we daadwerkelijk de negatieve externe effecten
zoals kunstmest en het afvloeien hiervan
verwerken in de prijs van een zak chips.
Nou, als die zak chips dan
veel duurder wordt dan een appel,
wordt het misschien tijd voor een ander gevoel
van persoonlijke verantwoordelijkheid in voedselkeuze
want de keuzes zijn echt keuzes
in plaats van dat driekwart van het voedsel wordt gemaakt van mais, soja en tarwe.
Het 30Project.org is gelanceerd,
en ik heb een samenwerking van een aantal organisaties om mee te beginnen.
Het zal over de komende maanden groeien.
Maar ik hoop dat jullie allemaal manieren zullen bedenken waarop
je op de lange termijn naar dingen als het voedselsysteem kunt kijken
en deze kunt veranderen.
(Applaus)