Martha Stewart şovundaki
işimden çıkarıldığım gün
rahatlamıştım.
(Gülüşmeler)
İşi seviyordum, gerçekten.
Ama iş ilişkisi bitmişti
ve nasıl sonlandıracağımı bilmiyordum
ve işim benden ayrıldı.
Siz de bu duruma bayılmaz mısınız?
O zamanlar, ayrıca Martha Stewart için
Sirius XM'de bir radyo şovunu sunuyordum.
Ve işten ayrıldıktan kısa bir süre sonra o da yayından kaldırıldı.
Son şovumun olduğu gün
36. kattaki asansöre bindim
ve aşağıya inmeye başladığında
ağlamaya başladım.
Her kat beni olduğum kişiden giderek daha da uzaklaştırdı
bir magazin editörü, radyo sunucusu,
partilerde hakkında konuşulan havalı işe sahip kişi.
Bilirsiniz.
Ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yoktu.
Açıkçası kimse de beni aramıyordu.
O yüzden, bu durumda herkesin yapacağını yaptım.
Telefon konuşmaları yapıyordum
"Merhaba, neler yapıyorsun?"
"İş aradığımdan bahsetmiş miydim?"
Para kazanmak için bir şeyler yapmalıydım, değil mi?
Yani, New York'ta yaşıyorum.
Eğer bir şey yapıp para kazanmazsan
orada uzun süre kalamazsın.
Ama şimdi ne yapmam gerektiğini bilmek zorunda olma fikri.
Bir tutkunun peşinden koşmalıydım.
Bu fikir beni rahatsız etti.
Hep rahatsız etmiştir.
Ve bunun sebebi, başarı ve yaşam hakkında
inandığımız her şeyin kalbinde yatan
tehlikeli ve kısıtlayıcı bir fikir oluşu.
Bir tek tutkunuz var
ve işiniz onu bulup
her şeye rağmen peşinden gitmek.
Ve eğer bunu yaparsanız
her şey yerine oturacak
ve yapmazsanız, başaramadınız.
Baskı küçük yaşta başlar
ve tüm hayatınız boyunca devam eder.
Ama belki de en çok okuldan mezun olduğunuzda barizleşir, değil mi?
Mezun olduktan sonra, "Dünya ayaklarının altında! Şimdi ne yapacaksın?"
Bu çok göz korkutucu.
Sanki hayatın için ana dal seçmek gibi.
Ben dört yıl boyunca ana dal seçmek için yeterince zorlandım
ve onu bile iki değilse bir kere değiştirmişimdir.
Yani göz korkutucu, değil mi?
Ayrıca dayatmacı
yani gerçekten
tutkunu seçmek güçlü kültürel bir zorunluluk.
Benim için stresli
ama sadece benim için değil,
konuştuğum herkes benimle aynı fikirde.
Bana bu elbiseyi satan kadın bile.
Elbiseye neden ihtiyacım olduğunu söyledim ne hakkında konuşacağımı
ve bana "Aman Tanrım
bu konuşmayı gerçekten dinlemeliyim çünkü yeni mezun oldum.
Arkadaşlarım ve ben ne hakkında tutkulu olduğumuzu bilmiyoruz
ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz.
Tutkudan birkaç sebepten dolayı çekiniyorum.
Onlardan biri tutku plan değil,
bir duygu.
Ve duygular değişir.
Değişirler.
Bir gün bir insan veya iş için tutkulu olabilirsin
ve ertesi gün olmayabilirsin.
Biz bunu biliyoruz ama gene de
tutkuyu her şeyi yargılamak için
bir ölçüt olarak kullanıyoruz
gerçekte tutkunun ne olduğunu görmek yerine
tutku, çubukları birbirine sürttüğünde ortaya çıkan ateştir.
Neyse, 20'li yaşlarımda berbat hâldeydim.
Darmadağın hâldeydim.
Endişeli ve bunalımdaydım, konuşacak bir hayatım yoktu
Seçeneklerimi açık tutmaya cesaret etmiştim
ve geceleri iç çamaşırımla oturup
Seinfeld tekrarları izlerdim.
Aslında bunu hâlâ yapıyorum, dünyada yapılacak en kötü şey değil.
İyi bir şey.
Ama her gece annemi ağlayarak arardım
ve mükemmel iyi tam zamanlı işleri geri çevirirdim.
Neden? Çünkü korkuyordum.
Yanlış şeyi seçeceğime
ve yanlış geleceğe giden yanlış trene bineceğime emindim.
Annem bana yalvardı "lütfen işe gir, herhangi bir işe."
Sıkışıp kalmayacaksın, şu an sıkıştın!
Önce hayatını oluşturup sonra yaşamazsın.
Yaşayarak oluşturursun, onun hakkında acı çekerek değil.
Annem haklı, her zaman haklıdır.
Asistan olarak tam zamanlı bir işe başladım
yönetim danışmanlığı firmasında hiçbir şey hakkında hiçbir şey bilmiyordum
Tamam mı? Sıfır.
Bir şey haricinde sabahları uyanmak için duş almak için evden ayrılmak için
bir nedene ihtiyacım vardı
oraya gelmem için bekleyen insanlar vardı
ve her iki haftada bir maaş çeki alıyordum.
Bu herhangi bir işi kabul etmek için gayet iyi bir neden.
Hayatımın sonuna kadar ofis yöneticisi olmak istediğimi
biliyor muydum? Hayır! Hiçbir fikrim yoktu.
Gerçekten!
Ama bu her yapman gereken şeyin
tutkunla uyuşması gerektiği fikri gerçekçi değil.
Ve bu seçkincilik.
Bana işi pencereleri temizleyen birini gösterin
milyon dolarına iddaya girerim
temiz cama tutku duyduğu için o işi yapmıyodur.
En sevdiğim köşe yazılarından biri Scott Adams'ın Dilbert'ından bir parça.
Birkaç yıl önce Wall Street gazetesinde
nasıl başarı yolundayken başarısız olduğunu yazdı.
İşlerinden biri ticari kredi memurluğuydu.
Ve ona özellikle şu öğretilmişti:
"Tutkusunun peşinden giden kimseye kredi verme."
(Kahkahalar)
İş kurmak isteyen kişiye kredi ver,
ne kadar sıkıcı iş olursa o kadar iyi.
(Gülüşmeler)
Adam, hayatı boyunca tutkunun başarıyı körüklemesinden çok
başarının tutkuyu körüklediğini söyler.
Ben magazin editörü olarak yayıncılıkta ilk işime başladığımda
çok heyecanlıydım.
Ama oldukça büyük bi maaş kesintim vardı
çünkü o zamanlar peruk şirketinde katalog reklam yazarıydım.
(Gülüşmeler)
İsterseniz gülün, çoğunuz gülüyor ve birçok insan da gülmüştü.
Ama peruklar paralı.
Yani para kazanmak için bir yol bulmalıydım.
Arkadaşım beni mücevher partisine davet etti.
Mücevher partisinin ne olduğunu sordum.
Tupperware gibi ama bilezikli olanı dedi.
Bende "tamam anladım." dedim.
Gittim ve mükemmel zaman geçirdim.
Orada takılıyordum, mücevher deniyordum,
satıcılar harika zaman geçiriyorlardı
ben de "Bu da bir iş
Ben de yapabilirim"
diye düşündüm.
Yani gerçekten harika zaman geçiriyorlar gibi görünüyordu.
Benim satış ile ilgili hiç geçmişim yok
tabii izciliği saymazsanız ve baya kötüydüm.
Mücevherlere de hiç tutkum yok.
Doğrusu küpelerim 20 dolar. Bütün hepsi. Tamamı.
Ama gene de "Kokteyl içen banliyö annelerine gümüş mücevher
satabilirim." diye düşündüm.
Evet bunu yapabilirim.
Ve yaptım, kayıt oldum, Silpada Designs temsilcisi oldum.
ben...
Dünyayı hemen ateşe vermedim.
Gerçekten. Çok gariptim ve satıştan korkuyordum.
Ama sonra daha iyi oldum,
daha iyi oldum,
para kazanmaya başladım,
bu konuda gerçekten tutkulu olmaya başladım.
Sadece para için değil,
fark ettim ki insanlar bu şeyleri istiyor.
Bunlara para ödemekten mutlulardı.
O sene o kadar çok mücevher sattım ki Saint Thomas'a bedava tatil kazandım.
(Gülüşmeler)
Bu doğru.
Zamanla mücevher işini bıraktım çünkü kariyerimin yönü değişti.
Ama bunu yaptığım için çok mutluydum.
Çünkü orada olduğunu bilmediğim girişimci tohumunu oraya ekti.
Ve bu, bugüne meyve verdi.
Bildiğiniz gibi insanların tutkularını bulmaya
yardım etmek için küçük ev sanayi olayı türedi.
Kitaplar, eğitmenler, internet seminerleri her neyse.
İyi niyetliler, bu harika, kendini bulma konusuyla ilgiliyim.
Tamam.
Ama birine sorduğunda ya da sana sorulduğunda
"Tutkun nedir?"
Bu tetikleyici.
Sanki "Aman tanrım, buna iyi bir cevap bulmalıyım."
Arkadaşlarımdan biri 40 küsür yaşında hayatının
şimdi nasıl olacağına bakıyor.
Ne hakkında tutkulu olduğunu bilmiyor.
Ve gerçekten endişeleniyor.
Bir grup insanı işe almaya hazır bunun için.
Neden bunun için endişeleniyoruz?
Nedenini biliyorsunuz, çünkü onda bir sorun olduğunu düşünüyor.
7. sınıftayken ben de benim bir sorunum var sanmıştım
herkes rock gruplarına
ve ünlülere düşkündü
kütüphanedeki masalara o grupların isimlerini kazırlardı.
Ben hiçbir şey kazımadım çünkü kazıyacak bir şey bulamadım.
Yani ben de yanımdaki kız kadar Bon Jovi seviyordum
ama okul malına zarar verecek kadar değil.
(Gülüşmeler)
Büyük olasılıkla bu yüzden hiç dövmem yok.
Nedenin bu olduğunu varsayıyorum.
Çok sıkıcıydım, bende bir sorun olduğunu düşündüm.
Ama bu o korku değil mi?
Birinin partide, randevuda, iş görüşmesinde sorduğundaki o korku
"Ne hakkında tutkulusun?"
Senin vay be etkisinde bir cevaba sahip olmadığın o an.
Bu senin ilginç olmadığın ya da hırslı
ya da tek bir saplantın olmadığı
veya sakladığın yeteneğin olmadığı anlamına gelir.
Hayatının yaşamaya değer olmadığı.
Bu doğru değil.
Tutku iş, spor ya da hobi değil.
Senin tam önünde duran şeye verdiğin
bütün ilginin tam gücü ve enerjisi.
Ve sen bu tutkuyu aramakla çok meşgulsen
hayatını değiştirebilecek fırsatları kaçırabilirsin.
Ayrıca büyük bir aşkı da kaçırabilirsin.
Çünkü dar bakışlı olduğun zaman bu olur,
"o tek birini" aramaya çalışırken.
Hepimiz nasıl insanlar olduğumuzu bildiğimizi sanırız
ve sevebileceğimiz insanın nasıl olduğunu.
Ama bazen yanılırız.
Keyifli bir şekilde yanılırız.
Bazen ne yapacağını bilmezsin değil mi?
Yani ben bilmiyorum.
Bundan beş yıl sonra ne yapacağımı ya da ne seveceğimi
bilmemeyi seviyorum.
Ve bu normal, bilmemek iyi.
Neden biliyor musun?
Çünkü en tatmin edici ilişkiler
en tatmin edici kariyerler
seni hâlâ şaşırtma gücüne sahip olanlar.
Yapmak istediğini bildiğin şeylere gelince.
Kitap yazmak istiyorsun, iş kurmak istiyorsun,
işini değiştirmek istiyorsun.
Mükemmel!
Ama oturup tutkunun gelmesini bekliyorsan
daha çok bekleyeceksin.
Bu yüzden bekleme.
Onun yerine, favori sorunlarını çözmek
için vaktini ve ilgini kullan.
Çözülmesi gereken problemleri ara.
Faydalı ol,
cömert ol.
İnsanlar sana teşekkür edecek sarılacak ve bunun için para ödeyecek
işte tutku burada.
Senin enerjin ve çabanın başkasının ihtiyacıyla buluştuğu yerde.
İşte o zaman fark edeceksin:
tutku yaşar,
ve sen katkıda bulunmak zorunda olduğunu anlarsın.
Neden insanlara tutkularını sorduğumuzda
"diğer insanlara yardım etmek" derler?
Demek istediğim beklemeyin.
Annemi dinleyin.
Yapmaya başlayın.
Çünkü hayatı dolu ve anlamlı yaşamak için
tutkunu takip etmezsin, tutku seni takip eder.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)